ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΚΑΛΙ

::Στροφές

2012-01-31T23:04:00.000+02:00

Είναι αστείο πως κάθε φορά νιώθεις τόσο γεμάτος από εμπειρίες και παθήματα που θαρρείς ότι μπορείς να προβλέψεις τα επόμενα σκαλιά. Ή τις τούμπες. Και κάθε φορά ανακαλύπτεις πόσο γελασμένος είσαι. Γιατί το πιο συνταρακτικό χαρακτηριστικό της θνητής μας ύπαρξης ορίζεται από μια μαγική μεταβλητή. Το Άγνωστο.

Κι αυτό το τελευταίο βρίσκεται σαφώς σε άμεση συνάρτηση με το ρίσκο που διατίθεσαι να πάρεις. Ρώσικη Ρουλέτα.

Θυμάμαι Κάποτε έιχα γράψει για τις μεγάλες στροφές στη ζωή. «Τις μεγάλες στροφές στη ζωή πρέπει να τις παίρνεις ανοιχτά ρε φίλε.» είπα και βάλθηκα να πάρω ένα σάλτο που δεν ήξερα αν τολμώ να φέρω εις πέρας.

Φέρε στο νου σου μια μεγάλου κυβισμού μηχανή. Φαντάσου τώρα δα, την ελευθερία την γλυκιά εκείνη στιγμή που την καβαλάς. Το πρώτο χάδι του αγέρα. Να Σκιρτά η καρδιά όσο ανοίγεις το γκάζι. Στροφιλίκια κι ανηφόρες μη σε σκιάζουν. Ανοιχτά τις στροφές. Με την αδρεναλίνη να δίνει τα ρέστα της. Ακόμα κι αν πας συντηρητικά και σπάσεις τα νεύρα του οδηγού που ακολουθεί, κάποιο όφελος θα έχεις. Μα θα χάσεις τα πεταρίσματα στο στομάχι. Και κυρίως την βεβαιότητα Ότι αναμετρήθηκες με τον μεγάλο Φόβο και τον νίκησες. Ηττήθηκε μια για πάντα γιατί κατάφερες μάγκα μου κι έκανες το βήμα.

Πίστευε μας έλεγαν, και οι περισσότεροι χλευάζαμε. Χωρίς «πεποίθηση» ούτε καν να βαλτώσεις δεν μπορείς. Και δεν φτάνει αυτό. Αν είναι να πιστέψεις, κάντο και σωστά. Μ’ όλη σου την καρδιά κι όχι την μισή. Η ολοκλήρωση πηγάζει απ’ τα ολόκληρα. Τα Όλα. Εκεί γεμίζουν οι καρδιές γιατί εκεί ανταμώνουν αυτό που εσύ ορίζεις Υψηλό.

Πόσο κλισέ θα μου πεις. Πόσο τετριμμένα τα λόγια ξανά. Δεν έχεις άδικο. Κράτα μονάχα ετούτο: Αν δεν περάσεις την γέφυρα, δεν θα μάθεις τι χρώμα είναι η άλλη πλευρά. Ο φόβος είναι και παραμένει ο χειρότερός σου δεσμοφύλακας.

Στροφές, σβούρες κι άλλα κυκλικά παραμύθια σε ένα ευοίωνο "προσεχώς". Το νου σου, γιατί οφείλεις να το βλέπεις. Κι η οφειλή πληρώνεται εντός σου.

:: Untitled

2012-01-30T21:45:00.000+02:00

:: Moskovskaya

2012-01-29T15:56:00.001+02:00

"Of all the gin joints, in all the towns, in all the world, she walks into mine."

[...]

2012-01-21T23:43:00.000+02:00

Κι άσε τα αποσιωπητικά να σε χορεύουν.

How to save your life [Pablo Neruda]

2012-01-18T20:56:00.000+02:00

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο ” ι ” αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda via @vrigas on Tumblr http://vrigas.tumblr.com/post/16036091331

Άξονας, Μέρος Τρίτο

2012-01-12T23:28:00.000+02:00

Ο τέταρτος χρόνος άφηνε τα σημάδια του στους μαύρους κύκλους. Πλουσιότεροι, πιο μεστοί, πιο ώριμοι. Οι κρόταφοί του είχαν γκριζάρει και το σπαστό μαλλί ξεσπάθωνε ατίθασα προς όλες τις κατευθύνσεις. Κι ωστόσο η έλλειψη προορισμού είχε φυτρώσει ανάμεσα στα φρύδια του. Κάθε του ρυτίδα γύρω από τα μάτια τον αγρίευε στην όψη. Είχε βαρύνει κιόλα. Μα τι του ‘ρθε να κοιταχτεί στον σκαλιστό καθρέφτη; Δεν γούσταρε άλλη αλήθεια. Δεν την σήκωνε το πετσί του, πώς το λένε. Του την είχε δώσει στο πιάτο ο Γιαννάκης, χόρτασε. Τόσο κράξιμο δεν θυμόταν να χει ξαναφάει. Σκατά. Είχε δίκιο. Σαν αυτά που δεν θες να παραδεχτείς ποτέ στον εαυτό σου, πόσο μάλλον στον παιδικό σου φίλο. Ζούσε στην κατάντια ενός άξονα.
Ούτε κριτήρια είχε πια, μα κίνητρα. Η κόπωση τον είχε σημαδέψει. Δεν άντεχε να ζει στον υπερσυντέλικο Της. Έπρεπε να δράσει. Η εκτόνωση τον φώναζε σαν την απεγνωσμένη μάνα που ψάχνει το παιδί της. Να πατήσει μια γκαζιά και να τον καταπιεί η γη, γινόταν; Τα κουράγια του τα ‘χε κρύψει καλά σε κάτι σκονισμένες κούτες που παραμέριζε την ελπίδα. Ήξερε καλά ότι υπάρχουν.
Οι νύχτες πια, συνώνυμες της κόλασης. Αργοκίνητες νωχελικές σκέψεις του έπαιρναν τον ύπνο. Ούτε ένα σημάδι. Ούτε μια ένδειξη ζωής από εκείνη. Δεν είχε ιδέα σε ποιο μέρος του κόσμου να την αναζητήσει πια. Συνέχιζε ωστόσο να της γράφει. Κάθε μέρα. Κάθε νύχτα. Με μεγαλύτερη ένταση. Με την μεγαλύτερη απάρνηση ενός Εγώ που είχε ποτέ διανοηθεί. Χάθηκε. Στην εμμονή ενός αόρατου από καιρό πια ξεχασμένο άξονα κι όλα τα υπόλοιπα ξεχαστήκαν από μόνα τους και άθελα του. Αγνοούνταν όλα τα όμορφα «θέλω» του που με τόση λαχτάρα είχε άλλοτε φιλοτεχνήσει. Η δουλειά, τα βιβλία του, οι φίλοι, τα ταξίδια, η Ζωή του γέμισε με το Κενό Εκείνης. Τον ξεπερνούσε η ιδέα της ίδιας του της απόγνωσης.

Hosting "exwtico"

2012-01-09T23:02:00.001+02:00

Αν(ν)

Αν το ποίημα είναι ένα αίνιγμα.
Αν η λύση υπάρχει και κάποιος φωνάζει Πρέπει να τη βρεις.
Αν αυτός που φωνάζει δεν είναι το ποίημα, κι ο ποιητής απουσιάζει.
Αν είσαι εσύ, μα ως αναγνώστης δεν έχεις το κλειδί.
Αν όμως το κλειδί υπάρχει, Πρέπει να ψάξεις.
Αν το να ψάχνεις σημαίνει να παρατηρείς τον άντρα δίπλα σου.
Αν ο άντρας δίπλα σου είναι ο σύζυγος και τον ρωτάς Πού είναι τo κλειδί;
Αν το ερώτημα Πού είναι το κλειδί; προκαλεί αναστάτωση.
Αν το ποίημα χάνει τον έλεγχο, γίνεται στιχομυθία (κάπως ρευστή).
Αν στη στιχομυθία τα «πάντα ῤεῑ», και ο άντρας γίνεσαι εσύ, η γυναίκα εκείνος.
Αν πρέπει να επιλέξεις, θα επιλέξεις να είσαι η γυναίκα.
Αν πρέπει να επιλέξει, θα επιλέξει να είναι ο άντρας (πάντως όχι ο σύζυγος).
Αν έχει επιλογή, θα επιλέξει βεβαίως την ερωμένη.
Αν η στιχομυθία απαιτεί ρόλους, τότε εσύ είσαι ο θύτης, εγώ είμαι το θύμα.
Αν η απάντηση στο ερώτημα είναι Το κλειδί το έχεις εσύ.
Αν ο άντρας δίπλα σου χάρισε το κλειδί στη λάθος γυναίκα.
Αν της είπε μια ρήση του Πρόδικου: «Αν διπλασιαστεί η επιθυμία είναι έρωτας, αν διπλασιαστεί ο έρωτας γίνεται μανία».

Αν εκείνη τού απάντησε με στίχο της Αν(ν) Κάρσον: «Αν διπλασιαστεί η μανία γίνεται γάμος».
Αν ο έρωτας σε ωθεί στο γάμο. Αν ο γάμος σε εξωθεί στον έρωτα.
Αν το να είμαστε άντρες και γυναίκες σε ένα ποίημα με στιχομυθία όπου ψάχνουμε ένα κλειδί αποτελεί ένα αίνιγμα σχετικά με το γάμο.
Αν το να ψάχνεις λύση στο αίνιγμα είναι ένας δρόμος στρωμένος με κλάμα.
Αν βρεις στις λέξεις της «ένα χάσμα στο δράμα το δράμα είσ' εσύ».

Αν το να κλαις και να κλαις σημαίνει πως το ποίημα το αισθάνεσαι.
Αν το ποίημα δεν πρέπει μόνο να το αισθάνεσαι μα και να το κατανοείς, πρέπει να ψάξεις Πιο πολύ.
Αν το να ψάχνεις πιο πολύ σημαίνει ν' αποκρυπτογραφείς λέξεις.
Αν το ν' αποκρυπτογραφείς λέξεις είναι μεταφυσική.
Αν η ποίηση είναι ένα ον, «ἀεί ἀπορούμενον καὶ ζητούμενον», είπε ο Αριστοτέλης.
Αν ψάχνεις για ένα αίνιγμα που λέγεται ποίημα, πρέπει να αναβάλεις το γάμο, που είναι, ούτως ή άλλως, ένα αίνιγμα.
Αν το ποίημα είναι σε ξένη γλώσσα, πώς να μιλήσεις με λέξεις.
Αν -ένα ποίημα- είναι ένα όνομα.

(Καναδάς, 2011)

[ανέκδοτο ποίημα]

το σύνδρομο της Ιερουσαλήμ

έρχεται η μέρα που όλα σβήνουν.
στα μάτια μια μαντίλα, τα τυλίγει το φως,
και με τη νυχτικιά βαδίζω πάνω στα κάγκελα ακροβάτης.
δεν φοβάμαι πια το ύψος, δεν φοβάμαι το κενό,
ο ίλιγγος ανοίγει χέρι προς τον ουρανό
κι αναμετριέται με τα σύννεφα.

βρέχει ο Μετεωρολόγος.

(πίνουμε
βροχή, πιανόμαστε σφιχτά, τα σώματα ουράνια
και τόξο η μουσική και τα κουμπιά ορθάνοιχτα στο
πέλαγος)

το νερό θα 'ναι· αναστατώνει τον ύπνο μου.
αλμυρό. πολύ αλμυρό˙ αίμα για τα σεντόνια.
ψάξε-ψάξε δεν θα τον βρεις.
κοριτσάκι, όχι εδώ. όχι μ' αυτόν

τα νεύρα μου ντιν-νταν θόλος.
σώμα που σείεσαι, σώσε.
θάλασσα, σώσε με.

κολυμπώ στην ακτή της ουτοπίας μας.
μια τεταμένη γραμμή στο χάρτη μάς χωρίζει.
ο ναός στ' ανάμεσά μας. συντρίμμια τ' ανά-
μεσά μας, τείχος δακρύων δυτικό.

στις φλόγες πίσω ποτέ.
(πολιτισμός)

αν κάποτε θελήσεις να μας μάθεις θυμήσου το Kippah^* μας
κι αν θες να μάθεις την αρρώστια σου, δες, έχουμε ντυθεί
με της μαμάς το νυφικό κραδαίνοντας τα κάγκελα, αρσενική
και θηλυκή αγάπη, αλυχτώντας αγάπη, εμείς μόνο αγάπη
- είχαμε σκορπίσει.

*Κιπά. Το παραδοσιακό σκουφάκι που φοράνε οι Εβραίοι στο κεφάλι τους. Σύμβολο ταπεινοφροσύνης.

[ποίημα από τη συλλογή Μαύρη Μωραλίνα]

pan.eftychia@gmail.com

ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ: http://exwtico.wordpress.com

Κορώνα ή Γράμματα

2012-01-08T19:18:00.002+02:00

Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση 
σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες
όπου η ζωή χορεύει. Θέλω να είναι 
αγώνας, όχι μια μουσική που λύνεται
μα πάθος για την μέσα έκφραση μιας ασυναρτησίας
μιας αταξίας που θα γίνει παρανάλωμα
αν δεν τα παίξουμε όλα για όλα.

   Ars Poetica –  ‘Ο Θάνατος του Μύρωνα’, 1960 Αλέξης Ασλάνογλου 

What Am I?

2012-01-07T18:26:00.000+02:00

Alice

2012-01-05T22:28:00.000+02:00

Άσπρο vs. Μαύρο

2011-12-27T22:20:00.000+02:00

Μη διαβάζεις. Μη με κοιτάς. Με πονάς. Μη με ζητάς. Μη θες. Μην ακούς. Μη βυθίζεσαι. Μην πονάς. Μην έρχεσαι. Μη χτυπάς. Μη σκέφτεσαι. Μην πατάς. Μην ομορφαίνεις. Μην καθρεφτίζεσαι. Μη φοβάσαι. Μην φεύγεις. Μην απομακρύνεσαι. Μην μένεις. Μην αγαπάς. Μην χορεύεις. Μην παίζεις. Μην ακροβατείς. Μη μαυρίζεις. Μη συννεφιάζεις. Μην μελαγχολείς. Μη καταρρακώνεσαι. Μην πέφτεις. Μην τυχόν όμως κρατηθείς. Μη πληγώνεσαι. Μη ζηλεύεις. Μη κατακτάς. Μην κερδίζεις. Μη σαρώνεις. Μη παιδεύεσαι. Μην παιδεύεις. Μη φωνάζεις. Μη θυμώνεις.

Όταν το Μη κάλεσε το Να και από τότε το άσπρο μεταμφιέστηκε σε μαύρο.
Γι'αυτό τρέμω (ξανά) το τώρα, το πριν και το μετά γιατί τότε τα άκρα θ' αφανίζονται μαζί με τους ορίζοντες.

Walls

2011-12-24T19:08:00.000+02:00

Το σ'αγαπώ είναι αληθινό ακόμα κι αν μου πατάς με δύναμη κάθε αχίλλειο πτέρνα. Με πονάς να ξέρεις.

1000 Km

2011-12-21T21:38:00.001+02:00

Δεν θέλω να προσδοκώ σε Κάτι.
Πόσο μάλλον σε κάτι που δεν Είσαι.
Πατώ γερά στη γη και λέω:
Εσύ είσαι το ταξίδι.
Εκείνο το τρένο το Εξπρές που δεν τόλμησα να πάρω.
Εσύ είσαι η ηχώ που αγνοώ μέσα μου.
Σαν ξεχασμένος πόνος.
Σαν έμπνευση βαθιά που μ'αγκαλιάζει τις νύχτες.
Με τις αλήθειες σου τις μαύρες. Τις δύστυχες.
Αυτές που δεν αγαπήθηκαν.
Τις σκέψεις τις γοργές.

Γιατί τα πιο όμορφα σκοτάδια μου θα'ναι πάντα Εσύ.

darlin'

2011-12-21T21:22:00.000+02:00

If there is no free will there is always way. To love. Somehow.

I could have it all

2011-12-21T21:19:00.000+02:00

Τώρα αυτό πως να στο πω

2011-08-28T23:46:00.000+03:00

Μέτρηση Αντίστροφη. Να προλάβεις. Να χαρείς όσα θα σου λείψουν. Ν'αποτυπώσεις τις εικόνες. Να αποθηκεύσεις τις γεύσεις. Να κλειδώσεις συναισθήματα. Να κλέψεις βλέμματα. Κι ηλιοβασιλέματα. Να ρουφήξεις ήλιο κι αέρα ελληνικό. Να χαρείς την τελυταία γουλιά ελληνικού. Να κοιμηθείς στον ήχο των τζιτζικιών. Να μυρίσεις τ'αρώματα της νύχτας. Να γευτείς μουσικές αθηναϊκές. Ευωδιές της Πλάκας. Γκράφιτι στα Εξάρχεια. Τα μπαλκόνια στου Φιλοπάππου. Τον περιφερειακό του Υμηττού. Το καρβέλι της γειτονιάς. Η περιπτερού με το ράδιο στο διαπασών. Η κόρνα στο φανάρι. Το θυμάρι στις Κυκλάδες. Το άσπρο των νησιών. Το μπλε που δεν τελειώνει. Οι ψαράδες του Λαυρίου. Η λαϊκή αγορά του Σαββάτου. Οι ποδηλατοδρομίες στην Πειραιώς. Τα ζευγαράκια στην Ερμού. Το ποπ κορν στο θερινό. Οι μπύρες στο μικρό. Η ζεστασιά εδώ τριγύρω. Στους ανθρώπους.
Πονάει, να το ξέρεις. Ξεριζώνομαι. Μου τραβάει τα σωθικά αυτό εδώ το φευγιό. Δώσε ένα σάλτο και βγάλε τον κυνόδοντα κοριτσάκι.

Για ένα γιασεμί

2011-08-05T00:40:00.001+03:00

Οι ιστορίες με γιασεμιά κι άγρια νυχτολούλουδα, γεννιούνται κάτι τέτοιες αυγουστιάτικες νύχτες. Όταν το φεγγάρι κοντοστέκεται κάπου χαμηλά πάνω από μια μάυρη θάλασσα και λαμπερούς έναστρους ουρανούς, κι όλα τα παραμύθια αποφασίζουν να ενωθούν με την ομορφιά του σύμπαντος. Μέχρι και τα τραγούδια συνομωτούν για να ευνοηθούν τα αυγουστιάτικα ειδύλλια. Κι είναι δύσκολο να στο περιγράψω χωρίς ούτε μια τόση δα ιστορία. Αλλά ξέρεις καλά τι σου λέω. Μιλώ γι' αυτές που μια φορά γεννιούνται- μοναδική- κι όσο κρατούν, εσύ θαρρείς πως όλα είναι δυνατά στον κόσμο ετούτο. Κουρνιάζει ο φόβος, σωπαίνει ο αντίλογος. Ανασαίνει η χαρά και γεμίζει η καρδιά. Σε κάτι λιθόστρωτα, που τα ανεκπλήρωτα περνούν από ταβερνάκια μουσικά και προσπερνούν όλα τα απάνθρωπα. Οι νύχτες που ένα χέρι μπορεί να σε πάει στην άκρη της γης, χωρίς δεύτερη κίνηση. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι έπειτα οι μέρες. Οι στιγμές οι φωτεινές που τα χαμόγελα δεν απομακρύνονται από τα πρόσωπα. Τα χάχανα που σκορπάνε δεξιά κι αριστερά ανεπιτήδευτα. Οι αγκαλιές της ουσίας. Το κράτημα πάνω στα τεντωμένα σχοινιά του απροσδόκητου.
Βλέμματα που μέσα τους κρύβουν ζωές ολόκληρες. Φιλιά που σου χαρίζουν ταξίδια αλησμόνητα.
Νύχτες και μέρες που ίσως να μην διηγηθείς ποτέ σου. Ίσως και να ναι πολύ πολύτιμες για να εκτεθούν σε αυτιά ξένα. Ίσως και να σε πονέσουν τόσο που θ'αποφασίσεις να τις θάψεις. Δεν έχει σημασία. Εσύ μόνο κοίτα να τις ζεις. Όσο μπορείς. Γιατί εκεί κατοικεί ο ίδιος ο παράδεισος που περιέγραψαν τόσοι και τόσοι ποιητές. Εκεί πολιτογραφήθηκε το όνειρο.

Κι ύστερα λένε πως ήρθαν οι μέλισσες

2011-08-04T22:36:00.001+03:00

Αλλιώτικος Νόμος

2011-07-18T22:20:00.000+03:00

Σινεμά και καφέ και τσιγάρο Σαντέ
κι η φωνή σου βραχνή απ' το βήχα,
μου γκρινιάζεις γιατί δεν είν' αύριο γιορτή
ν' αλητέψουμε όλη τη νύχτα.

Σε φιλώ απαλά, δε σε βλέπω καλά,
μες στο μαύρο παλτό σου χαμένος,
αμφιβάλλεις, ρωτάς, πες μου αν μ' αγαπάς,
απ' τον πόνο στα δυο διπλωμένος.

Δε μας θέλει η ζωή, μα τη θέλουμε εμείς
και ο έρωτας κλείνει το δρόμο,
πού να πας, δεν περνάς, μη δακρύζεις για μας,
εμείς έχουμε αλλιώτικο νόμο.

Το κεφάλι σκυφτό και το βλέμμα καυτό,
με μπερδεύει μου λες η δουλειά σου,
τι θα πει τραγουδώ και πού ξέρω εγώ
τόσο κόσμο που έχεις κοντά σου.

Περπατάμε αγκαζέ, σ' αγαπάω, χαζέ,
χίλια χάδια κρατάει μια βόλτα,
δώσ' μου ένα φιλί, έχω ζάλη φρικτή,
να το σπίτι μου, σπρώξε την πόρτα.

Δε μας θέλει η ζωή. μα τη θέλουμε εμείς
και ο έρωτας κλείνει το δρόμο,
πού να πας, δεν περνάς, μη δακρύζεις για μας,
εμείς έχουμε αλλιώτικο νόμο.

http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=22895.0#ixzz1SUDNaOdf

Α.

2011-07-14T01:00:00.001+03:00

"Η Σκοτεινιά που βούλιαξα δεν σου ταιριάζει εσένα"

_Μ Α Ζ Ι_ a post by tweets of @Antidrasex

2011-06-30T10:12:00.008+03:00

Χτες το βράδυ ανοίγοντας το twitter πέφτω πάνω στα απανωτά tweet του @Antidrasex με μια περιγραφή και ενταση που μ'έκανε να νιώσω περηφάνεια για το συναίσθημα Συλλογικότητας που μοιράστηκε μαζί μας. Δεν ήμουν εκεί μαζί του. Μόνο νοερά μπορούσα να συμμετέχω σε όλο αυτό. Με δάκρυα στα μάτια. Αυτά είναι τελικά και που μας ενώνουν. Ο βουβός μας πόνος για τον τόπο μας που δεν είναι πια βιώσιμος.

@Antidrasex
Απεριόριστος σεβασμός σε όσους είναι ακόμα #syntagma. Και μια τεράστια συγγνώμη που δεν είμαι εκεί. Ξέρω ότι δεν είναι αρκετή αδέρφια...

O κόσμος σήμερα στην πλατεία, στις πρώτες δεκάδες δακρυγόνων, χειροκροτούσε, φώναζε "όλε", τραγουδούσε. Όλοι μαζί, μια αγκαλιά.

Και όταν τα δακρυγόνα ενισχύθηκαν από ασφυξιογόνα, πάλι εκεί, όλοι μαζί.

Μας ψέκαζαν ανελέητα, από παντού, σε όλες τις γωνίες. Πάνω στα σκαλιά ενώ υπήρχε κόσμος.

Και όμως, αντέχαμε επί ώρες. Σήκωνε ο ένας τον άλλο "έλα φίλε, να σου βάλω μαλόξ", "έλα, πάρε ανάσα, σε κρατάω".

"Μη μασάς ρε, πάρε ανάσα, να έλα εδώ". "Άκρη, ανοίχτε διάδρομο για το ιατρείο" "Ήρεμα, υποχωρούμε ήρεμα, μην πατηθούμε".

Ελπίζαμε ότι κάποτε θα σταματήσουν, αλλά που. Σταματάνε ποτέ μωρέ τα λυσσασμένα αφηνιασμένα εντεταλμένα σκυλιά;

Κάποιοι όπως εγώ, φύγαμε, δεν αντέξαμε. Κάποιο άλλοι ήρθαν στη θέση μας. Και κάποιοι, οι καλύτεροι όλων, έμειναν.

Είμαι σίγουρος όμως, ότι ακόμα και όσοι φύγαμε, δεν φύγαμε παρά μόνο για να έχουμ δυνάμεις να ξαναπάμε. Σήμερα,αύριο, μεθαύριο. Δεν τέλειωσε

Και αυτό, την αλληλεγγύη που έζησα 2 μέρες τώρα, τη θέληση, το πείσμα, δεν θα μου το πάρει και δεν θα το σπιλώσει κανένας καριόλης.

Μέσα στον χαμό, λέγαμε αστεία, "μη μ'αφήνετε να ξενερώνω, ρίχτε κι άλλο, δακρυγόνο". :)

Και μα την πίστη μου, η κυβέρνηση σήμερα μας άκουσε! Δεν σταμάτησε να ρίχνει δακρυγόνα! Α, όλα κι όλα, το σωστό να λέγεται!

Και αν δεν κατέβηκες φίλε σήμερα και ήθελες, μην τα βάζεις με τον εαυτό σου. Υπάρχει το αύριο, το μεθαύριο, δεν τελείωσε τίποτε.

Και αν φοβάσαι να κατέβεις, πάλι δεν πειράζει. Βοήθα -αν πιστεύεις σε αυτό- από όποιο μετερίζι μπορείς.Στην παρέα,στο σπίτι σου,στη δουλειά.

Φλυαρώ.

Χτες, όταν τα ΜΑΤ έφτασαν στην κορυφή της πλατείας, ανεβήκαμε τα σκαλιά 3 άτομα. Μας πέταξαν 5 δακρυγόνα. Βέβαια,κ εμείς προκαλέσαμε.

Είμασταν και οι 3 οπλισμένοι. Μια ντουντούκα, ένα τύμπανο και εγώ ο χειρότερος όλων: Είχα βιντεοκάμερα

Χτες, όταν πιστέψαμε ότι τελείωσαν τα δακρυγόνα, το απόγευμα, στήθηκαν γρήγορα γρήγορα αλυσίδες που γέμιζαν μπουκαλάκια νερό στο συντριβάνι.

Αλυσίδες που άλλες προωθούσαν τα γεμάτα μπουκαλάκια νερό και άλλες επέστρεφαν τα άδεια πίσω στο συντριβάνι. 4,5,6 αλυσίδες.

Δεν φαντάζεστε πόσος κόσμος συμμετείχε. Πλύθηκε όχι μόνο η πλατεία αλλά και όλη η Αμαλίας μπροστά στη βουλή!

Κανείς δεν αρνήθηκε να μπει σε αλυσίδα, κανείς δε λούφαρε, κανείς δεν την κοπάνησε πριν τελειώσουμε!

Φανταστείτε αλυσίδα ανθρώπων διπλή, που να ξεκινάει από το συντριβάνι του Συντάγματος και να φτάνει στα φανάρια της Μ.Βρετανίας.

Και άλλη διπλή αλυσίδα, που να φτάνει στα φανάρια της Όθωνος. Κράτησε πάνω από μια ώρα αυτό

Και αυτό είναι το σημαντικότερο που κέρδισα αυτές τις μέρες: Ότι δεν έχει πεθάνει το "ΜΑΖΙ

Ευχαριστώ που διαβάσατε το ξέσπασμα μου, ευχαριστώ όσους ήταν κάτω, σωματικά ή πνευματικά, μα πάνω απ'όλα ευχαριστώ τα ΜΑΤ κ την κυβέρνηση.

Χωρίς αυτούς, δεν θα είχε γίνει τίποτα από όλα αυτά

Μετά από αυτή τη διακοπή, ξαναγυρνάμε στο κανονικό μας πρόγραμμα: Ο ΓΑΠ λέει μας γλύτωσε το βέβαιο κανόνι -ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ!

Και είμαστε ακόμα ζωντανοί! Στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα! #syntagma

(Ευχαριστούμε από καρδιάς Antidrasex)
¨Ενα μεγάλο ευχαριστώ για όσους σταθήκατε κι αντέξατε χθες στο Σύνταγμα.

Forward

2011-06-29T12:37:00.010+03:00

Πάει λίγος καιρός που η ατμόσφαιρα βάφτηκε στα γκρίζα. Λίγο τα δακρυγόνα, λίγο η απόγνωση, (μέσα στην τόση γνώση) θες να γίνεις μπλε και να εξαφανιστείς στην θάλασσα. Να σε πάρει ένα κύμα και να σε ξεβράσει στο Αύριο. Εκείνο το καλύτερο. Εκείνο που θυμόσουνα μικρός από τα παραμύθια των αδελφών Γκριμμ. Το γοβάκι χάθηκε, κι ο βάτραχος δεν θα γίνει πρίγκηπας.
Φοβάσαι κι εσύ όπως εγώ;
Αυτή τη φορά το τέρας είν'αληθινό. Στριμώχτηκες. Μεταξύ ενός ψευδού παρελθόντος κι ενός σαθρού παρόντος. Για εκείνη την ελπίδα ούτε λόγος. Λες, "θα το παλέψουμε". Μαζί σου. Θα έρθουν καλύτερες μέρες γι αυτόν τον τόπο, (τα δάκρυα ας κυλήσουν λεύτερα πια). Μα και πώς αλλιώς;
Ο φόβος σε στοιχειώνει όμως. Για την επόμενη μέρα. Για τα παιδιά σου. Για εκείνα που δεν θα χουν την τύχη να γεννηθούν κάτω από τον ήλιο της Αθήνας. Ούτε και της Σαλονίκης. Για τα παιδιά που δεν τόλμησες να φέρεις εσύ στον κόσμο ετούτο. Ανησυχία και γι αυτούς που σε έφεραν στον κόσμο. Να χουν την υγειά τους. Και ψωμί να φάνε. Και τα υπόλοιπα γάμισε τα. Κάνε στην άκρη Αγωνία. Έχω να περάσω.
"Να ζεις" είπε χτες ο Αποστόλης. Να απολαμβάνεις τα κεκτημένα. Να χαίρεσαι στιγμές. Με ανθρώπους κοντινούς. Με την αγάπη να σφηνώνει στα σωθικά σου και να μη σ'αφήνει ν' ανασάνεις. Με μια αγκαλιά όλους τους φίλους που σου κράτησαν το χέρι. Να μάχεσαι κι ότι σου μοιάζει βολικό να το συντρίβεις. Μόνο το μπροστά έχει απομείνει.

#Carrotetparty 12.06.11

2011-06-17T17:35:00.001+03:00

γράφει η @komo_dino και κάνω reblog:

Το προηγούμενο Σάββατο πήγα σε ένα γάμο με τόση βροχή που βράχηκε ακόμα και το εσωτερικό κουμπί, (αυτό που βάζουν για εφεδρικό). Γύρισα σπίτι με σκοπό να ετοιμαστώ ώστε να δω μερικούς φίλους σε ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι για ένα κορίτσι με καροτί μαλλιά. Όταν έφτασα στον τόπο συνάντησης βρήκα την Μύριαμ και τον Λάμπρο. Παραγγείλαμε apple martini και περιμέναμε τους υπόλοιπους. Μέχρι που ήρθε το καροτί κορίτσι, ντυμένο κορίτσι των λουλουδιών. Φορούσε μια ψιλόμεση μπλε (σε αγαπημένη απόχρωση) μακριά φούστα και ένα άσπρο μπλουζάκι με κουμπιά. Στα καροτί μαλλιά είχε περασμένο ένα στεφανάκι με λουλούδια. Και εκεί άρχισε το παιχνίδι με τα χρώματα.

Αν με ξέρεις, θα ξέρεις πόσο αγαπάω τα χρώματα. Τα έχω σπουδάσει και ελπίζω μια μέρα να δημιουργήσουν στην Βίβεχρωμ μια θέση υπεύθυνης χρωματολογίου ειδικά για μένα.

Συνδυάζω ανθρώπους, λέξεις ή συναισθήματα με χρώματα. Αν είναι κάποιος παιδοψυχολόγος ανάμεσα στους αναγνώστες ας μας πει τι σύνδρομο είναι αυτό.

Η Αλκμήνη λοιπόν, το κορίτσι με τα πορτοκαλοκόκκινα μαλλιά, όσο και αν σου κάνει εντύπωση δεν μου θυμίζει το πορτοκαλί αλλά πιο πολύ το κόκκινο. Μπορούσε να συμμετέχει σε όλες τις συζητήσεις αλλά μάλλον δεν σε έπαιρνε να διαφωνήσεις και πολύ μαζί της. Δεν έχω άλλα επιχειρήματα για να την κατακοκκινίσω. Την Αλκμήνη την έχω για κόκκινο. Πάει και τελείωσε.

Η δε Μύριαμ είναι κίτρινο. Είναι αυτό το χρώμα που σου προκαλεί χαρά. Που θες να τα βάψεις όλα κίτρινα για να μην μπλέκεις με άλλα μη φωτεινά χρώματα. Αυτό το κίτρινο που σε καθησυχάζει ότι δεν μπορεί, όλα θα πάνε καλά.

Ο Λάμπρος είναι βαθύ μπλε.-

Ο Ανδρέας είναι λευκό. Το χρώμα που δεν έχει αποχρώσεις. Απλά και ξεκάθαρα. Δεν θα σου πει ποτέ ψέματα. Ότι βλέπεις είναι. Και είσαι ευτυχισμένος μ αυτό.

Η Βίκυ Τζ. είναι βαθύ πράσινο. Το πράσινο είναι ένα χρώμα που ενώ είναι συνηθισμένο αν το προσέξεις λίγη ώρα παραπάνω θα δεις πως μπορεί να σου φτιάξει την διάθεση. Είναι από εκείνα τα χρώματα που θεωρούμε ότι δεδομένα υπάρχουν γύρω μας, αλλά τελικά δεν είναι. Κοίτα γύρω σου και πες μου πόσο πράσινο βλέπεις. (δεν δουλεύεις στην ΠΑΕ Παναθηναικός ε;)

Ο Κυριλλάκος είναι πορτοκαλί. Ακριβώς η απόχρωση από τα μαλλιά της Αλκμήνης. Είναι αυτό το πορτοκαλί που δεν μπορείς να το κοιτάξεις πολύ ώρα γιατί πονούν τα μάτια σου. Τόσο φωτεινό. Στην προκειμένη πονάει και λίγο ο αυχένας σου κοιτώντας τον Κύριλλο που είναι δύο μέτρα.

Ο Χάρης είναι μπορντοροδοκόκκινος. Τόσο μπορντώ και τόσο ροδοκόκκινος όσο ένα σκάνδαλο. Αυτό το μπορντώ που χρησιμοποιούσαν στις αυλές για την μπαρόκ διακόσμηση. Βασιλικά τα σκάνδαλα, όχι απλά.

Ο Σπύρος είναι μπεζ. Μπέζ σαν άμμος. Όπου και να κοιτούσα ήταν εκεί. Μα αριστερά κοιτούσα μα δεξιά κοιτούσα ήταν εκεί. Μαζί με τον Άκη. Που μέχρι σήμερα νόμιζα ότι τον λένε Άλκη. Μπεζ ρε παιδί μου. Καλοκαιρινό.

Η Δήμητρα είναι ροζ. Μωρέ είναι η μικρότερη στην παρέα. Θέλεις να της πάρεις μια κουνουπιέρα και μια κουδουνίστρα. Αλλά αυτό μέχρι να μιλήσει. Ακους την μπάσα φωνή της και θες να της πάρεις μηχανάκι. Με πειραγμένη εξάτμιση.

Η Στελλίνα είναι πράσινο λαχανί. Και λίγο κόκκινο. Και λίφο πράσινο. Άλλαξα δυό τρεις φορές γνώμη μέχρι να καταλήξω ότι είναι ασημί. Την κουνάς στον ήλιο και αλλάζει χρώματα. Και μέχρι να τελειώσω την πρόταση την σκέφτηκα με χρώμα μπυρί. Αυτό το χρυσαφί της μπύρας. Ούφ!

Και ο Πάνος είναι μπλε σκούρο. Έτσι απλά χωρίς επεξήγηση.

Είμαι τόσο πειραγμένη που βλέπω παντού χρώματα. Ακόμα και στο σκοτάδι, όπως το Σάββατο το βράδυ. Δεν μπορείς να τα αγνοήσεις όταν είναι τόσο έντονα γύρω σου.

Μια μέρα θα σας πιάσω όλους μαζί και θα σας βάλω ταμπελάκι με το χρώμα σας. Σε όσους βάλω γαλάζιο να ξέρετε πως θα είστε οι πιο αγαπημένοι μου.

June 15 2011 #greekrevolution [take one]

2011-06-16T12:47:00.002+03:00

ανεκπλήρωτα προς εκπλήρωση

2011-06-13T21:37:00.004+03:00

Στένεψε ο χρόνος.
Δεν του χωράνε άλλες βάτες.
Δεν αργεί ο καιρός που θα τα αφήσεις όλα πίσω.
Δρόμους, ευχές, χαρές και λύπες, μαθητές, δασκάλους, ανθρώπους οικείους, φίλους, οικογένεια.
Δεν ξέρεις πως θα είναι.
Η αποκόλληση από τον πλακούντα θα σε τσούξει.
Έτσι το φαντάζεσαι.
Η ομορφιά του καινούργιου κι ο ενθουσιασμός του αγνώστου.
Κι από την άλλη η νοσταλγία για τα υπόλοιπα;
Έρχονται αργά ή γρήγορα οι στιγμές των μεγάλων αποφάσεων.
Που το ένα πόδι πρέπει να προχωρήσει ένα γαμημένο βήμα.
Μπροστά.
Εκεί που η θέληση παίρνει μια μεγάλη στροφή με το ρίσκο να βρεθεί στο γκρεμό με το γκάζι πατημένο.
Ίσως δεν είναι παρόρμηση ρε αγάπη.
Ίσως είναι ανάγκη.
Ενδότερη.
Κι ενδόμυχη.
Εκούσια ή και όχι.
Από αυτές που τα βράδια σε πνίγουν και συνομωτούν με τους εφιάλτες του ανεκπλήρωτου.
Από εκείνες που δεν θα σε αφήσουν σε χλωρό κλαρί ρε.

Στο Όριο της Φτώχειας.

2011-05-26T12:04:00.008+03:00

Σαν ψέμμα μοιάζουν όλα. Σαν κακόγουστο αστείο που με τον καιρό χειροτερεύει. Μη χάνεις το χιούμορ σου θα μου πεις. Ρε, την αγαπάω την Ελλάδα. Αγαπώ τον τόπο αυτό που κάποιος κάπου μοιάζει να τον καταράστηκε. Ίσως κι όλοι μας. Ο καθένας με τον τρόπο του. Από τα πολλά σειχτιρίσματα. Τον πονάς τον τόπο σου λες; Μα δεν έκανες τίποτα. -Μα δεν μπορούσα θα πεις. Με παρέσυρε το "σύστημα". Ψήφισες ξανά τα ίδια λαμόγια. Δεν διαφοροποιήθηκες. Δεν πήγες με τους Ατενίστας να καθαρίσεις ζαρτινιέρες. Χλεύαζες. Μετά μιλούσες για κατάντια του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Μετά τα βαλες και με τους μετανάστες. Όλους αυτούς τους άμοιρους και δυστυχείς που ήρθαν εδώ για ένα κομμάτι ψωμί στον ήλιο. Με εξαιρέσεις, εντάξει. Με υπόκοσμο, φυσικά. Αλλά και με γυναικόπαιδα που τα κόκαλα τους πετάγονται από την ασιτία. Φτώχεια ρε.
Φτώχυνες κι εσύ μέσα σου μαλάκα. Πλουτίζοντας. Με διακοπές στη Μύκονο, κουστούμι Αρμάνι και χλιδάτα Cayenne. Κλέφτες τους ανέβαζες κλέφτες τους κατέβαζες. Κι εσύ το ίδιο ζουμί έβραζες όμως. Ξέχασες την μετάθεση του γιού σου; Ξέχασες τον διορισμό της αμόρφωτης κόρης σου στο υπουργείο; Ξέχασες το διχίλιαρο που έδινες στο γιατρό να προσέξει τη μάνα σου; Ξέχασες τον υπαλληλάκο στην πολεοδομία που του κόλλαγες το γρηγορόσημο στο χέρι; Ξέχασες τα μαύρα ενοίκια που έμειναν αδήλωτα; Τα μαύρα ιδιαίτερα που έκανες στα παιδιά σου; Λογαριασμοί που μόνο εδώ πληρώνονται μάγκα μου.
Και τίποτα δεν σε τάραζε. Μόνο αν δεν έβρισκες να κλείσεις πρώτο τραπέζι πίστα. Τίποτα δεν σε σήκωνε από τον καναπέ. Κανένας θόρυβος. Εσύ να σαι καλά. Και βολεμένος. Καμιά συναίσθηση συλλογικού καλού. Ακόμη και στο παιδί σου τώρα τα ίδια θα περάσεις. Με ότι μέσα έχεις.
Τώρα; τώρα στέλνεις τα λεφτά σου στην Ελβετία κι αγοράζεις ακίνητα στο Λονδίνο; Να περισώσεις ότι έχεις;
Η ουσία όμως δεν περισώζεται. Και δεν θα καταλάβεις. Γιατί δεν σε καίει η Ελλάδα. Δεν σε πονάει που μια ολόκληρη γεννιά θα ξεσπιτωθεί. Δεν σε τσούζει που δεν θα μείνουν και πολλοί να παλέψουν για κάτι καλύτερο. Δεν φοβάσαι που οι μισοί έχουν χάσει κάθε πίστη κι αξίωση.
Κι από πάνω αγανακτείς. Αγανακτείς που στήριξες αυτή μας την κατάντια. Κάτσε στον ωραίο καναπέ σου και συλλογίσου. Ποτέ δεν είναι αργά.
Αγανακτισμένοι, απλήρωτοι, απογοητέυμένοι, ξεχασμένοι, οργισμένοι, ότι κι αν είμαστε ξέρουμε καλά πως μας αξίζει κάτι καλύτερο. ΚΑιρός να σκεφτούμε για το πώς θα το επιτύχουμε. 20.000 φωνές δεν φτάνουν μόνες τους. Την λύτρωση θα την βρεις στην πράξη. Πώς θ'αλλάξει αυτός ο τόπος; Πώς θα ξεριζώσεις την σαπίλα; Πες μου πώς.

ΟΙ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣKΕΨΗΣ

2011-05-05T12:57:00.002+03:00

Της Ειρήνης Γ.Κάρου

Aκόμα και αν νιώθετε απολύτως σίγουροι και πεπεισμένοι ότι είναι σωστές, συνήθως οι αρνητικές σκέψεις που οδηγούν και σε αρνητικά συναισθήματα, είναι ψευδείς και μη-ρεαλιστικές. Το ακόλουθο παράδειγμα ίσως σας φανεί οικείο: Η διάλυση μιας ερωτικής σχέσης ή ένα διαζύγιο σας γεννά τη σκέψη: "Εγώ φταίω για όλα. Τελικά δεν θα με αγαπήσει κανείς ποτέ. Δεν θα μπορέσω ποτέ να κάνω στενή σχέση με άλλον άνθρωπο ξανά". Νιώθετε τόση απογοήτευση και ταραχή που όλα αυτά σας φαίνονται σαν η απόλυτη αλήθεια, και πιστεύετε ότι η ζωή σας έχει τελειώσει. Κάποιους μήνες μετά όμως συναντάτε ένα νέο πρόσωπο, αρχίζετε και βγαίνετε μαζί του και τελικά νιώθετε ότι είστε και πάλι κοντά με έναν άνθρωπο. Ξαφνικά αντιλαμβάνεστε ότι τελικά μπορείτε να γίνετε αγαπητοί και ότι δεν είστε αποκλειστικά υπεύθυνοι για τη διάλυση της προηγούμενης σχέσης σας. Αναρωτιέστε πώς είναι δυνατόν να είχατε πιστέψει όλα εκείνα με τα οποία φορτώνατε τον εαυτό σας το προηγούμενο διάστημα. Εκείνη όμως την περίοδο, οι αρνητικές σκέψεις σας φαίνονταν απολύτως έγκυρες και αληθινές.
Αυτό, είναι κάτι που δημιουργεί η άσχημη διάθεση: μας οδηγεί σε αρνητικές σκέψεις και κατόπιν ξεγελάμε τον εαυτό μας με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε μέσα στη μιζέρια δεχόμενοι πράγματα που απλώς δεν είναι αληθινά. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι συνήθως δεν έχουμε την παραμικρή υποψία ότι μπορεί να εξαπατηθήκαμε από την ίδια μας τη μιζέρια και την αυτοκριτική, δηλαδή ότι κάναμε λάθος σκέψεις.
Στον πίνακα που ακολουθεί καταγράφονται δέκα είδη λανθασμένων και στρεβλωμένων σκέψεων που οδηγούν σε αρνητικά συναισθήματα. Μελετήστε αυτό τον κατάλογο προσεκτικά, διότι συχνά θα αναφέρεστε σ' αυτόν κατά την διάρκεια των πρακτικών ασκήσεων που μπορείτε να κάνετε εσείς οι ίδιοι. Ο κατάλογος αυτός άλλαξε την ζωή πολλών ανθρώπων.

1. Διπολική Σκέψη
("'Όλα ή τίποτα" ή "άσπρο - μαύρο")
Ο τρόπος σκέψης σας είναι απόλυτος, σαν να υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο. Εάν κάτι δεν είναι τέλειο το απορρίπτετε θεωρώντας το σαν πλήρη αποτυχία. Π.χ.: μια γυναίκα που έκανε δίαιτα έφαγε ένα κουταλάκι παγωτό και τότε σκέφτηκε "Κατέστρεψα τη δίαιτά μου τελείως". Η σκέψη αυτή την τάραξε τόσο πολύ που την οδήγησε να φάει ολόκληρο το μπωλ!

2. Υπεργενίκευση
Κάποιο μικρό, μεμονωμένο αρνητικό γεγονός, όπως η απόρριψη από τον ερωτικό σύντροφο ή μια δυσκολία στη δουλειά, ερμηνεύεται σαν μια ατέλειωτη αλυσίδα πολλών αρνητικών γεγονότων, χρησιμοποιώντας λέξεις όπως "πάντοτε" ή "ποτέ" όταν σκέφτεστε για αυτό. Ένας πωλητής ενοχλήθηκε τρομερά όταν είδε μια κουτσουλιά πάνω στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου του. Σκέφτηκε, "Τι άτυχος που είμαι! Τα πουλιά λερώνουν πάντα το δικό μου αυτοκίνητο!".

3. Νοητικό Φίλτρο
Ξεχωρίζετε από ένα γενικό σύνολο μια μοναδική αρνητική λεπτομέρεια. Τότε επικεντρώνεστε σε αυτήν αποκλειστικά, έτσι ώστε η άποψή σας για την πραγματικότητα να "χρωματίζεται", όπως χρωματίζει ένα ποτήρι με νερό μια σταγόνα μελάνης. Παράδειγμα : Κάνετε μια παρουσίαση της δουλειάς σας στους συναδέλφους σας και δέχεστε πολλά θετικά σχόλια απ' αυτούς. Ο ένας όμως από αυτούς εκφράζει μια κρίση σχετικά επικριτική, και εσείς απασχολείστε συνεχώς με την αντίδρασή του για μέρες, αγνοώντας όλα τα θετικά σχόλια που εισπράξατε από τους υπόλοιπους.

4. Παραγνώριση Θετικών Στοιχείων
Συνηθίζετε να αγνοείτε τις θετικές σας εμπειρίες θεωρώντας ότι αυτές "δεν μετράνε". Όταν κάνετε μια καλή δουλειά μπορεί να σκέφτεστε ότι δεν ήταν και τόσο καλή ή ότι ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να την είχε κάνει. Η παραγνώριση (υποτίμηση) των θετικών στοιχείων στη ζωή σας "κλέβει" την χαρά της ζωής από μέσα σας, σας κάνει να νιώθετε ανεπαρκείς και αυτό με τη σειρά του σας κάνει να νιώθετε ότι δεν έχετε τις ανταμοιβές που θα έπρεπε.

5. Αυθαίρετα Συμπεράσματα
Βγάζετε εύκολα αρνητικά συμπεράσματα, χωρίς όμως να υπάρχουν ενδείξεις που να τα υποστηρίζουν και να τα δικαιολογούν. Μπορούμε να ορίσουμε δύο είδη τέτοιας σκέψης :
α) "Διάβασμα" της σκέψης των άλλων : Δεν έχετε σιγουρευτεί με κάποιο τρόπο, ελέγχοντας αν είναι πραγματικά έτσι, συμπεραίνετε αυθαίρετα ότι κάποιος έχει αρνητική συμπεριφορά απέναντί σας.

β) Πρόβλεψη του μέλλοντος : Με σιγουριά προβλέπετε ότι τα πράγματα θα πάρουν αρνητική τροπή για σας στο μέλλον. Π.χ., πριν από τις εξετάσεις σκέφτεστε: "Να πάρει η οργή! Όπως πάω σίγουρα θα αποτύχω". Ή ένας καταθλιπτικός μπορεί να λέει, "Ποτέ δεν θα γίνω καλά".

6. Μεγαλοποίηση ή Ελαχιστοποίηση
Μεγαλοποιείτε την σπουδαιότητα των προβλημάτων σας, ή ελαχιστοποιείτε τη σημασία των θετικών εμπειριών σας. Π.χ., έχετε βγει έξω από το χρονικό όριο για την παράδοση μιας εργασίας σας και λέτε, "Αυτή είναι η καταστροφή μου".

7. Συναισθηματική Συλλογιστική
Έχετε την εντύπωση ότι τα αρνητικά συναίσθήματα που νιώθετε αντανακλούν την πραγματικότητα. Αφού νιώθετε έτσι, νομίζετε ότι έτσι θα είναι. Π.χ., "Νιώθω αποτυχημένος, άρα πρέπει να είμαι πολύ αποτυχημένος" ή "Νιώθω φοβερά ανήσυχος που θα πετάξω. Οι πτήσεις με αεροπλάνο πρέπει να είναι πολύ επικίνδυνες" ή "Νιώθω πολύ θυμωμένος. Πρέπει πράγματι να μου φέρθηκε πολύ άσχημα" ή "Νιώθω πολύ κατώτερος. Τελικά, μάλλον είμαι δεύτερης κατηγορίας άνθρωπος".

8. Πρέπει
Πείθετε τον εαυτό σας ότι τα πράγματα θα πρέπει να συμβούν όπως τα περιμένατε ή τα ελπίζατε. Π.χ.: Ένας ταλαντούχος πιανίστας, αφού έπαιξε ένα πολύ δύσκολο κομμάτι σκέφτηκε: " Έκανα πολλά λάθη που δεν έπρεπε. Δεν θα έπρεπε να είχα κάνει τόσα πολλά λάθη". Αυτό τον έκανε να απογοητευτεί πολύ και να εγκαταλείψει την εξάσκησή του για πολλές ημέρες. Οι φράσεις "πρέπει", "οφείλω", "έτσι είναι το σωστό" κ.λπ. έχουν όλες το ίδιο αρνητικό αποτέλεσμα. Οι φράσεις αυτές όταν κατευθύνονται στον ίδιο σας τον εαυτό δημιουργούν συναισθήματα ενοχής και απογοήτευσης. Από την άλλη μεριά, όταν κατευθύνονται προς τους άλλους ή τον κόσμο γενικά, συνήθως οδηγούν σε αισθήματα θυμού και απογοήτευσης : "Δεν θα έπρεπε να ήταν τόσο πεισματάρης και εχθρικός".
Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να κινητοποιήσουν τους εαυτούς τους με φράσεις τύπου "πρέπει" - "δεν πρέπει", σα να είναι κάποιοι παράνομοι που πρέπει πρώτα να τιμωρηθούν πριν κάνουν κάτι. "Δεν έπρεπε να φάω αυτό το γλυκό". Αυτό είναι κάτι που δεν λειτουργεί όμως, διότι τα «πρέπει» αντί να οδηγούν σε κινητοποίηση μας κάνουν να επαναστατούμε και μας προκαλούν την τάση να κάνουμε το αντίθετο.

9. Λανθασμένος Χαρακτηρισμός
Είναι μια ακραία μορφή της διπολικής σκέψης. Δεν λέτε: "Έκανα ένα λάθος", αλλά χαρακτηρίζετε αρνητικά γενικά τον εαυτό σας λέγοντας: "Είμαι αποτυχημένος". Μπορεί επίσης να χαρακτηρίσετε τον εαυτό σας "ανόητο", "ηλίθιο" ή "μια σκέτη αποτυχία". Ο χαρακτηρισμός είναι εντελώς παράλογος, διότι ο εαυτός σας δεν ταυτίζεται με τα πράγματα που κάνετε. Ανθρώπινες υπάρξεις υπάρχουν, αλλά "ανόητοι", "αποτυχημένοι" ή "ηλίθιοι" δεν υπάρχουν. Αυτοί είναι χαρακτηρισμοί, που αποτελούν αυτοί άχρηστες αφαιρέσεις και που οδηγούν σε θυμό, άγχος, απογοήτευση και χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Επίσης μπορεί επίσης να χαρακτηρίζετε άλλους ανθρώπους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Στην περίπτωση που κάποιος κάνει κάτι με το οποίο δεν συμφωνείτε μπορεί να σκέφτεστε: "Αυτός είναι βλάκας". Με αυτόν τον τρόπο νιώθετε ότι το πρόβλημα με τον άλλον είναι στον "χαρακτήρα" του και όχι ότι απλά υπάρχει πρόβλημα στον τρόπο που σκέφτεται ή συμπεριφέρεται. Τον βλέπετε σαν ολοκληρωτικά κακό. Αυτό με τη σειρά του σας κάνει να αισθάνεστε εχθρότητα και να πιστεύετε ότι είναι αδύνατο να βρείτε τρόπους επικοινωνίας ώστε να βελτιώσετε την κατάσταση.

10. Προσωποποίηση ή Εκτόξευση Kατηγοριών
Η προσωποποίηση γίνεται όταν λανθασμένα κάποιος θεωρεί τον εαυτό του αποκλειστικά υπεύθυνο για την έκβαση ενός - αρνητικού συνήθως - γεγονότος, το οποίο όμως δεν εξαρτάται αποκλειστικά από αυτόν. Π.χ.: όταν μια μητέρα πήρε τον κακό έλεγχο του παιδιού της από το σχολείο είπε : "Αυτό αποδεικνύει πόσο κακή μητέρα είμαι". Και φυσικά δεν σκέφτηκε τις αιτίες του προβλήματος ώστε να βοηθήσει έτσι πραγματικά το παιδί της. Μιά άλλη γυναίκα όταν την χτύπησε ο σύζυγός της είπε : "Δεν θα με χτύπαγε αν ήμουν καλύτερη στο κρεβάτι". Η προσωποποίηση οδηγεί σε αισθήματα ενοχής, ντροπής, και ανεπάρκειας.
Κάποιοι άλλοι κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Κατηγορούν πάντα τους άλλους ή τις καταστάσεις για τα προβλήματά τους, και παραβλέπουν τις αιτίες που τα δημιούργησαν. Π.χ., "Ο λόγος που ο γάμος μου δεν πάει καλά οφείλεται στο ότι ο σύζυγός μου είναι τόσο παράλογος". Οι κατηγορίες αυτές ποτέ δεν οδηγούν σε ένα θετικό αποτέλεσμα, διότι συνήθως οι άλλοι θα απορρίψουν τις κατηγορίες και θα αμυνθούν με τον ίδιο τρόπο.

¨Πηγή: http://diodos.info/mag/modules/tinycontent/print.php?id=546

we are all connected

2011-03-20T23:57:00.001+02:00

via http://thisisnthappiness.com/post/3800035169/help-japan

Φως, του φωτός.

2011-03-03T22:03:00.005+02:00

A Sunday Smile

2011-02-06T17:34:00.006+02:00

Θέλω πολύ να σας αγαπήσω Κυριακές.

Κι ας είστε ξεπατικωτούρα από κάποια ταινία που δεν έπαιξε ποτέ στο βίντεο.

Κι ας είστε εδώ να τρέχετε από πάνω μας, λαμπερά και απροκάλυπτα με θράσος.

Χωρίς τσίπα φυσικά.

Για όλα εκείνα τα κυριακάτικα πρωινά που με ξυπνήσατε με την αίσθηση του "πάντα" μαζί με το "ποτέ", σηκώνω το κεφάλι και σας αφορίζω.

Για όλα εκείνα τα πληγωμένα απογεύματα με καφέ και τσιγάρο, που επιταχύνατε τον έρμο τον χρόνο, και στολίζατε τις πιο εγκάρδιες κουβέντες με τέμπο ανήσυχο και ένοχο, σας καθιστώ υπεύθυνες να ξέρετε.

Για τις βόλτες που μου φυτεύατε στον κόρφο, και δεν μπόρεσα να κερδίσω, δεν σας κακίζω πια.

Για τα αγγλικά κυριακάτικα πρωϊνά στο κρεβάτι που κανείς δεν βρέθηκε να μοιραστεί, μπορώ και γελάω. Γελάω γιατί αυτά που θα έρθουν θα 'ναι ακόμη καλύτερα. Χωρίς εσάς από πάνω μας. Θα ναι μέρες ανέμελες και ξένοιαστες.

Για τις Δευτέρες που με τόση επιμέλεια επιμένετε να μας προετοιμάζετε με μικρά τσιμπήματα στην πλάτη, μην σκιάζεστε. Η άφιξη τους είναι δεδομένη. Σαν του πεπρωμένου η φυγή τους.

Για όλα τα χρόνια που χτίσατε επάνω μου ρυτίδες, ένα έχω να πω. Ευχαριστώ που μ'αφήσατε να μελαγχολώ. Έτσι τα λακκάκια ομορφαίνουν.

Είναι Τόσο Ελεύθεροι

2011-02-06T02:35:00.005+02:00

[Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην σελίδα http://www.zeit.de/2011/06/Arabien-Revolution

Πώς η επανάσταση στην ανατολή καταρρίπτει την κοσμοθεωρία

Πόσα τείχη πρέπει ακόμη να πέσουν για να σταματήσουμε να φοβόμαστε τα υπό κατάρρευση τείχη;

Οι εικόνες της Αιγύπτου συγκινούν το ίδιο, όπως αυτές της τρυφερής επανάστασης του 1989: οικογένειες με παιδιά, οι προσευχούμενοι, η σύμπνοια των στρατιωτικών δυνάμεων. Το Κάιρο θα έπρεπε να ισχύει ως σύμβολο Ελπίδας της Ανθρωπότητας, για το οποίο αγωνιά σύσσωμη η παγκόσμια κοινή γνώμη. Όλα τα κατασταλτικά καθεστώτα τρέμουν από φόβο-Κίνα, Συρία και οι Χαμάς στην Γάζα διακατέχονται από βαθιά ανησυχία.

Ωστόσο η χαρά της Δύσης παρεμποδίζεται, όχι μόνο εξαιτίας των κινδύνων που συνεπάγεται κάθε επανάσταση.

Τα γεγονότα μας βρίσκουν ντροπιασμένους και έκπληκτους.

Όσοι πανηγύριζαν προ δύο εβδομάδων για την λευτεριά της Τυνησίας, εν αγνοία αν η σπίθα θα μεταδιδόταν και σε άλλα κράτη- μένουν τώρα έκπληκτοι μπροστά στο αιγυπτιακό δράμα. Ένα όμως είναι προφανές: Ο νέος αραβικός κόσμος δεν αποτελεί πια τον βολικό λίθο στην γεωπολιτική σκακιέρα, αλλά μεταβάλλεται σε μια τρισδιάστατη περιοχή με αληθινούς ανθρώπους, που μας συναντούν ως ίσος προς ίσο και των οποίων τα αιτήματα πια κοινοποιούνται. Η δύση ίσως νιώθει παγιδευμένη τρόπον τινά εξαιτίας της λανθάνουσας αποικιοκρατικής της τάσης και του ρατσισμού της έναντι «των υπολειπομένων».

Πίσω από τα φρένα του πανηγυρισμού κρύβεται καταρχάς το φετίχ της Σταθερότητας. Ο μη γένοιτο, μια απρόβλεπτη μεταβολή στην επικίνδυνη Μέση Ανατολή, θα μπορούσε να οδηγήσει σε Καταστροφή. Το ότι το Status Quo αποτελεί από μόνο του καταστροφή, κατέστη σαφές από τις μαζικές διαμαρτυρίες. Η σταθερότητα όπως του Mubarak ήταν στην πραγματικότητα εύθραυστη, η «ρεαλιστική πολιτική» που εξαρτάται από δέσποτες δεν συναντά πουθενά την πραγματικότητα. Όχι πως ο φόβος μπροστά στο χάος θα ήταν παράλογος. Ο προκάτοχος της θέσης του Mubarak , Sadat, δολοφονήθηκε το 1981 από ισλαμιστές, γεγονός που δικαιολογεί κάθε απελπισμένη αναγκαιότητα για έλεγχο και ασφάλεια. Με τον καιρό όμως μετετράπη σε ιδεολογία.

Η θεοποίηση της σταθερότητας είναι μια χρόνια ασθένεια.

Υπήρχε και μια βασική μεταβλητή της σταθεροποίησης: Δικτατορίες στην λατινική Αμερική και την Ασία ίσχυαν κατά τον Ψυχρό πόλεμο ως προπύργια του Κουμουνισμού. Υπήρχε και το σοσιαλοδημοκρατικό παιχνίδι: Οι Πολωνοί, Τσέχοι και Ρώσοι διαφωνούντες που σήκωναν ανάστημα στο Σοβιετικό σύστημα, εκλήφθηκαν ως ταραχοποιοί που εμπόδιζαν την ειρήνη και έθεταν σε κίνδυνο την σταθεροποιητική πολιτική. Η διαίρεση της Ευρώπης και του Κόσμου, η καταπίεση στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο μπορεί να μην ήταν ευχάριστη (παρά μόνο για αυτούς πίσω από την Σιδηρά Αυλαία), ωστόσο ήταν σταθερή. Όμως για πόσο;

Τι σκεπτόταν κανείς στα χρόνια εκείνα, για πόσες δεκαετίες πόσες εκατομμύρια ζωές επετράπη να σπαταληθούν στην σοβιετική αυτοκρατορία και στα πολεμικά παρασκήνια του τρίτου κόσμου στο όνομα της σταθερότητας; Με πόσες ανελεύθερες και ταπεινωμένες ζωές υπολόγιζαν για ακόμα περισσότερες δεκαετίες μέχρι πρόσφατα τις αραβικές χώρες;

(Υγ. Η απόπειρα μετάφρασης ανήκει στην υποφαινόμενη μπλόγκερ)

The Egyptian Revolution by Sharif Abdel Kouddous

2011-01-30T21:41:00.000+02:00

Published on Sunday, January 30, 2011 by Democracy Now!

Live From the Egyptian Revolution

by Sharif Abdel Kouddous

CAIRO, Egypt -- I grew up in Egypt. I spent half my life here. But Saturday, when my plane from JFK airport touched down in Cairo, I arrived in a different country than the one I had known all my life. This is not Hosni Mubarak's Egypt anymore and, regardless of what happens, it will never be again.

In Tahrir Square, thousands of Egyptians-men and women, young and old, rich and poor-gathered today to celebrate their victory over the regime's hated police and state security forces and to call on Mubarak to step down and leave once and for all. They talked about the massive protest on Friday, the culmination of three days of demonstrations that began on January 25th to mark National Police Day. It was an act of popular revolt the likes of which many Egyptians never thought they would see during Mubarak's reign. "The regime has been convincing us very well that we cannot do it, but Tunisians gave us an idea and it took us only three days and we did it," said Ahmad El Esseily, a 35 year-old author and TV/radio talk show host who took park in the demonstrations. "We are a lot of people and we are strong."

In Cairo, tens of thousands of people--from all walks of life--faced off against riot police armed with shields, batons, and seemingly endless supplies of tear gas. People talked about Friday's protest like a war; a war they'd won. "Despite the tear gas and the beatings, we just kept coming, wave after wave of us," one protester said. "When some of us would tire, others would head in. We gave each other courage." After several hours, the police were forced into a full retreat. Then, as the army was sent in, they disappeared.

The military was greeted warmly on the streets of Cairo. Crowds roared with approval as one soldier was carried through Tahrir square today holding a flower in his hand. Dozens of people clambered onto tanks as they rode around the square. Throughout the day people chanted: "The people, the army: one hand."

While the police and state security forces are notorious in Egypt for torture, corruption and brutality, the army has not interacted with the civilian population for more than 30 years and is only proudly remembered for having delivered a victory in the 1973 war with Israel. A 4pm curfew set for today was casually ignored with people convinced the army would not harm them. The police were a different story. Their brutality the past few days--decades in fact--has been well documented.

Saturday, some of the police forces were holed up inside their headquarters in the Interior Ministry building near the end of a street connected to Tahrir Square. When protesters neared the building, the police began firing live ammunition at the crowd, forcing them to flee back to the square. Three bloodied people were carried out. "The police are killing us," one man yelled desperately while on the phone with al Jazeera from outside the building. When the firing stopped, defiant protesters began approaching the building again. In the background, the smoking, blackened shell of Hosni Mubarak's National Democratic Party headquarters served as an ominous reminder of their intentions.

At this point it seems clear the people are not leaving the streets. They own them now and they are refusing to go until Mubarak does. They chanted, "Mubarak, the plane is waiting for you at the airport," and "Wake up Mubarak, today is your last day."

At one point, a rumor spread through Tahrir Square that Mubarak had fled the country. A massive cheer rippled through the crowd. People began jumping up and down in joy. One man wept uncontrollably. When it turned out not to be true, the cheers quickly ended but it provided a brief glimpse of the sheer raw desire for Mubarak's ouster. Reports now indicate that Mubarak's two sons and his wife, Suzanne, have fled Egypt, as have some of his closest business cronies. Many people believe that is a sign that Hosni will not be far behind.

There is a great sense of pride that this is a leaderless movement organized by the people. A genuine popular revolt. It was not organized by opposition movements, though they have now joined the protesters in Tahrir. The Muslim Brotherhood was out in full force today. At one point they began chanting "Allah Akbar" only to be drowned out by much louder chants of "Muslim, Christian, we are all Egyptian."

As the sun set over Cairo, silence fell upon Tahrir square as thousands stopped to pray in the street while others stood atop tanks. After the sunset prayer, they held a 'ganaza'-a prayer for those killed in the demonstrations. Darkness fell and the protesters, thousands of them, have vowed to stay in the square, sleeping out in the open, until Mubarak is ousted.

Meanwhile, across Cairo there is not a policeman in sight and there are reports of looting and violence. People worry that Mubarak is intentionally trying to create chaos to somehow convince people that he is needed. The strategy is failing. Residents have taken matters into their own hands, helping to direct traffic and forming armed neighborhood watches, complete with checkpoints and shift changes, in districts across the city.

This is the Egypt I arrived in today. Fearless and determined. It cannot go back to what it was. It will never be the same.

Sharif Abdel Kouddous is a senior producer for the radio/TV show Democracy Now.

Follow him on Twitter at @sharifkouddous.

Απολειπειν ο Θεος Αντωνιον

2011-01-29T22:27:00.002+02:00

ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί αόρατος θίασος να περνάμε μουσικές εξαίσιες, με φωνές - την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου· μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι, πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο, κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα, ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους, τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου, κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Γιατί τ'αγόρια σκέφτονται και όμορφα.

2011-01-21T13:27:00.003+02:00

via @alexandrosmlx

:: red red wine

2011-01-09T18:29:00.006+02:00

Περάσαν 4 χρόνια από την πρώτη φορά που σου έβαλα τις φωνές. Τώρα η εικόνα στο τραπέζι πιο περιποιημένη από ποτέ. Με αγάπη το στόλισες. Για μας. Κάθε πιρούνι είχε την δική του περίοπτη θέση. Τα κεριά στο φόντο για να θερμαίνουν την ατμόσφαιρα. Το καινούργιο τραπεζομάντηλο με τα πολύχρωμα μπαρόκ σχέδια φανερώνει την πρόθεση.Πάντα το αγαπούσα το σπίτι. Πάντα το κράταγα πιο ψηλά από τ'άλλα. Κάθε που έμπαινε κάποιος εισέπραττε. Αυτό αγάπησα σε σένα. Είχες τον τρόπο σου να ομορφαίνεις τον κόσμο μας. Χωρίς λεφτά. Με πολλή μεγάλη καρδιά.

Σου μοιάζω πολύ. Απέξω. Πάντα ήθελα να σου μοιάζω. Η ομορφιά σου κρεμόταν στους τοίχους του δωματίου μου. Πήρα τις εκφράσεις σου. Καμαρώνω.

Στο τραπέζι τραυλίζεις. Το βλέμμα κάπως θυμίζει ένα μεγάλο κενό. Θυμώνω. Ξανά. Για χιλιοστή φορά μέσα μου βράζω. Συνεχίζω να τρώω και να σχολιάζω την επιτυχία του μεσημεριανού. Τα δάχτυλά μου σφίγγονται πάνω στο πιρούνι καθώς επαναλαμβάνεις ότι παράπεσε το αλάτι. Τρεις φορές. Δεν πειράζει λέω. Επιστρατεύω κάθε ψυχογνωστικό μου τέχνασμα για να μην αρχίσω να ουρλιάζω.

Κρατάς και το κεφάλι. Ο λόγος σου με στόμφο τη μία κι από την άλλη δίνεις δίκιο. Έχω χάσει πια τη μπάλα. Σε πάει στο κρεβάτι να ξαπλώσεις. Με κοιτάς με μεγάλα τρομαγμένα μάτια. Καθρεφτίζομαι. Δεν ξέρω τι μ'ενοχλεί περισσότερο. Που κάνεις κακό σε εσένα ή ότι δεν μπορώ να σηκώσω το βάρος της ευθύνης μου; Εθιστικά και τα δυο.

Αξίζεις πολλά. Όχι αυτό. Ούτε τον δικό μου θυμό. Μαζί θα τ'ανέβουμε κι αυτό το βουνό. Γιατί σ' άγαπώ.

a wish_2011

2011-01-06T13:51:00.002+02:00

σαν ευχή
Μια αγκαλιά. Μια γλυκιά μυρωδιά. Χαρά. Αγαπημένη διάθεση. Όμορφη σκέψη. Να είσαι καλά μ'ακούς; Μόνο αυτό θέλω για σένα. Φέτος.

::Για Σένα

2010-12-17T13:10:00.012+02:00

Εκτός από το γεγονός ότι η Παρασκευή σου φτιάχνει το κέφι, θυμήσου ότι πλησιάζουν Χριστούγεννα. Το κέντρο θα είναι στολισμένο. Τι κι αν το στόλισμα έγινε λίγο μουδιασμένα; Οι Ατενίστας θα στολίζουν απόψε με γάλα το δέντρο της Κοραή και τα προεόρτια δρώμενα στην πόλη μπορούν να σε κάνουν να χαμογελάσεις. Η πλατεία Κοτζιά θα είναι αγνώριστη. Τα ΄λαμπιόνια στους δρόμους θα σε καλωσορίσουν. Ο κόσμος θα φαντάζει όμορφος. Ξέρεις γιατί; Επειδή το χεις κερδίσει.
Εσύ για εσένα. Κι αν ακόμη δε νιώθεις να σε αγγίζει τίποτε χριστουγεννιάτικο, και η απαισιοδοξία σου έχει εισχωρήσει σε κάθε νοητική σου δραστηριότητα,
παραδέξου πως δεν μπορείς να συνεχίσεις έτσι. Κανείς δεν μπορεί. Οκ, Δεν είσαι υπερήρωας να χαμογελάς στωικά στις αντιξοότητες. Το ξέρω καλά. Δουλεύεις πολύ. Τρέχεις όλη μέρα. Ζήτημα αν μιλάς με τους ανθρώπους που αγαπάς όσο θα ήθελες. Οι λογαριασμοί παραμένουν απλήρωτοι.
Όχι για πάντα.Τίποτε δεν κρατάει για πάντα. Ούτε κι η κρίση. Είτε είναι κρίση προσωπικότητας είτε είναι οικονομική. Θα περάσει, που θα πάει;
Βάλε λίγο Sinatra στα ηχεία, δυνατά. Ίσως σε πείσει να χορέψεις.
Ντύσου στολίσου, βγες, πάρε το μετρό (ναι ναι όταν δεν έχει απεργία) περπάτησε στο ιστορικό κέντρο. Πήγαινε βόλτα με το ποδήλατο στο πάρκο.
Πέρνα μια βόλτα από τους γονείς. Στείλε ένα ζεστό μήνυμα. Πιες έναν αχνιστό καφέ. Νιώσε. Άσε τα συναισθήματα να σε βρουν. Ξέρουν εκείνα καλύτερα.
Κάνε κι ένα δώρο στον εαυτό σου. Δες τον με άλλο μάτι. Πιο επιεικές. Πιο κοντινό. Πιο υποκειμενικό στην τελική. Σε χρειάζεται. Θα στο ανταποδώσει με σιγουριά.
Χαμογέλα. Δώσε ευκαιρίες. Σε σένα. Ξανά. Ελευθερώσου. Αφέσου στην ομορφιά της ημέρας. Της στιγμής. Δεν θα ξαναγυρίσει. Νιώσε τον παλμό της μαζί με την χαρά σου. Εκείνη την ξεχασμένη. Αυτή που κάποτε ανάβλυζε μέσα από τα σωθικά σου και σ’ έσφιγγε σφιχτά. Καιρός να ξανασμίξετε.
Καιρός για λίγη Αγάπη.

London Affairs

2010-12-10T23:10:00.002+02:00

"06.12.2008"

2010-12-06T12:25:00.004+02:00

Θέλω να τρέξω να φωνάξω να σωθώ έλεγε ένας στίχος.
Κι έχεις ξυπνήσει με μια μουδιασμένη διάθεση.
Άγιε Νικόλα φύλαγε κι αγια θαλασσινή.
Αλέξανδρε περάσανε δυο χρόνια.

Και τότε νόμιζα ότι ο θάνατος σου θα ναι αφορμή. Για μια αλλαγή. Για ΤΗΝ Αλλαγή. Στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Στο τρόπο που αντιμετωπίζουμε
Την πραγματικότητα. Σαν λιοντάρι σε κλουβί, καθισμένη σε ένα γραφείο, θα αναγκαστώ να παρακολουθώ τα σημερινά γεγονότα από μακριά. Γιατί θα θελα να ‘μια εκεί
Να τιμήσω την μνήμη σου. Να περπατήσω στο κέντρο και να δω φάτσες εφηβικές. Να δω βλέμματα δικά σου. Την ελπίδα βασικά, να δω να περπατά, να παλεύει
και να χαμογελά. Στην μνήμη σου.

Και ο αντίλογος θα μπορούσε να πει, ότι κι άλλοι αθώοι πεθαίνουν καθημερινά μα δεν μας συνταράζει. Σωστά. Κι όμως μας ταράζει, ίσως δεν μας ταρακουνά όσο θα ‘πρεπε. Ο Αλέξανδρος ήταν 15 χρονών κι έπεσε από σφαίρες αστυνομικού επειδή έτυχε να βρίσκεται σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Αναίτια δηλαδή. Ο Αλέξανδρος δεν κατάλαβε γιατί έχασε την ζωή του. Την άλλη μέρα είχε ραντεβού με το κορίτσι του.

Ακολούθησαν οι πιο μαζικές Διαδηλώσεις στην ιστορία της τελευταίας πενταετίας. Ταυτόχρονα συλλαλητήρια σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Δεν έλειψαν οι συγκλονιστικοί τότε Βανδαλισμοί, βιαιοπραγίες, αλλά και οι συμβολικές κινήσεις μαθητών στην ΓΑΔΑ και αλλού.
Κακά τα ψέματα, τα σημερινά παιδιά βγήκαν στον δρόμο να εκτονώσουν την απογοήτευση τους. Νιώθουν πως δεν μπορούν να έχουν όνειρα. Ότι τα θρυμματίζει το ελληνικό σύστημα. Η ίδια η γενιά του Πολυτεχνείου διέψευσε τις αξίες της. Ακολούθησε το Ελληνικό όνειρο της Mercedes, της βίλας στην Εκάλη και του εξοχικού στην Μύκονο. Η ίδια γενιά μας παρότρυνε να σπουδάσουμε. Έπρεπε όλοι να γίνουμε γιατροί και δικηγόροι. Να ξεφύγουμε από τη μιζέρια. Σαν απάντηση σε δικά τους όνειρα και δικές τους φιλοδοξίες. Γίναμε η προβολή των γονιών μας. Και αίφνης, όλα έχουν ισοπεδωθεί σε μια Ελλάδα υπό πτώχευση κι ένα σύστημα σάπιο από την κούνια του. Το ελληνικό όνειρο απομακρύνθηκε κι εξαφανίστηκε. Τι έμεινε;

Όσον αφορά στις κοινωνικές αντιδράσεις μην ξεχνάμε ότι,
την 5η Μαϊου του 2010 τρεις αθώοι άνθρωποι χάνουν επίσης την ζωή τους από βόμβα αναρχικών στην τράπεζα MARFIN. Παγώσαμε όλοι. Αλλά μείναμε παγωμένοι
Να αναρωτιόμαστε, ποιοι υποκινούν αυτές τις απερίγραπτες και φρικαλέες πράξεις. Δεν διαδήλωσε κανείς. Δεν βγήκαμε στον δρόμο. Η Αθήνα έπεσε σε σιωπηρό πένθος. Η τόλμη πήγε περίπατο. Ίσως επειδή νιώσαμε φόβο. Ή δεν αντέχαμε άλλους άδικους θανάτους.

Και τον Δεκέμβρη του 2010 πολλοί τον έχουν πιάσει στο στόμα τους. Πολλοί αναμένουν τα χειρότερα. Αντί να αποτρέψουν και να αποδοκιμάσουν κάθε βίαιη πράξη, απλά μένουν σε κατηγορίες και καταστροφολογίες ή στο ψευτοκανάκεμα της νέας γενιάς. Ο Σταύρος Θεοδωράκης συμπεραίνει :

«Δυο χρόνια από τότε δημοσιογράφοι, πολιτικοί, καθηγητές συνεχίζουν να κολακεύουν την «γενιά του Αλέξη» λέγοντας ψεύτικες ιστορίες και πουλώντας προστασία. Ένας καθηγητής δήλωσε ότι η νεολαία εξεγέρθηκε το 2008 γιατί διαισθάνθηκε την κρίση του 2010! Ένας πολιτικός φώναξε ότι είναι έτοιμος να μπει ο ίδιος φυλακή (sic) για τους αγώνες της νεολαίας! Ένας δημοσιογράφος έγραψε ότι η χούντα του ΔΝΤ θα σκοντάψει σε ένα Δεκέμβρη που θα θυμίζει έναν Νοέμβρη! Άρες μάρες κουκουνάρες δηλαδή που δεν θα είχαν καμία τύχη αν οι υπόλοιποι μπορούσαμε να συνομιλήσουμε οι ίδιοι με τη νέα γενιά. Δεν μπορούμε όμως. Οι περισσότεροι άλλωστε σε αυτή την κοινωνία – από τους πολιτικούς ηγέτες μέχρι τους γραφιάδες και από τους συνδικαλιστές μέχρι τους διανοούμενους –είναι ή μάλλον είμαστε αφοσιωμένοι στην προσπάθεια να σώσουμε το τομάρι μας. Και αφήνουμε τους γεροντοέφηβους να απλώνουν χέρι»

Μα δεν συνομιλούμε με τα νέα παιδιά; Σαφώς και μπορούμε κύριε Θεωδωράκη. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν θέλουμε ν’ακούσουμε; Ή τι κάνουμε για να τα ακούσουμε;

Μόνη της η περιγραφή των γεγονότων δεν βοηθάει παραπέρα. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Σημασία έχει να ερμηνεύσουμε όπως πολύ σωστά είπε ένας φίλος δάσκαλος. Η ουσία είναι στην ερμηνεία. Γιατί μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη Λερναία Ύδρα που έχει θρονιάσει σε έναν κατά τ΄άλλα ευλογημένο τόπο. Πολυδιάστατο το πρόβλημα. Απτόητο το Τέρας επί δεκαετίες ολόκληρες.

Τέρμα οι ενοχές της ανοχής. Έχουμε φτάσει θαρρώ στην πιο κρίσιμη καμπή.
Είναι ευκαιρία να καταλάβουμε ότι η ρίζα του προβλήματος έγκειται στην παιδεία μας. Και ναι γνωρίζω καλά ότι ακούγεται κλισέ και τετριμμένο, ωστόσο τι μπορεί ο καθένας από μας να κάνει για να κερδίσουμε το δικαίωμα να ελπίζουμε σε μια διαφορετική Ελλάδα; Μια Ελλάδα ελεύθερη από την δυσωδία και το βόλεμα;

Όλες οι απαντήσεις ευπρόσδεκτες :)

Photo Source: http://farm4.static.flickr.com/3226/3119191213_4c88f87cbd.jpg

Athens: something's changed

2010-12-02T11:07:00.002+02:00

έχω την εντύπωση πως κάτι τρέχει στην Αθήνα τελευταία. Κάτι ψήνεται. Από εμάς τους ίδιους. Μια κινητικότητα η οποία φαίνεται να πηγάζει από μια έντονη και βαθιά ανησυχία, κι έχει ξυπνήσει τους δραστήριους εαυτούς μας. Η δικιά μας γενιά αρχίζει να ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ.
Πού στηρίζεις όμως αυτό το συμπέρασμα; Όχι πια με βίαια και ντροπιαστικά παραδείγματα αναρχικών και μολότοφ στα Εξάρχεια.Όχι. Αλλά με τα τύμπανα στην πλατεία Αγίας Ειρήνης. Βασικό επιχείρημα είναι η νέα ενέργεια που αισθάνεσαι όταν περπατάς στο κέντρο της πόλης. Φταίει και η πρωτοβουλία των Ατενίστας. Αθηναίοι στην πράξη. Αποφασιστικότητα. Η ήττα του Κακλαμάνη. Όλα μοιάζουν ρευστά σε μια Αθήνα ταλαίπωρη, που τα τελευταία 3 χρόνια έχει περάσει πολλά.

Διαφαίνεται ξεκάθαρα στις φωτογραφίες που αναρτώνται στα μπλόγκς και τους τοίχους του Facebook. Στα Tweets της δικιάς μας γενιάς. Στις κουβέντες που πιάνει το αυτί σου όταν κάθεσαι
Να πιεις βιαστικά το εσπρέσο σου. Τα αδιάφορα βλέμματα μετουσιώθηκαν σε ανήσυχες και αποφασιστικές ματιές. Σαν να αποδεχτήκαμε και να συμφιλιωθήκαμε με την Πράξη. Ότι πρέπει να κουνήσεις πια από τον καναπέ. Να σηκωθείς. Κάτι πήγε στραβά σε αυτή τη χώρα. Καιρός να διορθώσουμε τα λάθη. Μάλιστα κύριε, από τις γλάστρες της Ευριπίδου. Από το μπαλκόνι σου. Από τα σκουπίδια της γιαγιάς απέναντι.

Η ατμόσφαιρα μπορεί να μην είναι τόσο χριστουγεννιάτικη όσο άλλες χρονιές, ωστόσο κάτι άλλο αρχίζει να στήνεται. Μέσα μας κυρίως. Ίσως μια καλύτερη νοοτροπία. Ίσως μεγαλύτερη ευαισθησία.
Για άλλη μια φορά αισιοδοξώ και συγχαίρω όλους αυτούς που τολμούν και σηκώνονται από τον καναπέ και εφαρμόζουν νέο σκεπτικό στην καθημερινότητα τους. Αγαπώ την Αθήνα, αγαπώ την Ελλάδα, αλλά πιο πολύ αγαπώ τους ανθρώπους. Και χωρίς εμάς οι τόποι θα ήταν ασήμαντοι.

Καλό μας μήνα ρε παιδιά 

Ps. Οι φωτογραφίες της πλατείας Κοτζιά από το αγαπημένο athensville.blogspot.com και των τυπανιστών από το www.atenistas.gr (photo uploaded by Konstantinos)

Πλατεία Κοτζιά, Κεράκια και Καλή Παρέα!

2010-11-03T21:07:00.002+02:00

Πάμε, πάμε να ομορφύνουμε την πλατεία, να διώξουμε την σκοτεινιά!! Άντε ντε. Με ρεσώ, λαμπάδες και αρωματικά ή αντικουνουπικά, σηκωθείτε από τον καναπέ...
xx

Turn this Thing Around.

2010-11-03T16:40:00.004+02:00

Σιωπηλή Κυριακή. Μόνο κάτι σπανίως διερχόμενα αμάξια μολύνουν την ησυχία. Ανέκαθεν αυτη ή η μέρα της εβδομάδας σου προξενούσε δυσφορία. Κάποιες Κυριακές δε, το πράγμα επιδεινώνεται και δεν μιλιέσαι. Ούτε σε τηλεφωνήματα απαντάς. Ούτε να αντικρύσεις τον κόσμο αντέχεις. Θεραπεία δεν βρέθηκε ακόμη, ωστόσο οι ελπίδες παραμένουν. Πάει λίγος καιρός που σκέφτεσαι τις ειλημμένες αποφάσεις να τις κάνεις κορνίζες. Τύπου: "Τις Κυριακές πάντα θα πηγαίνω βόλτα". "Αποφασίζω να αισιοδοξώ". "Θα κάνω αυτό που θέλω και μόνο". "Δεν αναλώνομαι πια". "Αφιερώνομαι εκεί που νιώθω καλά". Κι αν τις κάνεις τοιχογραφία οπως τόσο πρακτικά λες, θα τις τηρήσεις;
Είναι κάποιος καιρός που το μυαλό σου ταξιδεύει νοητά σε μέρη μακρινά. Όχι μόνο εξ'αφορμής, αλλά και εξαιτίας νέων περιστάσεων και σκέψεων για το μέλλον. Το μέλλον που κάποτε ήθελες για σένα. Την ζωή και το ρίσκο που δεν πήρες. Το βήμα που δεν τόλμησες. Ακόμη διστάζεις ρε. Ακόμη κοιτάς πίσω, προφανώς γιατί τα φαντάσματα δεν λένε ν'αφήσουν την σκιά σου. Η αύρα σου κοπελιά. Είναι κρίμα να χαραμίζεται. Μπορεί να είναι τόσο εύθυμη. Έχει "δυνατότητες". Κάνει τους ανθρώπους να γελούν. Κάνει τους ανθρώπους πιο χαρούμενους. Ενίοτε βέβαια μπορεί να είναι και οικτρή, αλλά αυτά συμβαίνουν στον καθένα εικάζω. Στο ζητούμενο λοιπόν. Να ανέβεις ένα μικρό σκαλί. Ένα βήμα πιο πέρα. Γιατί αυτό θα σε κάνει πιο χαρούμενη. Γιατί αυτό ονειρευόσουν. Γιατί έτσι θα ανοίξεις έναν διάβα ακόμη. Και τι νόημα έχει να βολεύεσαι στα σίγουρα; Είσαι εδώ για να παλεύεις, αν δεν το κατάλαβες ακόμα! Θέλω. Άρα, τώρα περνάς στην πράξη και τα γυρνάς όλα τούμπα. Τι ωραία!

photo credits

Friedrich Schiller_Συμπόσιο

2010-11-02T23:09:00.002+02:00

Πανεπιστήμιο Αθηνών: Συμπόσιο για τον Friedrich Schiller

Το Τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών σας προσκαλεί σε συμπόσιο με θέμα:

Friedrich Schiller "Ποιητής – Δραματουργός – Στοχαστής"

Παρασκευή 5 και Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010
Έναρξη: 9.30 π.μ. στο Νέο Αμφιθέατρο, Πανεπιστημίου 30, 106 79 Αθήνα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ / PROGRAMM

Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010 / Freitag, 5. November 2010

9.30 - 10.00: Προσέλευση Συνέδρων / Anmeldung und Registrierung

10.00 – 10.30
Χαιρετισμός από τον Πρύτανη του Πανεπστημίου Αθηνών, Kαθηγητή κ.
Θεοδόσιο Πελεγρίνη
Begrüßung durch den Rektor der Universität Athen Prof. Dr. Theodosios Pelegrinis

Χαιρετισμός από την Κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου
Αθηνών, Καθηγήτρια κ. Μαρίκα Θωμαδάκη
Begrüßung durch die Dekanin der Philosophischen Fakultät der Universität
Athen Prof. Dr. Marika Thomadaki

Χαιρετισμός από τον Καθηγητή του Τμήματος Γερμανικής Γλώσσας και
Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Βίλχελμ Μπέννινγκ
Begrüßung durch Prof. Dr. Wilhelm Benning (Fachbereich fur deutsche
Sprache und Literatur der Universität Athen)

Έναρξη των εργασιών του συμποσίου από την Πρόεδρο του Τμήματος Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια κ. Κατερίνα Μητραλέξη
Eröffnung des Symposiums durch die Leiterin des Fachbereichs fur Deutsche
Sprache und Literatur der Universität Athen Prof. Dr. Katherina Mitralexi

Συντονισμός / Moderation: MARK MICHALSKI / ΜΑΡΚ ΜΙΧΑΛΣΚΙ
10.30 - 10.50 ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ (Αθήνα) / ANASTASIA ANTONOPOULOU (Athen): Ο Friedrich Schiller και η αρχαία ελληνική τέχνη
[Friedrich Schiller und die antike Kunst]

10.50 – 11.10 ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΗΡΟΠΑΪΔΗΣ (Αθήνα) / GEORG XIROPAIDIS (Athen):
To Υψηλό στον Kant και στον Schiller
[Das Erhabene bei Kant und Schiller]

11.10 – 11.30 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΗΤΡΑΛΕΞΗ (Αθήνα) / KATHERINA MITRALEXI (Athen):
Ο Schiller ως ιστορικός
[Schiller als Historiker]

11.30 – 12.00 Συζήτηση / Diskussion
12.00 – 12.30 Διάλειμμα / Kaffeepause

Συντονισμός / Moderation: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΗΤΡΑΛΕΞΗ / KATHERINA MITRALEXI
12.30 – 12.50 ROLF-PETER JANZ (Berlin) / ΡΟΛΦ-ΠΕΤΕΡ ΓΙΑΝΤΣ (Βερολίνο):
Der Dilettant – Ein Feindbild bei Schiller und Goethe
[Ο ερασιτέχνης – Μια εικόνα εχθρού στον Schiller και στον Goethe]

12.50 – 13.10 STEFAN LINDINGER (Athen) / ΣΤΕΦΑΝ ΛΙΝΤΙΝΓΚΕΡ (Αθήνα):
Zum Begriff der Harmonie bei Friedrich Schiller
[Η έννοια της αρμονίας στον Friedrich Schiller]

13.10 – 13.30 JOACHIM THEISEN (Tübingen, Athen) / ΓΙΟΑΧΙΜ ΤΑΙΖΕΝ (Τύμπινγκεν, Αθήνα):
Über "die eigene, freie, nur nicht willkürliche Production des Lesers". Wer
darf eigentlich Schiller lesen?
[Σχετικά με "την προσωπική, ελεύθερη, αλλά όχι αυθαίρετη δημιουργία του
αναγνώστη". Ποιος δικαιούται εντέλει να διαβάζει Schiller?]

13.30 – 14.00 Συζήτηση / Diskussion
Διάλειμμα / Mittagspause

Συντονισμός / Moderation: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΑΚΑΣΗ / KATERINA KARAKASSI
17.30 - 17.50 MARK MICHALSKI (Athen) / ΜΑΡΚ ΜΙΧΑΛΣΚΙ (Αθήνα)
„Der Tag des Deutschen“. Schiller in der nationalen Philosophiegeschichtsschreibung
["Η ημέρα του Γερμανού". Ο Schiller στην ιστοριογραφία της γερμανικής
φιλοσοφίας]

17.50 - 18.10 ΑΓΛΑΪΑ ΜΠΛΙΟΥΜΗ (Αθήνα) / AGLAIA BLIOUMI (Athen)
Η πρόσληψη του Schiller από τον εθνικοσοσιαλισμό. Διδακτικές προσεγγίσεις στο πλαίσιο της αντιρατσιστικής εκπαίδευσης
[Die Rezeption Schillers im Nationalsozialismus. Didaktische Vorschläge im Kontext
der antirassistischen Erziehung]

18.10 – 18.40 Συζήτηση / Diskussion
18.40 – 19.10 Διάλειμμα / Kaffeepause

Συντονισμός / Moderation: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΔΑΣΚΑΡΟΛΗ / ANASTASTIA DASKAROLI
19.10 - 19.30 MICHAEL WEITZ (Athen) / ΜΙΧΑΕΛ ΒΑΪΤΣ (Αθήνα):
Liebe ohne Kabale. Zur Logik einer bürgerlichen Denkgewohnheit bei
Friedrich Schiller
[Έρωτας χωρίς ραδιουργία. Η λογική μιας αστικής νοοτροπίας στον Friedrich
Schiller ]

19.30 – 19.50 ΓΙΑΝΝHΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ (Θεσσαλονίκη) / JANNIS PANGALOS (Thessaloniki):
Το μοντέρνο πρόσωπο ενός κλασικού: Το έργο του Friedrich Schiller
≪Έρωτας και Ραδιουργία≫ στον κινηματογράφο
[Ein Klassiker im modernen Gewand: Das Werk Friedrich Schillers im Kino – am
Beispiel der Verfilmung von „Kabale und Liebe“]

19.50 – 20.20 Συζήτηση / Diskussion

Σάββατο 6 Νοεμβρίου / Samstag, 6. November

Συντονισμός / Moderation: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ / ΑNASTASIA ANTONOPOULOU
10.00 - 10.20 ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΣΙΑΒΟΥ (Αθήνα) / ΕVANGELIA TSIAVOU (Athen):
Η Υψηλότητα του Υψηλού: Στο μεταίχμιο μεταξύ Αισθητικής, Ιδεαλισμού, Μεταφυσικής και Ψυχανάλυσης
[Die Erhabenheit des Erhabenen: Zwischen Ästhetik, Idealismus, Metaphysik und
Psychoanalyse]

10.20 - 10.40 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΑΚΑΣΗ (Αθήνα) / KATERINA KARAKASSI (Athen):
Φαντάσματα του Διαφωτισμού. Ο Schiller ως πρόδρομος του Γερμανικού
Ρομαντισμού
[Gespenster der Aufklärung. Schiller als Vorbote der deutschen Romantik]

10.40 – 11.10 Συζήτηση / Diskussion
11.10 – 12.40 Διάλειμμα / Kaffeepause

Συντονισμός / Moderation : OΛΓΑ ΛΑΣΚΑΡΙΔΟΥ / OLGA LASKARIDOU
12.40 – 13.00 ΔΗΜΗΤΡΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ-ΜΠΑΛΤΑ (Θεσσαλονίκη) / DIMITRA NIKOLAIDOU-BALTA (Thessaloniki)
Friedrich Schiller και Αντώνιος Μάτεσις
[Friedrich Schiller und Antonios Matesis]

13.00 – 13.20 ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΔΑΣΚΑΡΟΛΗ (Αθήνα) / ANASTASIA DASKAROLI (Athen)
Το δράμα "Μαρία Στιούαρτ" στην Ελλάδα
[Schillers „Maria Stuart“ in Griechenland]

13.20 – 13.50 Συζήτηση / Diskussion
Λήξη εργασιών / Ende des Symposiums

Η πράξη [απόσπασμα]

2010-11-02T23:06:00.001+02:00

"Η στερνή, η πιο ιερή μορφή της θεωρίας είναι η πράξη.
Όχι να βλέπεις πώς πηδάει η σπίθα από τη μια γενεά στην άλλη, παρά να πηδάς, να καίγεσαι μαζί της.
Η πράξη είναι η πλατύτερη θύρα της λύτρωσης. Αυτή μονάχα μπορεί να δώσει απόκριση στα ρωτήματα της καρδιάς. Μες στις πολύγυρες περιπλοκές του νου, αυτή βρίσκει το συντομώτερο δρόμο. Όχι βρίσκει. Δημιουργάει δρόμο, κόβοντας δεξά ζερβά την αντίσταση της λογικής και της ύλης"
Ασκητική, Ν.Καζαντζάκη

Party@In the Mix/16.10.2010

2010-10-07T14:11:00.001+03:00

In the Mix Bar Cafe

Sarantaporou 20

Peristeri

΄για να παρτάρουμε και λίγο. Εγγύση ότι θα παίξει μουσικάρες ο κολλητός μου! :)

Awareness

2010-09-29T13:55:00.002+03:00

Do you ever wonder about colors/
Those that brighten the day
and inspire the moon/

Do you ever wonder about light/
The one that strikes inside you and shines along you/

Do you ever think of stars/
Like those that once arise and never hide/

Do you ever dream of me/
Like I do/

Do you ever dance till dawn/
Until your feet hurt and your heart can’t get enough/

Do you ever listen to the wind/
The one that whistles and whispers enchantments in your ear/

Have you ever felt of me/
As I go over your skin and leave my breathing on your neck/

Do you ever hear my wishes risen to the skies/

I’d only like to know/

Ζητείται όνομα

2010-09-22T16:03:00.002+03:00

Μετά από μια γεμάτη μέρα κάτι σπαρταράει μέσα σου.
Κάποιο περίεργο συναίσθημα σε κινεί
και σε μετακινεί. Ξαφνικά όλος ο κόσμος σου μοιάζει με κίνητρο. Μια από αυτές τις μέρες ήταν και η χθεσινή.
Με το διαθεσόμετρο σου να φτάνει τα ύψη, πήρες την απόφαση να πας στο ποδηλατάδικο
της γειτονιάς σου. Αυτό, που είχες σταμπάρει καιρό τώρα αλλά ντρεπόσουν να σταθείς μπρος στην βιτρίνα να χαζέψεις.
Με το κορμί στηλωμένο γεμάτη αυτοπεποίθηση, μπήκες ν'αντικρύσεις τον παράδεισο του ποδηλάτη.
Μικρά,μεγάλα, ΒΜΧ, Moyntain, σπαστά, παιδικά, με καλαθάκι, με δισκόφρενο, με αναρτήσεις με, με, με..
Δεν μπορούσες να πάρεις τα μάτια σου από ένα όμως, όπως γίνεται πάντα στο πρώτο αντίκρυσμα του αντικειμένου του πόθου. Το είχε τοποθετήσει ψηλά ο κύριος ποδηλατάς.Όχι τυχαία. Από μακριά κραύγαζε η ομορφιά του. "Διακόσια τριάντα ευρώ δεσποινίς μου. Ε, ντάξει για εσάς ίσως και να κάνω κατι καλύτερο, μιας και είμαστε και γείτονες" (Αλοίμονο). Σε δίλημμα βρέθηκες όταν είδες εκείνο το μικρό σπαστό ποδηλατάκι σε πράσινο. Οι ρόδες βέβαια πολύ μικρές. Αστεία θα ήσουν πάνω του. Και δεν παίρνεις καλύτερα πατίνι?
Ανυπομονησία να το καβαλήσεις! Άντε καλοτάξιδο ας είναι..Φωτό προσεχώς

Μαθήματα Φωτογραφίας_Δωρεάν

2010-09-22T11:31:00.003+03:00

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΟΜΑΔΑ - ΜΑΘΗΜΑΤΑ και ΠΡΑΚΤΙΚΗ
Η Ελληνική Ένωση Πληροφορικής (Ε.Ε.Π,) οργανώνει ομάδα ψηφιακής φωτογραφίας (θεωρητικά μαθήματα φωτογραφίας, φωτογραφικές εξορμήσεις – πρακτικής εξάσκησης) για νέους 18-30 ετών.
Έναρξη την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου 2010. Η συμμετοχή είναι ελεύθερη χωρίς κανένα κόστος.
Για περισσότερες πληροφορίες haiactions@netone.gr ή στο facebook Stef Stefanos

::resistance

2010-09-17T13:27:00.003+03:00

Μια γλυκιά δροσιά μπαίνει από το παράθυρο.Χρωματιστές κουρτίνες που ανεμίζουν νωχελικά στο μικρό σαλόνι.Μια Νέα Υόρκη στον τοίχο απαντά στην ησυχία της νύχτας.Πάντα σου άρεσε η λέξη αφετηρία. Καθώς πάντα αγαπάς κάθε τι καινούργιο. Σε ανάγκη ανανέωσης βρέθηκα τις τελευταίες μέρες. Μάζεψες τα κομμάτια σου και την κατακερματισμένη σου διάθεση κι αποφάσισες να βγεις στην αγορά με σκοπό ν'αλλάξεις την ψυχή του σπιτιού. Δεν είναι εύκολο να ζεις με φαντάσματα. Σου ξυπνάνε την ελπίδα και σου παγώνουν το παρόν. Ρούπι δεν έκανες πέρυσι.Από κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανείς.
Εξόρμηση στο ΙΚΕΑ και το Jumbo.Τα πολύχρωμα γλυφιτζούρια διακοσμούν τώρα το μωβ κασπώ πάνω στο τραπέζι. Πάνε κι οι αγαπημένες ασπ΄ρομαυρες κουρτίνες. Εξάλλου εσύ τις είχες διαλέξει.Όλα εσύ τα επέλεγες.Τέλος πάντων. Πολύχρωμο έγινε το σαλόνι.Μπας κι αλλάξει και η διάθεση.Μήπως και σου ξυπνήσει καμιά ξεχασμένη στο συρτάρι χαρά.Δεν αντιστάθηκες ούτε στον πορτοκαλί κουμπαρά.Γλυκύτατο γουρουνάκι. Κρίση έχουμε.Να μην αποταμιεύσεις δηλαδή; Οι στραβές πάνε κι έρχονται.
Κόκκινα ριχτάρια σκέπασαν το πένθιμο μωβ των καναπέδων.Με το Κατερινάκι στο ΙΚΕΑ προς γενική ανανέωση.Με λιγοστά χρήματα στην τσέπη αλλά πολύ κέφι και την φωτογραφική ανά χείρας κάναμε girls gathering. Το φχαριστηθήκατε πάντως.Και τα κεφτεδάκια στο εστιατόριο νοστιμότατα ήταν.Φορτώσαμε το Ίμπιζα με καινούργια, πολύχρωμα θέματα και γκαζώσαμε για έναν λαχταριστό καφέ στο Μικρό.Οικεία περιβάλλοντα, γνωστά πρόσωπα και δροσερές γωνίες ιδανικές για εκμυστηρεύσεις.
Λίγο το σπίτι, λίγο τα φιλαράκια, λίγο η ελπίδα, κι όλο και κάτι φαίνεται ν'αλλάζει.Κυρίως η διάθεση.

Sonke amazes

2010-09-16T13:24:00.004+03:00

μετά από΄την ωραία παρουσίαση του Athensville βρήκα το βιντεάκι!

Εκπληκτική δουλειά στους δρόμους της γκρίζας μας Αθήνας!
Keep up the great work :)

Επίσης δείτε εδώ

Your Ghost

2010-09-01T14:40:00.000+03:00

If I walk down this hallway, tonight,
It's too quiet,
So I Pad through the dark
and call you on the phone
Push your old numbers
and let your house ring
til I wake you ghost.
Let him walk down your hallway
it's not this quiet
slide down your receiver
sprint across the wire
follow my number
slide into my hand.

It's the blaze across my nightgown
it's the phone's ring.

I think last night
you were driving circles around me.

I can't drink this coffee
til I put you in my closet
let him shoot me down
let him call me off
I take it from his whisper
you're not that tough.

Το γράμμα

2010-09-01T13:30:00.006+03:00

Χαρτί και μαύρο μελάνι. Γράμματα ανομοιόμορφα. Φευγάτα. Γραφικός χαρακτήρας που φανερώνει αγωνία. Φεύγει το λάμδα και πάει βόλτα. Εμφανίζεται το Μι με υπεροψία και το άλφα μικρούλι τόσο δα κρύβεται δίπλα στο Σίγμα. Το ΄Γάμμα σχηματίζει καμπύλες που θυμίζουν υδρόβια όντα. Εικόνες ταξιδιάρικες και το ελληνικό αλφάβητο. Δυο-τρεις αράδες βουτηγμένες σε αγάπη. Πολλή. Χαρτί που μουσκεύει. Λέξεις που στην απεικόνισή τους φέρνουν κι ένα σκίρτημα μαζί. Άοσμο το γράμμα. Πώς να βάλεις μυρωδιές μέσα; Πώς να εσωκλείσεις μια συναλλαγματική καινούργιας ζωής; Μαζί με τον λευκό φάκελο, κλείνεις όλα αυτά που είναι να συν-κινήσουν την καρδιά. Θα φτάσει σε καλά χέρια. There is a light that never goes out/μελωδία στο μυαλό. Αγαπημένος Morissey.
Καλό μας μήνα!

Spira

2010-08-31T16:21:00.005+03:00

Τι είναι η απώλεια; Ξεριζωμός. Σαν να σου τραβάνε ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς σου με βία. Ανθρώπινος νους. Δεν ξεγελιέται εύκολα. Παιχνίδια αλλόκοτα ετοιμάζει. Ξεφωνίζει η λογική και χτυπιέται η καρδιά. Μάχη που μαίνεται χρόνια τώρα. Πρόθυρα παραφροσύνης. Πώς να είναι η τρέλα; Πώς να είναι η απώλεια συνείδησης; Γαλήνια πιστεύω.
Είναι κάποιες στιγμές στην ζωή σου που αναλογίζεσαι τα σημαντικότερα σου λάθη. Τον πόνο που προκάλεσες. Όχι ηθελημένα, εντάξει. Παρ΄’όλα ταύτα ο πόνος είναι πόνος. Να τον πάρεις πίσω δεν μπορείς. Να διορθώσεις με ένα μπλάνκο τα ορθογραφικά επίσης δύσκολο. Θες ωστόσο όλα να τα αλλάξεις. Από την αρχή. Με νέα ελπίδα. Σπείρα η ζωή. Θα το κάνεις εκείνο το τατουάζ που θα σου πάει. Ρώσικη ρουλέτα σχεδόν. Τα παίζεις Όλα ή τίποτα. Στο περίμενε θα μείνεις. Να πληρώνεις εκείνο το τίμημα που λέγαμε. Αυτό της αμφιβολίας σου. Κι αυτό της ανησυχίας σου. Πόνεσες? Σοβαρά;
Σε νιρβάνα η καρδιά. Άτονοι χτύποι. Άτονες μέρες. Αργεί ο Σεπτέμβρης. Με ΠΙ πάει. Ευτύχημα που σε σκοτίζει κι η δουλειά. Απασχολείται ο νους. Δουλεύει σκληρά. Να μην θυμάται. Να μην βλέπει εικόνες αγαπημένες. Να ξεχνάει τις μυρωδιές των λουλουδιών που είχες στο παρτέρι. Να λησμονεί όλα τα ταξίδια. Να ξεγράψει όλα τα γέλια και τα χάχανα. Δυσκολεύεσαι το ξέρω.
Με κάποιον τρόπο, θα πρέπει να δεις την καλύτερη πλευρά. Ένα τσιγάρο ακόμα κι ο κόσμος θα ξημερώσει διαφορετικός.

Random summer shots

2010-08-28T10:54:00.002+03:00

Μπουγάδα

2010-08-26T15:05:00.003+03:00

Τέλος καλοκαιριού. Ανυπομονησία σ'έχει πιάσει για έναν καινούργιο χειμώνα. Έναν διαφορετικό Σεπτέμβρη. Ένα εναλλακτικό φθινόπωρο μάτια μου. Είναι μωρέ που τα περισσότερα δεν τα έφτασες εκεί που ήθελες. Είναι που τα θέλω έμειναν στην δυνητική έγκλιση. Είναι τα χρόνια της αυτοκριτικής. Είναι μια επισκόπηση το λιγότερο ηλίθια. Σμιλεμένη από τα κοινωνικά αρχέτυπα. Μπουγάδα στο μυαλό μου θα κάνεις και θα ρίξεις και αρκετό λουλάκι. Για λεύκανση και όχι διαλεύκανση. Ούτε διευκόλυνση. Στόχοι και ελπίδες. Μάλιστα. Τρίχες κατσαρές. Δεν φοβάσαι τίποτα, δεν ελπίζεις τίποτα, είσαι λεύτερη; Κούνια που σε κούναγε. Δέσμια του σκεπτικού σου. Ανατροπές χρειάζεσαι. Μηδένισε το κοντέρ κοπελιά. Οι πολλές στροφές θα στα κάψουν όλα. Ίσως σε βοηθήσουν οι νέες συναναστροφές. Και πάλι όμως αναρωτιέσαι
Για αυτές τις τελευταίες επιλογές. Τα ναυάγια ντε. Ενώ στεκόσουν επιφυλακτικά και θεωρούσες έναν νέο κόσμο, ξαφνικά με δυο κουβέντες όλα καταρρίφθηκαν. Πόσο έξω μπορείς να πέφτεις με τους ανθρώπους; Και είχα εμπιστοσύνη στην κριτική σου ικανότητα. Βέβαια, κάτι σκοτείνιαζε το βλέμμα σου. Το γνώριζες καλά. Αλλαγή πλεύσης. Δεν ζυγιάζω, δεν μετρώ, δεν βολεύουμαι, ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι που λέει κι ο Καζαντζάκης.

2010-08-15T20:44:00.002+03:00

Είναι δύστροπος μήνας ο Αύγουστος. Εγώ εδώ, εσύ πιο πέρα. Σκορπισαν κι οι φίλοι. Οι γνωστοί πάντα μακριά ήταν. Δεκαπενταύγουστος και το καλοκαίρι ξεθωριάζει. Αναχωρεί η ωραία μυρωδιά του θύμαριού. Καμπάνες για την Θεοτόκο. Καμπάνες βαράνε γενικώς. Κρίσιμη καμπή.

::Ιστορία Αγάπης

2010-06-19T21:25:00.002+03:00

::χάραξε πάλι

2010-06-19T06:08:00.008+03:00

Ξημέρωμα Σαββάτου.;¨Εξι παρά τέταρτο και χαράζει.Μεγάλες μέρες.Μόνο μια βοή από το ψυγείο των Ντόνατς απέναντι.Και κοιμήθηκες πολύ.Καιρό είχε να συμβεί αυτό.Να ξυπνήσεις 3 το πρωί και να μην ξέρεις τι να το κάνεις.Κρέμασες τις φρεσκοπλυμμένες κουρτίνες.Έκανες πλάνο για τα ψώνια του Σαβάτου.Ονειροπόλησες.Έκανες αχνιστό καφέ στην αγαπημένη σου κούπα.Έστειλες μηνύματα γραπτά σε όσους σε έψαξαν το απόγευμα.Άνοιξες να αεριστεί το σπίτι. Μούσκεμα ξύπνησες.32 Βαθμούς έπιασε εδώ μέσα.Ένα ντουζάκι είναι ότι πρέπει για να αναζωογοννηθείς.Οκ. έπλυνες και τα πιάτα. Και τώρα; Περίεργο συναίσθημα ευφορίας.Όλη η μέρα μπροστά σου. Λες και σου απλώθηκαν ορίζοντες ξαφνικά. Μετά από την τελευταία εβδομάδα κόλαση.Το λιγότερο. Επαγγελματικά τουλάχιστον. Ευτυχώς που υπάρχει κι η Αγγελική στο γραφείο. Πόσες φορές να το χω πει τους τελευταίους μήνες; Πάνω από 10 σίγουρα. Έχει τον τρόπο της να σε κάνει να ξεχνάς την σαπίλα. Μια ανάσα λέει όταν μπαίνουμε και μια όταν βγαίνουμε από το γραφείο.

Κι οι φίλοι; Οι φίλοι σου τριγύρω να σου θυμίζουν πόσο τυχερή είσαι. Η Λευκάδα που δεν πήγαμε. Η Μαρία που μας περίμενε. Η Γεωργία με τις βόλτες στην Αθήνα. Ο Πάνος κι ο Αλέξανδρος που μαύρισαν το τριήμερο.Η Κατερίνα που χτυπίεται στο γυμναστήριο. Ο Πέτρος που έχει γενέθλια σήμερα.Η Βάσια που κουράζεται στη δουλειά και την έχεις χάσει. Η Κατερίνα που τραβάει ζόρι με τον μπαμπά.Η Μαίρη πάντα σε ετοιμότητα.Η Κωνσταντίνα με τις δύσκολες βάρδιες.Ο Μάκης που περιμένει να γίνει υπερήφανος μπαμπάς.Η Πενούκο που διαβάζει.Ο Πάνος με το νέο του αμόρε.Κι όλοι μαζί στις μπύρες.Στην Καυλάντα.Ε, πως αλλιώς;

Κι ένας έρωτας απρόσμενος. Όπως πάντα.Στο πουθενά από το πουθενά. Απαγορευμένος.Με ένταση.Με πάθος.Με ξημερώματα αγκαλιά.Με βλέμματα φλογερά.Με συναίσθημα.Με προσμονή.Με φιλιά. Με τρέλα. Με βόλτες και ποτά.Με χωρίς αύριο. Με ένα σήμερα. Με αφιερώσεις. Με ξενύχτια παράλογα. Με αδιαθεσία στη δουλειά. Με γλυκά ξυπνήματα. Με ωραία κοσμητικά επίθετα. Με απαγορευμένα κτητικά. Με status-It's complicated-. Με χάχανα χαζά. Με σκέψεις ατέλειωτες. Με μια ωραία ελπίδα ζωγραφισμένη στα μάτια σου.

It is About time!

2010-05-27T23:01:00.002+03:00

ήρθε η ώρα ν'ακούσετε και να ψηφίσετε αντικειμενικά το νούμερο 17 :Ρ

http://48hourproject.gr/publicvote/

μέχρι 10 αστέρια για το δικό μας Revelation Song!

Ευχαριστώωωωω

Στρατηγός ή Βασιλιάς

2010-05-22T18:12:00.002+03:00

Ο Στρατηγός στάθηκε με αμηχανία μπροστά στο άρμα που βρισκόταν μέσα στο Ανάκτορο των Παλαιών Βασιλέων της νέας άγνωστης Χώρας, που μόλις είχε φτάσει με το στρατό του.

Έξω από το παλάτι, στις λεωφόρους και στα στενά, η πρωτεύουσα καιγόταν ακόμα σ’ έναν καινούργιο όσο και προαναγγελθέντα πόλεμο: Ένοχοι εναντίον ενόχων, όλοι πάντως ένοχοι και εχθροί. Ο αέρας μύριζε θειάφι και χρυσός δεν υπήρχε πια πουθενά.

Αν τον έβλεπε κανείς, δεν θα τον ξεχώριζε από τους στρατιώτες, που εξαντλημένοι από την κακουχία και τον κάματος της πορείας των τελευταίων δύο – τριών εβδομάδων κείτονταν ξέπνοοι, ασκεπείς, μερικοί ακόμα και ξυπόλητοι, στις κερδίδες της εσωτερικής αυλής του παλατιού.
Φανερά ταλαιπωρημένος, φορώντας την ίδια φθαρμένη στολή, που κάποτε (όταν ξεκινούσε από την ένδοξη πατρίδα του) αντανακλούσε μια ξεχασμένη πια υπερηφάνεια και δόξα, χωρίς τα βασιλικά του διακριτικά, χωρίς δαχτυλίδια-σφραγίδες στα λεπτά, τραχιά του δάχτυλα, δεν θύμιζε πια σε τίποτα το βασιλιά που κάποτε υπήρξε.

Κι όμως, ήταν ο ίδιος που είχε διεξάγει πολλές νικηφόρες μάχες. Έτσι νόμιζε, έτσι θυμόταν, έτσι νόμιζε ότι θυμόταν. Δεν είχε φτάσει ως εκεί με τη διπλωματία. Τα κόλπα των γραφειοκρατών του ήταν άγνωστα, όσο και απεχθή. Σ’ όλη του τη ζωή είχε μάθει να παίρνει αυτό που ήθελε με τη βασιλική πυγμή και τις πολεμικές του αρετές.

Κρυφοκοίταξε πίσω του και αιστάνθηκε πως οι άντρες του (ένα εταιρόκλητο σινάφι από πάλαι ποτέ πιστούς συντρόφους και εξαναγκασμένους ηττημένους εχθρούς) από καιρό δεν το έβλεπαν πια με καλό μάτι.
Πολύ νωρίς, ήδη από τα μισά της εκστρατείας τους, είχαν αρχίσει να χάνουν (ή να ξεχνάνε) το νόημα όλης αυτής της επιχείρησης. Τι ζητούσαν τόσο μακριά από την πατρίδα τους, από τον κόσμο τους; Κάθε νίκη τους έσπρωχνε ακόμα μακρύτερα από το παρελθόν τους, σ’ ένα μέλλον με αμφίβολη ελπίδα, ένα μέλλον αόρατο, αν όχι ανύπαρκτο.
Πόσος καιρός είχε περάσει; Μήνες; Χρόνια; Δεν είχε σημασία.
Δεν ήταν πια νέος, οι ιστορικοί του μέλλοντος θα έκαναν αργότερα ένα σημαντικό λάθος στην εκτίμηση της πραγματικής ηλικίας του.

Πέρασε το χέρι του πάνω στις επιφάνειες του άρματος. Ακούμπησε τα χείλη του, το μέτωπό του, το μάγουλό του, στις βελούδινες κουπαστές, στις καλογυαλισμένες ρόδες.
Το ύφασμα της επένδυσης, όσο και το χλωμό μέταλλο του σκελετου, όπου αυτό ήταν ορατό, λες και ανέπνεαν σαν γυναικεία σάρκα.

Ο αέρας στο μεγαλοπρεπές αίθριο γέμισε για λίγο με λόγια, οσμές, λεπτές τραγουδιστές φωνές, αισθήσεις και, πόσο παράξενο αλήθεια, αισθήματα ξένα ή ξεχασμένα.

Για λίγο, για πολύ λίγο. Ύστερα πάλι θειάφι, καπνός, πόλεμος μεταξύ ενόχων εχθρών, σ’ έναν κόσμο γεμάτο νεαρούς πολεμιστές, αξιωματούχους όλων των πολεμικών σωμάτων με πολλά ή λιγότερα άστρα στην περικεφαλαία τους, εραστές, διπλωμάτες κομψούς ή άκομψους, αντάρτες, λόγιους, μάγους, καλλιτέχνες ταλαντούχους ή ατάλαντους. Εχθρούς.

Ναι, δεν θα μπορούσε να τον ξεχωρίσει πια κανείς από τους στρατιώτες του:
Ακόμα και τ’ όνομά του, δεν ακουγόταν πια σπουδαίο. Αλήθεια, ποιό ήταν το όνομά του; Αλέξανδρος; Οδυσσέας; Ήταν στρατηγός; βασιλιάς; βασιλιάς και στρατηγός;

Κι εκείνη η άμμος, τρυπωμένη παντού, στα μαλλιά του, στους πόρους του δέρματός του, στα ρούχα του , από ποιά αφιλόξενα ακρογιάλια, από ποιές ερήμους είχε κολλήσει πάνω του;

Ο ζυγός της άμαξας ήταν δεμένος μ’ έναν απίστευτο δεσμό από φλοιό κρανιάς μπλεγμένο τόσο περίπλοκα, ώστε η αρχή του να μη διακρίνεται πουθενά.

Πνιγόταν. Ο αέρας πνιγηρός. Οι φωνές, οι λίγες που δεν σιώπησαν, βάρυναν. Δεν υπήρχε πια χρόνος. Ποτέ δεν είχε υπάρξει τελικά, παρά μόνο σαν ψευδαίσθηση. Πνιγόταν. Εδώ και μήνες, εδώ και χρόνια.

Δεν χρειάστηκε να σκεφτεί παραπάνω. Ο δεσμός, ο κόμπος, ήταν αδύνατον να λυθεί. Το ήξερε. Υπήρχε όμως μόνο ένα πεπρωμένο και άρα μόνο μια λύση.

Ήταν η ανάγκη; o εθισμός; ήταν επειδή ήταν το μόνο πράγμα που ήξερε να κάνει;
Το χέρι του σχεδόν ασυναίσθητα κατευθύνθηκε στο μηρό του, εκεί που πάντα υπήρχε το σπαθί του, κρεμασμένο από τη φθαρμένη πια βασιλική ζώνη του. Το σπαθί, που έκανε όλες τις κυμματοσυναρτήσεις να καταρρέουν, που μετέτρεπε όλα τα λόγια, όλα τα αισθήματα σε μια και μοναδική πραγματικότητα.

Το φτερό της χήνας, βουτηγμένο στο αίμα χιλιάδων εχθρών, άρχισε να χαράζει σιγά-σιγά τον ξεραμένο φλοιό. Στην αρχή σαν γράψιμο, μετά όλο και πιο βαθιά. Δεν ήξερε πόσο θα του πάρει. Δεν είχε άλλωστε σημασία. Δεν υπήρχε χρόνος. Ποτέ δεν είχε υπάρξει τελικά, παρά μόνο σαν ψευδαίσθηση.

(Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Γιάννη Α. που μου εστειλε το παραπάνω κείμενο κι ακόμη περισσότερο που με αφήνει να το δημοσιεύσω.)

Revelation Song

2010-05-21T14:36:00.007+03:00

For those who always get the blame
For those who hit their head on walls
It is about time oh oh
It is about time
For those who ‘re worth a chance to win
those who always live in sin
It is about time oh oh
It is about time
Ticking moments passing by
There is no time to kill
So don’t stand still
The man in the yellow cab
That old woman with the super market bag

All you need is in your brain
To turn this world around oh oh oh oh
Just one look and you will see that everything’s for free oh oh oh oh

For those who work all day and night
And those who give a daily fight
It is about time
It is about time

For those who didn’t pay the bills
But never ever left their dreams
It is about time
It is about time
Ticking moments passing by
There is no time for you to kill
So don’t stand still
A young boy playing with a HI-TECH drug
Cause his father is working very hard

All you need is in your brain
To turn this world around oh oh oh oh
Just one look and you will see that everything’s for free oh oh oh oh

The revelation song was created for the 48 Hour music project Athens 2010 by Max & Mrs Jam

"Πρώτα ο μαθητής"

2010-05-20T14:35:00.003+03:00

Αναδημοσίευση απο το τρωκτικό: http://troktiko.blogspot.com/2010/05/blog-post_9489.html

"Κι εγώ μαθητής είμαι αλλά έχω την ατυχία να μην έχω μάνα υπουργό. Η δική μου μητέρα είναι μια απ' αυτούς που λες πως δε σε νοιάζουν γιατί εσύ νοιάζεσαι μόνο για μας τους μαθητές. Είμαι γιος αναπληρώτριας κι επειδή μάλλον τα έχεις μπλεγμένα λίγο ...
και δεν ξέρεις τι σημαίνει αυτό θα σου πω εγώ που το ξέρω από πρώτο χέρι. Να σου πω πρώτα για τη λέξη ασέπ... Λοιπόν για μένα η λέξη αυτή σημαίνει να μαγειρεύω μόνος , να τρώω μόνος, να πλένω τα ρούχα μου και της μαμάς μου,να μετακομίζω στο σπίτι της γιαγιάς σε έκτακτες ανάγκες.. Έγινε αυτό κάμποσες φορές. Έπειτα άρχισαν τα ταξίδια.. .Δε θα σου πω τι σημαίνει σ' άλλο σχολείο να κάνω αγιασμό κι από άλλο να παίρνω απολυτήριο της τάξης, αυτά είναι ψιλά γράμματα. Στην αρχή επαναστατούσα, μετά συμβιβάστηκα, τώρα καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω και τη λέξη "οικονομία" που κάνει μόνη της η μάνα μου για να μη μου στερήσει εμένα τίποτα. Αλλά εγώ κάνω τη δική μου οικονομία και δεν της λέω πως τα τζιν μου κόντιναν και τα παπούτσια μου θέλουν τσαγκάρη.
Τα καλοκαίρια δε μ' αρέσουν. Η μάνα μου ιδρώνει και ξεϊδρώνει μπροστά στον υπολογιστή να κατεβάζει πίνακες και να μετράει ποσοστά. Αλλά φέτος το μεγάλο πανηγύρι άρχισε από πιο νωρίς. Η μάνα μου φέτος μου υποσχόταν πως πολλά θ' αλλάξουν γιατί διορίζεται επιτέλους. Αλλά το τροπάρι άρχισε ν' αλλάζει από νωρίς. 13 Απρίλη ημέρα Τρίτη ήταν το αποκορύφωμα. Δεν την ξεχνώ αυτή τη μέρα. Από τότε έγινα εγώ ο μεγάλος κι αυτή η μικρή. Πολλές φορές έχω ζηλέψει τα παιδιά που την είχαν δασκάλα, πάντα της το φυλούσα που έβαζε τη δουλειά πάνω από μένα. Αλλά τώρα πια μόνον την πονάω και φοβάμαι και για τους δυό μας. Οι συμμαθητές μου περιμένουν το καλοκαίρι πως και πως. Εγώ τρέμω πως θα 'ναι το χειρότερο απ' όλα. Δε με νοιάζει που δε θα πάω διακοπές, έχω συνηθίσει. Δε με νοιάζει για πράγματα, ρούχα κι ανέσεις που δεν έχω. Το φόβο στο βλέμμα της δεν αντέχω άλλο. Εσείς βάζετε πρώτα εμένα από τη μαμά μου, έτσι λέτε στην τηλεόραση. Η μάνα μου γιατί λέει πως μας αφανίζετε και τους δυο?
Αυτά...
Σας καλημερίζω"

Ένας μαθητής α' λυκείου.

Υπενθύμιση

2010-05-19T15:38:00.002+03:00

Να θυμηθείς να πάρεις τα απλωμένα ρούχα από την ταράτσα. Τόσες μέρες θα τα 'χει γκαγκανιάσει ο ήλιος. Να θυμηθείς να πάρεις τηλέφωνο τα κορίτσια. Μας έφαγε ο ρυθμός. Μάλλον η ταχύτητα. Τρέχουμε από εδώ, τρέχουμε από κει, όλοι πανικόβλητοι. Να θυμηθείς να φτιάξεις και το excel για τον θείο. Να θυμηθείς να τον ρωτήσεις για τις αιματολογικές του. Μακάρι να μην είναι τίποτα. Να θυμηθείς να πεις ευχαριστώ στην γιαγιά για την ευγενική χορηγία. Να θυμηθείς -επειγόντως- να πας να την δεις. Να θυμηθείς να μην φωνάξεις στη μάνα σου, όταν θα σου τηλεφωνήσει το μεσημέρι να ρωτήσει αν θα φας. Να θυμηθείς να αδειάσεις το ψυγείο. Το γάλα θα κλείνει ένα μήνα. Ούτε εβαπορέ να ήταν. Ακόμη, μη ξεχάσεις να στείλεις βιογραφικά. Να θυμηθείς να στείλεις ένα απόσπασμα στον εκδοτικό που σου είπε η Ειρήνη. Ίσως είναι ευκαιρία. Ίσως είσαι πράγματι γεννημένη για άλλη δουλειά. Ίσως ήρθε η ώρα να θυμηθείς όλες σου τις καλλιτεχνικές ανησυχίες. Επίσης, να θυμηθείς να μην περιμένεις τηλέφωνο από τον Γιώργο. Να θυμηθείς τα λόγια της Μαριάννας, και να δραστηριοποιηθείς σε νέους κοινωνικούς κύκλους. Να θυμηθείς να γνωρίσεις νέους ενδιαφέροντες ανθρώπους. Σε παρακαλώ να μην ξεχάσεις να πληρώσεις την Vodafone. Να θυμηθείς να κοιτάξεις για εκείνο το ζευγάρι μαύρες μπαλαρίνες που χρειάζεσαι. Να θυμηθείς να σιγυρίσεις το γραφείο πριν τα χαρτιά πέσουν και σε πλακώσουν. Να θυμηθείς να πεις στην Ειρήνη ότι δεν θα τα καταφέρεις να πας. Να ρωτήσεις τον αδερφό σου τι θέλει να κάνει απόψε στα γενέθλια του; Να θυμηθείς να δεις το τελευταίο επεισόδιο του Lost. Καλό θα ήταν να θυμηθείς να κάνεις κι εκείνη τη μάσκα με το θυμαρίσιο μέλι. Τριαντάρισες πια.

Will she marry him?

2010-05-11T20:00:00.002+03:00

Μια εναλλακτική και ευφυέστατη πρόταση γάμου.

Με το καλό παιδιά. :)

Ντροπή. 11/05/10

2010-05-11T16:29:00.003+03:00

Μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό κάποιοι συνεχίζουν ατάραχοι να
αδράττουν στο όνομα της εξουσίας την ευκαιρία να επιδείξουν την δύναμή τους. Κι όπως εύστοχα αναφέρει ο κύριος Σαφιολέας στο facebook, αρνούμαι κι εγώ να ονομάζομαι συμπατριώτισσά τους. Ντροπή και Αίσχος.

"Στις 5.30 το πρωί της Τρίτης 11/5, ομάδα 15-20... See more φασιστών επιτέθηκε απρόκλητα εναντίον δύο Αφγανών προσφύγων στην Πλατεία Αγίου Παντελεήμονα. Σύμφωνα με καταγγελίες της Αφγανικής Κοινότητας, με ξύλα, πέτρες και καρέκλες από καφενεία της Πλατείας, τα ανθρωποειδή της «εθνικής περιφρούρησης της πλατείας» σάπισαν στο ξύλο – κυριολεκτικά – τους 20/χρονους Ρασούλ Αχμαντί και Φαουάντ Μπαγιάζ, που εκείνη την ώρα περίμεναν το αφεντικό τους στην οδό Αχαρνών για να πάνε στη δουλειά. Οι δύο πρόσφυγες μεταφέρθηκαν και νοσηλεύονται στον Ευαγγελισμό με τραύματα στο κεφάλι και το σώμα. Ο ένας από τους δύο είναι σε πολύ σοβαρή κατάσταση με σπασμένα δόντια και πολλαπλά τραύματα στο πρόσωπο. Σύμφωνα με καταγγελίες, λίγες ώρες πριν η ίδια ομάδα είχε μαχαιρώσει σοβαρά άστεγο παλαιστίνιο που κοιμόταν σε παγκάκι στην πλατεία Βικτωρίας.Πριν από λίγες μέρες η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» είχε καταγγείλλει επιθέσεις και απειλές εναντίον Αφγανών στην οδό Αλκιβιάδου με σημείο αφετηρίας την Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση μίσους της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, με την πλήρη ανοχή της αστυνομίας. Όπως φαίνεται η ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη δεν ασχολήθηκε με την κάλυψη πολλών μηνών του Τοπικού Αστυνομικού Τμήματος που δεν κατέγραφαν καμία καταγγελία των θυμάτων και έτσι οι φασίστες πήραν το πράσινο φως να κλιμακώσουν τη ρατσιστική βία με αποτέλεσμα τα σημερινά αίσχη.Απαιτούμε τη σύλληψη και παραδειγματική τιμωρία των δραστών-φασιστών. Τη διενέργεια έρευνας για τη συνεχιζόμενη κάλυψη της συμμορίας από αστυνομικούς του τοπικού τμήματος. Την ώρα που οι εργαζόμενοι βρίσκονται στο δρόμο του αγώνα για να μην περάσει η πιο βάρβαρη επίθεση στα δικαιώματά τους, αποτελεί εξαιρετικά σοβαρή πρόκληση η ταυτόχρονη επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα από την ένταση της δολοφονικής βία των τραμπούκων που λυμαίνονται την περιοχή. Καλούμε τους τοπικούς και μαζικούς φορείς να καταδικάσουν τους φασίστες και να απαντήσουμε συντονισμένα με μαζικότητα και αποφασιστικότητα στην τρομοκρατία των νοσταλγών του Χίτλερ."
Κυριακάτικο Σχολείο ΜεταναστώνΚίνηση "ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ"

Homeless

2010-05-11T14:20:00.003+03:00

Ενα εξαιρετικό άρθρο από την Αφροδίτη Αλ Σαλέχ στην Athens Voice τεύχος: 300 - 05/05/2010 :

"Με τη δεινή εξέλιξη της οικονομικής κρίσης δοκιμάζονται όλα τα κεκτημένα. Αυτή ακριβώς όμως είναι η στιγμή που θα πρέπει περισσότερο από ποτέ άλλοτε να προστατεύουμε τις ευάλωτες ομάδες, ως κράτος, ως συλλογικότητες και ο καθείς κατά μόνας. Βέβαια, δεν είναι λίγοι αυτοί που θα ισχυριστούν πως με δεδομένη την πρωτοφανή οικονομική κρίση συνιστά πολυτέλεια να μιλάει κανείς για ανθρώπινα δικαιώματα. Όμως αν η περικοπή των μισθών είναι ένα κακό που θα πλήξει πολλούς συμπολίτες μας στον παρόντα χρόνο, ο περιορισμός και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα είναι ένα κακό που θα αμαυρώσει το παρελθόν και θα υποθηκεύσει ες αεί το μέλλον μας. Εξάλλου η περιθωριοποίηση των ευάλωτων ομάδων αλλά και η αύξηση του αριθμού τους δημιουργεί επιπλέον κόστη, αυξάνει την εγκληματικότητα και διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό. Η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ευάλωτων ομάδων, η προστασία του χαρακτήρα του κράτους μας ως κράτος πρόνοιας, δεν απαιτεί πλεόνασμα χρημάτων αλλά έξυπνες, ορθολογικές και συντονισμένες πολιτικές, όπως και ενεργούς πολίτες. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία. "

Για συνέχεια πατήστε εδώ

Afrodite's Blog: http://afroditealsalech.blogspot.com/

ps. The picture is owned by http://www.neoskosmos.com/news/en/homeless-rise-Athens

Άξονας_Κεφ.2

2010-05-11T13:08:00.003+03:00

Σφύριζε ο αέρας. Ξεχαρβαλωμένες εξατμίσεις μόλυναν την ησυχία του καλοκαιρινού απογεύματος. Δεν μπορούσε να περιγράψει την ατμόσφαιρα, την ένιωθε ωστόσο βαριά σαν μολύβι να κουβαριάζει το είναι του. Ένας καφές ίσως να έσωζε τις σκέψεις του. Η θύμησή της. Τα μαλλιά της. Νοσταλγούσε μόνο εκείνη. Όλα τα υπόλοιπα είχαν χάσει πια σε ουσία. Αποτυχία ο καφές. Ούτε γλυκός ούτε πικρός. Η δυσαναλογία του ταίριαζε πρόσκαιρα. Οι φίλοι του, του το ‘χαν πει. Έδινε χώρο στους παρελθοντικούς χρόνους. Λίγες στιγμές συσσωρευμένες σ’έναν υπερσυντέλικο. Μια κρυφή ευτυχία σμιλεμένη με αόριστο. Ιδέες έρχονταν κι έφευγαν καθώς κρατούσε τους κροτάφους του σκυμμένος πάνω από τον ελληνικό καφέ. Όφειλε ν’αλλάξει. Να ξεχάσει το νησί τους. Να λησμονήσει κάθε αλλοτινή ευτυχία που γύρευε να κυριεύσει το παρόν της ανασφάλειας. Σάμπως ήξερε τι του λειπε; Κεντρικός άξονας εκείνη. Γύρω από αυτήν η γη γυρνούσε. Ο κόσμος όλος στα μάτια της. Η πλάση στόλιζε την χάρη της. Τα στολίδια όλου του κόσμου, δεν μπορούσαν ν’ακουμπήσουν την ομορφιά της.
Κάθε ηλιοβασίλεμα, κάθε ανατολή ευχόταν να την είχε στην αγκαλιά του. Λεύτερη. Αγέρωχη και ακλόνητη όπως την θυμόταν. Με τα παρδαλά της φορέματα και τα μακριά σκουλαρίκια. Κάποτε πριν χρόνια τον είχε κοιτάξει με μια λάμψη στα μάτια που όμοια της δεν είχε ξανασυναντήσει. Τον κοίταζε γελώντας και του ‘λεγε πόσο θαυματουργός μπορεί να είναι ο ήλιος. Ο ηλιάτορας. Ο ίδιος που αγαπούσε κι ο Ελύτης. Του χε καδρώσει το μονόγραμμα σε κάδρο από μέταλλο για να του υπενθυμίζει την πρόωρη αγάπη τους. Είναι νωρίς ακόμη φώναζε! Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα! Ίσως δεν εξημερωθούν ποτέ.
Τρία χρόνια είχαν περάσει από την τελευταία τους συνάντηση. Ίσως είχε έρθει ο καιρός να την αναζητήσει. Ίσως είχε περάσει το «νωρίς». Ήλπιζε μόνο να μην είναι αργά. Με το σπαθί του να την κερδίσει. Γιατί όλα τα εμπόδια έχαναν ανάστημα μπροστά σε αυτά που ήθελε να της δώσει. Σήκωσε το τηλέφωνο και σχημάτισε τον αριθμό του κινητού της.
Κάποια κυρία στα γαλλικά εκφωνούσε μαγνητοφωνημένο μήνυμα. Ο Νάσος σηκώθηκε από τον καναπέ, πήρε τα κλειδιά της μηχανής κι αναχώρησε με προορισμό το άγνωστο. Έπρεπε να σκαρφιστεί έναν τρόπο να την δει ξανά.

Ἡλικία τῆς γλαυκῆς θύμησης (απόσπασμα)

2010-05-11T09:46:00.000+03:00

[...]Θυμᾶμαι ἦταν Ἀπρίλης ὅταν ἔνιωθα πρώτηφορᾶ τὸ ἀνθρώπινο βάρος σου.
Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα σου πηλὸ κι ἁμαρτία
Ὅπως τὴν πρώτη μέρα μας στὴ γῆ.
Γιόρταζαν οἱ ἀμαρυλλίδες - Μὰ θυμᾶμαι πόνεσες
Ἤτανε μία βαθιὰ δαγκωματιὰ στὰ χείλια
Μία βαθιὰ νυχιὰ στὸ δέρμα κατὰ κεῖ ποὺχαράζεται παντοτινὰ ὁ χρόνος.

Σ᾿ ἄφησα τότες
Καὶ μία βουερὴ πνοὴ σήκωσε τ᾿ ἄσπρα σπίτια
Τ᾿ ἄσπρα αἰσθήματα φρεσκοπλυμένα ἐπάνω
Στὸν οὐρανὸ ποὺ φώτιζε μ᾿ ἕνα μειδίαμα.
Τώρα θά ῾χω σιμά μου ἕνα λαγήνι ἀθάνατο νερόΘά ῾χω ἕνα σχῆμα λευτεριᾶς ἀνέμου ποὺ κλονίζει
Κι ἐκεῖνα τὰ χέρια σου ὅπου θὰ τυραννιέται ὁ ἔρωτας
Κι ἐκεῖνο τὸ κοχύλι σου ὅπου θ᾿ ἀντηχεῖ τὸ Αἰγαῖο.
(Προσανατολισμοί-Οδυσσέας Ελύτης)

Τα πάθη της βροχής-Κική Δημουλά

2010-05-09T10:13:00.000+03:00

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχοσι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.
Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωσημού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουνκαι μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,αξημέρωτος ήχος,αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,σαν πρόθεση ναυαγισμένηκάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφήκαι σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Να και κάτι Επίκαιρο σε Μουσική.

2010-05-07T20:31:00.001+03:00

by the Caimaks

R.I.P.

2010-05-06T13:16:00.002+03:00

4 ζωές χαμένες. Μαζί τους πήραν και τις ελπίδες για αυτόν τον τόπο. Rest in peace.

5η Μαϊου 2010

2010-05-05T17:01:00.001+03:00

Μας έφεραν στα όρια.
Σημείο μηδέν κι ακόμα όλα μοιάζουν να ναι στο ντεμπούτο.
Κλέφτεεεεεεεες!!
Ληστέψατε χωρίς τσίπα, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό όλους μας. Εσείς οι παλαίμαχοι του Πολυτεχνείου,
Οι μπροστάρηδες, εσείς οι καρεκλάδες που τραγουδούσατε τραγούδια τον Τζον Λένον. Φτιάξατε μια Ελλάδα, σαπισμένη. Μια πατρίδα ντροπιαστική. Μια σημαία που κανείς μας
Δεν χαίρεται πια να σηκώνει. Τον ευλογημένο τόπο μας ρημάξατε. Το σταυροδρόμι των οριζόντων και η χώρα του ήλιου και της δημοκρατίας. Τα διαλύσατε όλα. Κλέφτεεεεεεες.
Που δεν σκεφτήκατε τα ίδια τα παιδιά σας. Δημιουργήσατε τέρατα. Τέρατα που μόνο μασημένη τροφή να φάνε θέλουν! Τέρατα που μόνο τον κώλο τους να βολέψουν ζητουν.
Μολότωφ στον 4ο όροφο του Υπουργείου Οικονομικών; Ρε, μας δουλεύετε; Πλάκα μας κάνετε; Μετά από μια 30ντακονταετία ληστειών.Χάσαμε Όνειρα, ησυχία και τωρα πια ακεραιότητα, ελευθερία, αξιοκρατία. Μπουρδέλο μας κάνατε. Ανασφάλεια παντού. Πού να στρέψουμε το κεφάλι Κύριοι; Που να ακουμπήσουμε εμείς; Η γενιά των 700 Ευρώ; Προσεχώς 560.
Αξιοθρήνητοι. Όλοι. Καθάρματα. Να φύγετε εσείς από αυτόν τον τόπο. Κανείς μας να μην κάνει ρούπι. Κλέφτες!!!!
http://troktiko.blogspot.com/

Θεοδώρα

2010-03-20T21:33:00.004+02:00

"Η Θεοδώρα Αθανασίου είναι γεννημένη στην Αθήνα. Η μουσική της πορεία ξεκίνησε όταν στην ηλικία των έξι ετών άρχισε να ασχολείται ως αυτοδίδακτη με το μπουζούκι και αργότερα με τη λαϊκή κιθάρα και το μπαγλαμά συμμετέχοντας στις σχολικές ορχήστρες.

Από τα 19 της χρόνια εργάζεται σαν μουσικός σε κέντρα νυχτερινής διασκέδασης ενώ τα τελευταία πέντε ασχολείται συστηματικά με τη μελέτη της ελληνικής μουσικής παράδοσης της ανατολής, φοιτώντας στο τμήμα παραδοσιακής μουσικής του δημοτικού Ωδείου Πατρών.

Είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού τμήματος Δημοτικής Εκπ/σης. Κατά καιρούς, έχει συνεργαστεί με πολλούς αξιόλογους καλλιτέχνες του χώρου όπως ο Δημήτρης Μυστακίδης, ο Ευγένιος Βούλγαρης, η Κατερίνα Παπαδοπούλου και ο Haig Yazdjian."

Ξεχειλίζω από περηφάνεια..Κορίτσι μου σου εύχομαι τα καλύτερα, μόνο :)

48h Music Project (Διαγωνισμός)

2010-03-17T14:12:00.002+02:00

http://48hourproject.gr/music/

Ψηθείτε.

:: thank God its Friday

2010-02-26T13:57:00.006+02:00

Είναι κατι ημέρες που ξημερώνουν και θαρρείς πως ο κόσμος έχει φορέσει τα γιορτινά του. Ο ήλιος υπέρτατος πάντα, λάμπει πάνω από όλα, και οι ρυθμοί της πόλης ηχούν σαν νότες από κάποια ξεχασμένη μελωδία. Άνθρωποι που χαμογελούν, λουλούδια στο πέρασμα σου και πολλές μικρές γλυκιές αφορμές προσφέρονται για να νιώσεις Εσύ. Να συν-κινηθείς. Να σκιρτήσουν τα μέσα σου. Να ζωγραφιστεί ένα χαμόγελο στα χείλη. Να μονολογήσεις και να κανακέψεις λίγο την χάρη σου. Να σκορπάς θετική ενέργεια. Και η αύρα σου να ξεφωνίζει από μέτρα μακριά την λάμψη της.

Και τα άσχημα, οι γκρίνιες και οι μαυρίλες σφηνωμένες στην ρουτίνα ακούγονται αστείες, την στιγμή που έχεις οχυρωθεί με τόση ομορφιά. Κι όλη αυτή η ενδεχόμενα υπέρμετρη αισιοδοξία που σίγουρα πηγάζει από κάπου, και αντλείται από μια δεδομένη αιτία ίσως να φαίνεται χαζοχαρούμενη ή γελοία, καταφέρνει όμως να πλημμυρίζει το Είναι σου. Όλα τα κενά που νόμιζες πως είχες, ξεχειλίζουν. Κι ο χρόνος, ο χρόνος αγάπη μου αυτή τη φορά θα είναι μαζί μας.

The Morning benders- Excuses (Truly Yours Session)

2010-02-21T13:29:00.000+02:00

σκόρπια πλάνα (μέρος δεύτερο)

2010-02-20T18:46:00.007+02:00

...είναι κάτι εβδομάδες τώρα που απουσιάζει. Συνάμα και το δικό σου πρόγραμμα βαρύ. Λιγότερο ευέλικτο για τις αλλοτινές μυθικές μπαρότσαρκες. Υποβρύχια και ξερό ψωμί.Παλιοζωή.Στην ουσία δεν απουσιάζει εκείνη αλλά η κατάλληλη διάθεση που μας κάνει να γινόμαστε αχτυπητο δίδυμο. Σου λείπει πολύ. Η έκφραση που παίρνει όταν της εξιστορείς τα χάλια σου. Τα γέλια που κάνει όταν της λες τις εξυπνάδες σου. Η λάμψη στα μάτια της όταν χορεύει. Ο κώδικας που μπαίνει σε ισχύ. Η ατμόσφαιρα αλληλεγγύης που υφίσταται στον αέρα περιπλανώμενη. Αν τυχαίνει να μας κρυφακούσουν τρίτοι σε περίπτωση διαλόγου, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα απορήσουν με όσα λέμε. Αναφορές υπέρτατες.

Στα κλεφτά οι κουβέντες που κάνετε τελευταία. Με ουσία πάντα. Κάτι όμως υποβόσκει.

Σ'ενοχλεί να της συμβαίνουν πράγματα χωρίς να το ξέρεις. Σ'ενοχλεί που υποφέρει σιωπηλά. Δεν το μοιράζεται. Δεν το επικοινωνεί. Είναι φάση, να το ξέρεις. Σαν σφήνες έρχονται και χώνονται ανάμεσα στις καλύτερες ίσως περιόδους μιας φιλίας.

Κι εσύ πάντως δεν βοηθάς. Οχυρώνεσαι σαν να δέχεσαι επίθεση. Δεν χωράνε εγωϊσμοί σε μια φιλία σου χε πει κάποτε. Σχολείο μεγάλο οι ατάκες της. Ο δαιδαλώδης τρόπος σκέψης της.

Όταν σου αναλύει τα γεγονότα με την δική της αντίληψη, και μένεις άφωνη με τις πολύπτυχες διεργασίες των φαιών της κυττάρων, είναι σαν να σου αποκαλύπτεται ένας νέος κόσμος. Κι έπειτα, η αέναη ενέργεια. Ηφαίστειο κανονικό η φίλη μου. Με αξιοζήλευτες αντοχές σε κάθε επίπεδο.

Ναι, την έχεις πεθυμήσει. Στην καθημερινότητά σου. Στο τηλέφωνο που δεν χτύπησε με τον δικό της ήχο. Στα βράδια που γυρνάς πτώμα από τη δουλειά και δεν βρίσκεις κουράγια για μια βόλτα. Στις εβδομαδιαίες μας συνάξεις που εκείνη καταβάλλεται από τις συγκυρίες. Κι εσύ το ίδιο. Μας έφαγαν αυτές οι συγκυρίες. Καθόλου κυρίες. Λολ ρε, θα σου λεγε..

Είναι τα τριγύρω. Φταίει και η διάθεση. Παραμονές της άνοιξης; Θα γυρίσει ο τροχός κοπελιά. Ευοίωνο καλοκαίρι μου μυρίζεται. Στο χέρι σου κι αυτό. Το εμπέδωσες τώρα;

Μασκαρέματα?

2010-02-14T10:14:00.003+02:00

σκόρπια πλάνα (απαραίτητο ποπ-κορν)

2010-02-13T14:23:00.006+02:00

Σου αρέσει να γνωρίζεις καινούργιους ανθρώπους. Με ότι αυτό συνεπάγεται.

Άλλοτε σε φλερτάρουν, άλλοτε σε ανεβάζουν στον χώρο της δουλειάς σου, κι άλλοτε πάλι σε θυμώνουν με τον τρόπο που προφέρουν το "χαίρω πολύ". Φημολογείται ότι βρίσκεσαι στα χρόνια της ωριμότητος. Μια περίοδο που με μεγαλύτερη ευκολία και απαλλαγμένη πια μπορείς να συνειδητοποιείς την προσωπική σου πραγματικότητα. Να ξεδιαλύνεις τα αλλοτινά αινίγματα του κόσμου. Να αντέχεις τον εαυτό σου. Να κατανοείς τα λάθη σου. Να αγαπάς τα λάθη σου. Να αναγνωρίζεις τις αλήθειες σου. Να ξεπερνάς την αδυναμία του άλλου. Να μπορείς να δεις μέσα του. Να δικαιολογείς. Να αφορίζεις. Να φτάνεις το μαχαίρι στο κόκκαλο όταν τελικά χρειάζεται. Ίσως να το στρίβεις κιόλας. Να μαθαίνεις. Να ακούς. Να χαίρεσαι. Να απολαμβάνεις. Να το ζεις. Να το επικοινωνείς. Να αισθάνεσαι και να αφουγκράζεσαι στιγμές. Και αλήθειες. Να θες με την ψυχή σου. Να προσδοκάς. Να αναμένεις. Να υπομένεις.

Λιακάδα έξω κι εσύ στοχάζεσαι. Σ' ένα χαρτί δίπλα με βιαστικούς γραφικούς χαρακτήρες μουντζουρωμένο : "Φιλία δεν είναι να βγάζεις τον εαυτό σου μπουγάδα". Γέλασες με την καρδιά σου ακούγοντας την ατάκα δια στόματος αγαπημένης φίλης. Έτρεξες να σημειώσεις το απόφθεγμα. Ταυτόχρονα γελούσες και με την πάρτη σου που σημείωνες. Αστεία εικόνα. Απαραίτητες κι οι σημειώσεις πια; Τόσο πολυάσχολο μυαλό κατάντησες; Να μην συγκρατείς δυο αράδες;

Φίλοι. Βόλτες υπέρτατες στο κέντρο και απόκεντρο. Γέλια και χάχανα ανούσια, ριζωμένα πάντοτε στην αιώνια ουσία. Βλέμματα άλλοτε δειλά κι άλλοτε θρασεία. Γκριμάτσες αγαπημένα οικείες. Εκφράσεις στερεότυπες που γίναν απαραίτητες. Γιατί έτσι φτιάχτηκε ο Κώδικας. Δεν είναι τυποποιημένος. Ούτε εφετζίδικος. Απλά υποβόσκει. Ανεπαίσθητα. Συγκροτήθηκε μόνος του. Δεν επέλεξε πολύπλοκες δομές. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Μέτωπα πολυμορφικά. Αλληλένδετα πια.

to be continued

:: spooky

2010-02-07T23:27:00.003+02:00

A delicate countdown.

sms

2010-01-23T22:31:00.003+02:00

Sms received on 22nd Jan. 2010:

Αλεπού: "Σε παρακαλώ...εξημέρωσε με".

Μικρός Πρίγκηπας: " Θα το θελα πολύ αλλά δεν έχω πολύ καιρό. Εχω ν'ανακαλύψω φίλους και να μάθω πολλά."

Αλεπού: "Δεν μαθαίνεις παρά τα πράγματα που εξημερώνεις. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα.Όλα τα παίρνουν έτοιμα από τα μαγαζιά.Αφού όμως δεν υπάρχουν μαγαζιά που να πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσέ με..."

Πρωϊνό Άστρο

2009-12-28T15:16:00.003+02:00

(Για την Γεωργία.)

Κοριτσάκι μου,

θέλω νὰ σοῦ φέρω

τὰ φαναράκια τῶν κρίνων

νὰ σοῦ φέγγουν στὸν ὕπνο σου.

Κοιμήσου κοριτσάκι.

Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος.

Πρέπει νὰ μεγαλώσεις.

Εἶναι μακρὺς

μακρὺς

μακρὺς ὁ δρόμος.

Τὸ παιδί μου κοιμήθηκε

κι ἐγὼ τραγουδάω...

Δύσκολα εἶναι,

κοριτσάκι,στὴν ἀρχή.

Τί νὰ πεῖς, δὲν ξέρεις.

Δύσκολα εἶναι στὴν ἀρχή.

Γιατὶ δὲν εἶναι, κοριτσάκι,

νὰ μάθεις μόνο

ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,

ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει.

Εἶναι νὰ γίνεις

ὅ,τι ζητάειἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου,

εἶναι νὰ φτιάχνεις, κοριτσάκι,

τὴν εὐτυχία τοῦ κόσμου.

Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη

ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις.
Νὰ τὸ θυμᾶσαι, κοριτσάκι.

[Γιάννης Ρίτσος για την κόρη του]

Random Xmas Shots

2009-12-25T09:24:00.003+02:00

Καλά Χριστούγεννα

2009-12-24T11:17:00.001+02:00

Πολλές Ευχές για χαρούμενα Χριστούγεννα! Have fun Everyone :)

My Way by Robbie Williams at Royal Albert Hall

2009-12-19T09:41:00.001+02:00

And now the end is near
So I face the final curtain
My friend, I'll say it clear
I'll state my case of which I'm certain

I've lived a life that's full
I've travelled each and every highway
And more, much more than this
I did it my way

Regrets, I've had a few
But then again, too few to mention
I did what I had to do
And saw it through without exception

I planned each charted course
Each careful step along the byway
Oh, and more, much more than this
I did it my way

Yes, there were times, I'm sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall
And did it my way

I've loved, I've laughed and cried
I've had my fails, my share of boozing
And now as tears subside
I find it all so amusing
To think I did all that
And may I say, not in a shy way
Oh, no, no not me
I did it my way

For what is a man, what has he got
If not himself, then he has not
To say the things he truly feels
And not the words he would reveal
The record shows I took a blow
And did it my way

Γράψε Λάθος!

2009-12-17T10:35:00.004+02:00

Δὲν φτάνει ποὺ ἤσουν ἐρχομὸς θερμοκηπίων
ἐνόχλησες καὶ τὴν ὀρθογραφία μου.

Κατ᾿ ἐπανάληψη λές, μ᾿ ἔπιασες νὰ γράφω
συνδιάζω
ἀντὶ συνδυάζω ποὺ σημαίνει
σύν-δυό, βάζω τὸ ἕνα δίπλα στὸ ἄλλο
τὰ δυὸ μαζὶ ἑνώνω - τὸ ζῶ τὸ ἀφήνουμε ἔξω γιὰ μετά,
ἂν πετύχει ὁ συνδιασμός.

Δὲν εἶναι λάθος φίλε μου.
Εἶναι μιὰ πρόωρη ἀνάπτυξη ἀδυναμίας.

Δεῖξε μου ἐσὺ ἕνα ὕψιλον ποῦ νὰ κατάφερε
ποτὲ σωστὰ νὰ μᾶς ἑνώσει.
Συνδιασμοὶ πολλοὶ ἀλλὰ πόσοι γνώρισαν
τὴ ρηματικὴ τοῦ ζῶ ἀπεραντοσύνη.
Ἀπ᾿ τὴ σκοπιὰ τοῦ καθ᾿ ἑνὸς ἡ ὀρθογραφία.

Πάρε γιὰ παράδειγμα τί κινητὰ
ποὺ γράφεται τὸ ψέμα:ὅταν
ἐσὺ τὸ ἐξακοντίζεις πρὸς τὸν ἄλλον
σωστὰ τὸ γράφεις μέσα σου, θαρραλέα.

Ὅμως ὅταν ἐσὺ τὸ δέχεσαι κατάστηθα
τότε τὸ γράφεις ψαίμα.
Ρωτᾷς ἀπὸ ποῦ ὡς ποῦ γράφω
τὴ συμπόνοια μὲ ὄμικρον γιώτα.

Ποιὸς ξέρει θὰ μὲ παρέσυρε ἡ ἄπνοια
ὁ ἀνοίκειος τὸ ποίημα ἡ οἴησητὸ κοιμητήριο ἡ οἰκουμένη τὸ οἰκτρὸν
καὶ ἡ ἀοιδὸς ἐπιθυμία
ἀπ᾿ τὴν ἀρχὴ νὰ ξαναγραφόταν ὁ κόσμος.

Ἐξάλλου σοῦ θυμίζω ἡ συμπόνια
πρωτογράφτηκε λάθος ἀπὸ τὸ θεό.

Κική Δημουλά

33

2009-12-16T15:41:00.013+02:00

Πλησίαζαν οι γιορτές. Όλα φάνταζαν τόσο άψυχα. Ξεκάρφωτα. Κιτς φωτάκια που διακοσμούσαν τις πολυκατοικίες, κι ακόμα πιο γελοίοι χριστουγεννιάτικοι φωτισμοί επί των δρόμων. Η διάθεσή της στο μηδέν. Γεγονός Περίεργο γιατί πριν μια εβδομάδα ένιωθε ότι μπορεί να αναποδογυρίσει όλον τον κόσμο. Τέτοια αισιοδοξία είχε να νιώσει η Άλκηστις από τον καιρό που είχε πάρει το πτυχίο της. Έκλεινε και τα τριαντατρία σε δυό μέρες. Η ηλικία στην οποία πέθανε ο Χριστός. Ίσως της έφταιγε αυτό. Χλωμό. Όλα τα υπόλοιπα έφταιγαν που δεν μπορούσε να τα βάλει στην θέση που τους πρέπει.
Αφού γύρισε από το γραφείο κι έκανε την απαραίτητη συμμαζευτική στο μικρό της διαμέρισμα, σκέφτηκε πως ίσως να της έφτιαχνε την διάθεση ένα καυτό μπάνιο. Τα μέλη της πονούσαν. Έτσι απλά, χωρίς να την ρωτήσουν, της έστελναν σήματα κινδύνου. Είχε στραβοκοιμηθεί; Μπορεί να είχε πάρει καμιά περίεργη στάση στον ύπνο της βρε αδερφέ. Πήρε ένα Depon προληπτικά. Τόσα ακούγονταν για αυτήν την περιβόητη γρίππη. Πόνος στα κόκκαλα και δεν συμμαζεύεται. Αυτό μας έλειπε τώρα.
Το νερό κυλούσε πάνω στο κορμί της λες και γύρευε να την λυτρώσει. Ανέκαθεν λάτρευε το νερό. Αγαπημένο στοιχείο της φύσης, το αναζητούσε σε κάθε στροφή κι ευθεία της μικρής της ρουτίνας. Όταν όμως ήταν στεναχωρημένη όπως τώρα, το νερό δρούσε ευεργετικά. Απελευθερωνόταν η σκέψη της σε κάθε σταγόνα που μούσκευε το δέρμα της. Οι σκέψεις έτρεχαν μαζί με το νερό..

Δεν της είχε τηλεφωνήσει.κανένα σημάδι ζωής δεν είχε δείξει. Ένιωθε εξαπατημένη. Ναι εξαπατημένη, γιατί είχε πιστέψει στις αγάπες και τα φούμαρα που της πούλαγε τρεις μήνες τώρα. Πόσο μαλάκας, Θεέ μου. Πόσο ηλίθια ένιωθε ξανά. Αφού το ήξερε αυτό το στιλ ανδρός. Με πλήρη επίγνωση του τι την περίμενε όμως, επέλεξε να απαντήσει στις φίλες της: "θέλω να το ζήσω". Μμμ μαρή αυτό σε μάρανε! Η πολλή ζωή.Να τα τώρα τα καμώματά σου.Να θες να ξεκινήσεις να κλαις και να μην σε παρηγορεί ούτε ο Θεός ο ίδιος.

Είναι το πλήρες άδειασμα που σε φτάνει στην απόγνωση ρε βλάκα. Η απόλυτη γαϊδουριά, ελλείψει της στοιχειώδους αξιοπρέπειας να πεις πολύ απλά ότι ΔΕ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΙΑ. Ότι ξενέρωσες. Σου τελείωσε. Οκέι. Λυπάστε πολύ κι οι δύο, ένας μικρός επικήδειος λόγος του μοναδικού σας ειδυλλίου και τελειώσαμε. Όχι. Αντ'αυτού πρέπει να βασανίζεσαι. Στην άγνοια. Αυτή ήταν άραγε η άγνοια που σκοτώνει; Μάλλον κάτι άλλο νοείται με την γνωστή λαϊκή ρήση. Και δεν είναι αυτό το θέμα μας. [...]

Δημοσθένους λέξεις (Βαθμίδες & Ρομαντικός Επίλογος)

2009-12-14T23:23:00.004+02:00

Αὐτὸ ποὺ λέμε ὄνειρο δὲν εἶν᾿ ὄνειρο
ποὺ ἡ πλατιὰ πραγματικότητα δὲν εἶναι πραγματική.
Κάπου γελιέμαι μὰ ἐκεῖ κιόλας ὑπάρχω ἀπόλυτα,
σὰν τὸ σύννεφο ποὺ ἀλλάζει στὰ νωθρὰ δευτερόλεπτα
ὄντας μονάχα ἡ ἀκάλεστη μεταμόρφωση.

Ὅλα κοστίζουν ἕνα παίξιμο.
Πάρε μαζί σου τὸν ἔρωτα κ᾿ ἐκεῖνα τὰ ὄνειρα
ἔλα στὴν κάτω γειτονιὰ καὶ πές: Κορόνα γράμματα
ἐκεῖ ποὺ χάνεται ἡ ψυχὴ νὰ βυθιστεῖς.
Θέλω ν᾿ ἀκούσεις τὸ μεγάλο μυστικὸ
γιὰ πάντα πέφτει ὁ καρπὸς ἀπ᾿ τὸ δέντρο.
Ἐντούτοις ἐκεῖ ποὺ χάνεται ὁ δρόμος
νὰ τραβήξεις.
Ὅ,τι νὰ σὲ καλέσει
δὲν εἶναι γιὰ ἐπιστροφὴ
τὰ δάκρυα κι ὁ πόνος κοφτερὸς
εἶναι μέσ᾿ στὸ παιχνίδι.
Ὅποιες φωνὲς ἀκούσεις μὴ σὲ παρασύρουν
σφάξε τὴ μιὰ ὀμορφιὰ νὰ πιεῖ τὸ αἷμα ἡ ἄλλη.
Κορόνα γράμματα νὰ παίξεις
τὶς ὦρες καὶ τὰ χρόνια
μόνος με τὸν ἔρημο ἀντίπαλο.

Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε
παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων
ἢ ἔστω μνημόσυνα.
Ὅταν δὲν ἔχετε
μαντέψει τὴ δύναμη
ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη
ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου.
Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα
χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε
τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο.
Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια
ὁ Νοστράδαμος.
Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ
στὴν Ἀποκαθήλωση.
Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο.
Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα
καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες.
Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα
ὁπουδήποτε.
Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος Modigliani
τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος
χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του
γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν
κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ
ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν.
Ὅταν λέτε τὴ φύση μητέρα μας καὶ ὄχι θεία μας
Ὅταν δὲν πίνετε χαρούμενα τὸ ἀθῶο νεράκι.
Ἂν δὲν καταλάβατε πῶς ἡ Ἀνθοῦσα
εἶναι μᾶλλον ἡ ἐποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ
Μὴ μὲ διαβάζετε
ὅταν
ἔχετε
δίκιο.
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν
δὲν ἤρθατε σὲ ρήξη μὲ τὸ σῶμα...
Ὥρα νὰ πηγαίνω
δὲν ἔχω ἄλλο στῆθος.

-Kαρούζος Νίκος-

BookCrossing

2009-12-14T13:29:00.004+02:00

Όταν τα βιβλία συνάντησαν την ελευθερία τους...

bookcrossing =n. the practice of leaving a book in a public place to be picked up and read by others, who then do likewise.

"Τι είναι αυτό το «Bookcrossing»; Εάν δεν το έχετε ακούσει ποτέ μέχρι τώρα, ευκαιρία να το μάθετε· είναι ο κόσμος στον οποίο τα βιβλία ταξιδεύουν ελεύθερα!

«Bookcrossing;» «Τα βιβλία ταξιδεύουν;»

Ειλικρινά, είναι δυνατόν να καταλάβει κανείς κάτι μόνο από αυτές τις τέσσερις λέξεις; Δύσκολο, έτσι; Ας παραθέσουμε λοιπόν κι άλλες λέξεις, μήπως καταφέρουμε να βρούμε μια άκρη.

Το bookcrossing βασίζεται στην ιδέα ότι τα βιβλία δε χαίρονται όταν μαζεύουν σκόνη σε κάποιο ράφι, αλλά θέλουν να κυκλοφορούν και να διαβάζονται από όσο περισσότερα άτομα γίνεται.

Μέσω του bookcrossing υλοποιούμε αυτή την ιδέα με την «απελευθέρωση» των βιβλίων μας, δηλαδή με το να τα αφήνουμε σε κάποιο δημόσιο χώρο, ελπίζοντας ότι θα βρουν τον επόμενο αναγνώστη τους, ο οποίος με τη σειρά του θα διαβάσει το βιβλίο και θα το αφήσει ώστε να βρει τον επόμενο αναγνώστη του κ.ο.κ.

Αν αυτό φαίνεται επικίνδυνο για τα βιβλία, μην ανησυχείτε. Κανείς δε σας υποχρεώνει να τα αφήνετε στη μέση του δρόμου. Μπορείτε να τα δίνετε χέρι με χέρι σε γνωστούς ή φίλους σας, αφού ο σκοπός είναι τα βιβλία να «ταξιδεύουν» και να διαβάζονται.

Όπως βλέπετε, η ιδέα του bookcrossing μπορεί να υλοποιηθεί μια χαρά και χωρίς τη χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών! Τότε γιατί ασχολούμαστε με το www.bookcrossing.com;
Επειδή με το www.bookcrossing.com μπορούμε να έχουμε εύκολα μια εικόνα για όλα τα βιβλία που έχουμε απελευθερώσει, για όλα τα βιβλία που έχουμε βρει, καθώς και το από ποια χέρια έχουν περάσει και ποια ήταν η γνώμη τού κάθε αναγνώστη. Επίσης μπορούμε να ειδοποιούμαστε όταν κάποιος απελευθερώνει ένα βιβλίο στη γειτονιά μας, ώστε να ψάχνουμε να το βρούμε. Αρκετά δελεαστικό, δε νομίζετε; Τέλος, επειδή πίσω από τα βιβλία βρίσκονται οι αναγνώστες τους, μπορούμε να συναντήσουμε άλλους... «βιβλιοαπελευθερωτές» (bookcrosser) από την Ελλάδα και άλλες χώρες, είτε σε forum στο www.bookcrossing.com, είτε και δια ζώσης σε συναντήσεις που διοργανώνονται, αφού μαζί με τα βιβλία ταξιδεύουν και οι άνθρωποι!"

Μερικά στατιστικά στοιχεία:

*5026 μέλη στην Ελλάδα

*828.566 μέλη στον κόσμο

*130 χώρες

*6.031.871 βιβλία που ταξιδεύουν

Και για να γίνουν όλα αυτά πρακτικά πιο κατανοητά:

*Άρθρα σχετικά με το Bookcrossing

*Twitter για τα τελευταία νέα στην Ελλάδα

*Bookcrossing travelguide στα ελληνικά (Πηγή του παραπάνω κειμένου!)

*Το επίσημο Site

*Facebook Group

Enjoy!

Πάω να φτιάξω την λίστα απελευθέρωσης ;)

::περί έρωτος

2009-12-11T15:44:00.003+02:00

"Ο έρωτας δεν είναι κάτι ήρεμο, δεν είναι λεπτότητα, εμπιστοσύνη, παρηγοριά.
Ο έρωτας δεν είναι κατανόηση, συμμετοχή, ευγένεια, σεβασμός, πάθος που αγγίζει την ψυχή ή μολύνει τα σώματα.
Ο έρωτας δεν είναι σιωπή, ερώτηση, απάντηση, σφραγίδα αιώνιας πίστης, κατακερματισμός άλλοτε κοινών προθέσεων, προδοσία ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, ναυάγιο ονείρων στο ξύπνημα.
Ο έρωτας είναι ν' αγγίζεις τα όρια του ανθρώπου.

Ο Πλάτων γράφει: "Οι ερωτευμένοι που περνούν μαζί τη ζωή τους δεν μπορούν να πουν τι ακριβώς θέλουν ο ένας από τον άλλο. Σίγουρα δεν είναι δυνατό να πιστέψουμε ότι μόνο η ανταλλαγή των σαρκικών ηδονών είν' αυτό που τους κάνει να νιώθουν έναν τόσο έντονο πόθο να βρίσκονται μαζί. Είναι λοιπόν φανερό ότι η ψυχή του καθενός θέλει κάτι άλλο και δεν είναι σε θέση να το πει και έτσι το εκφράζει με αόριστα προαισθήματα, σαν να μαντεύει μέσα σε αινιγματικά και σκοτεινά βάθη."

Σε μια προσπάθεια στοχασμού για το πώς μπορεί τελικά να οριστεί αυτό το συναίσθημα που κονταροχτυπιέται με την δύναμη της τρέλας, βρήκα το παραπάνω απόσπασμα όπως το έχει παραθέσει ο Οίστρος πριν τρία περίπου χρόνια.

Είναι άκρως συναρπαστικό το γεγονός, ότι εκατομμύρια άνθρωποι ανά τον κόσμο τελικά βιώνουν τον έρωτα με μια πρωτόγνωρη αντίληψη, από μια μοναδική σκοπιά που ποτέ δεν θα είναι ταυτόσημη με κάποιου άλλου. Ενδέχεται να υπάρχουν συγκοινωνούντα σημεία, ωστόσο κάθε ανθρώπινο ον ενστερνίζεται το συναίσθημα του έρωτα μοναδικά. Πληγώνεται μοναδικά, αγαπάει μοναδικά, παθιάζεται μοναδικά. Η οριακή δράση του έρωτα όπως αυτή αναφέρεται στο παραπάνω απόσπασμα συντελεί σε ένα πλήθος συναισθηματικών κραδασμών που ως φαίνεται μπορούν κάλλιστα να οδηγήσουν στην παράνοια.

Σε προηγούμενο ποστ αναφέρθηκα στο γλυκύτατο Quote του Neil Gaiman, όπου συνοψίζει τον έρωτα σε μία ακανόνιστη δύναμη η οποία σου ανοίγει την καρδιά και την ψυχή και σε κάνει εύθραυστο: "It’s a soul hurt, a real gets-inside-you-and-rips-you-apart-pain". Ο έρωτας σε κρατά σε ομηρία. Είναι η εξάρτηση, το καρδιοχτύπι, η άλογη αναζήτηση του άλλου και η απόλυτη προσδοκία.

(Image Source: http://oprisco.deviantart.com/art/in-love-109527112)

::ladies' night

2009-12-09T13:33:00.007+02:00

ladies' night on Tuesday. Το τρίτο ποτό δωρεάν-.Σουφλέ μπρόκολο και τυριά. Και σαλάτα του κηπουρού, υπερπαραγωγή. Μεγάλη επιτυχία.Έτσι είναι όταν αγαπάς.Όλα τα μαγειρέματα καταλήγουν σε ένδοξα λαμπερά φαγητά. Είναι το μεράκι που κάνει την διαφορά. Το δώσιμο που μετράει. Και το γαρνίρισμα από καρδιάς. Κάθε μπαχαρικό λαμβάνει την θέση που του πρέπει. Τίποτα δεν παραπέφτει. Ευχαρίστηση μου κορίτσια. Πυτζάμες σου ζητάνε. Γελάς. Γιατί η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν έχεις αγοράσει αληθινές πυτζάμες. Πάντα την βγάζεις με παλιές φόρμες και βερμούδες, ξεθωριασμένα μπλουζάκια και τα τοιάυτα. Άκρως αντισεξουαλικά δηλαδή. Κι όμως στις φίλες σου αρεσουν.Βγαίνουν κι οι μπότες, με τις κάλτσες θα μείνουν. Ευτυχώς που ενημέρωσες να 'ρθουν νηστικές.
Στόλισες και το τραπέζι. Πού να χωρέσουν τώρα 6 πιάτα; Κάτω το στεφάνι, προσοχή στα λαμπάκια! Λαμπυρίζουν οι καρδιές μας αντ'αυτού. Φιλίες. Χημικές ενώσεις κι αυτές. Κατά τον Goethe εκλεκτικές συγγένειες;
Πολλές μικρές ζωές θα έλεγε η ροζ γραβάτα. Όλες μαζί ενωμένες σε μια κοινή; Μια πραγματικότητα καινούργια. Μοιρασιές. Ζεστασιά. Χαμόγελα. Δάκρυα. Ξενύχτια.
Ναι, είναι αλήθεια. Νιώθεις ασφαλής ανάμεσα τους.Novum. :)

Woven Hand Live [Athens & Thessaloniki]

2009-11-27T16:54:00.003+02:00

27/11/09: AN Club, Εξάρχεια

28/11/09: Block 33, Θεσσαλονίκη

Ich bin ein Aachener ;)

2009-11-26T10:25:00.011+02:00

Κάπου βορειοδυτικά της Γερμανίας, υπάρχει μια μικρή κωμόπολη που την λένε Aachen. Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή στους Έλληνες.

Βρίσκεται στα δυτικά του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (Nordrhein-Westfallen), στα σύνορα της Γερμανίας με το Βέλγιο και την Ολλανδία. Έχει 259.030 κατοίκους (Δεκέμβριος 2007).

Παρουσιάζει ιστορικό ενδιαφέρον, με το παλάτι του Καρλομάγνου (Carl der Grosse), καθώς και τον επιβλητικό καθεδρικό ναό (Aachener Dom). Το πολυτεχνείο του (RWTH) διακρίνεται στις πρώτες θέσεις των γερμανικών πανεπιστημίων, και το πανεπιστημιακό νοσοκομείο (Klinikum) που είναι ένα απο τα καλύτερα της Ευρώπης.

Χριστουγεννιάτικη Αγορά του Aachen, ιδιαίτερα αγαπητή.

εμπορικό κέντρο

Σοκκάκια και καλντερίμια, απομεινάρια της μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής.

Η πόλη από ψηλά.

Aachener Dom

Κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός (Hauptbahnhof Aachen)

Weinbar

RWTH Aachen το πανεπιστήμιο

Klinikum Hospital

Aachener Printen (σπεσιαλιτέ γλυκών)

Αγαπημένο στέκι, είναι το μπαρ Tomate Που ανήκει σε Έλληνα. Δεκάδες σουβλατζίδικα τιμούν την ελληνική παράδοση.

Επίσης αξίζει ποδηλατάδα στα τριγύρω δάση, καθώς και εξορμήσεις στην Ολλανδία η οποία απέχει μόλις 20 λεπτά με το αυτοκίνητο. Το Παρίσι είναι μόνο 3 ώρες.

der Aachener Wald (το δάσος) με τα απίστευτα μονοπάτια

Αναλυτικός χάρτης της πόλης εδώ καθώς και οδηγός με όλες τις χρήσιμες πληροφορίες.

Πεταλιά και συγχώριο

2009-11-25T11:59:00.006+02:00

Σου λείπει μια καλή ποδηλατάδα. Αυτό είναι που σου λείπει, δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι

περαιτέρω. Ξυπνάς το πρωί και ο ήλιος λάμπει. Απροκάλυπτα και θρασύτατα. Αντί να ρυπαίνεις την γη με το 1400cc "λα βιε ε μπέλ" αυτοκινητάκι σου, γιατί δεν καβαλάς την ποδηλατάρα; Α, ναι. Ξέρεις γιατί. Είναι στο γκαράζ του εξοχικού. Σκουριάζει. Το άμοιρο. Το τρώνε οι σκόροι και τα κουνούπια. Και η υγρασία. Ένα καλό service θα το αναπτερώσει. Θα του δώσει άλλον αέρα. Ίσως να του έβαζες και καλαθάκι πίσω. Όχι, όχι, πολύ κοριτσίστικο θα έμοιαζε.

Βέβαια έιναι και το άλλο. Πώς να βγεις στην Εθνική για να πας στη δουλειά με το ποδήλατο; Μην ξεχνάς πως ζεις στην πόλη των τρελών οδηγών. Στην πόλη που ο κάθε πικραμένος ξεσπάει στο τιμόνι του. Ο κάθε ευσυνείδητος ταρίφας σταματάει χωρίς αλάρμ για να ξεφορτώσει πελάτες. Και να σου η τούμπα που τρως πάνω στην πόρτα γιατί δεν προλαβαίνεις να φρενάρεις.

Ωραία, έστω. Το ΣΚ με την λιακάδα να το πάρεις να πας στο πάρκο. Θα ιδρώσεις λίγο με τους λόφους, αλλά τι να κάνουμε δεν είμαστε το flat Αμστερνταμ.Θα χάσεις και θερμίδες. Μέχρι να διανύσεις τη λεωφόρο Καραμανλή, θα αντιμετωπίσεις και τα περίεργα βλέμματα των περαστικών. Οι θείτσες που γυρνάνε από τη λαϊκή και νιώθουν και λίγη ζήλια που κάθεσαι σε σέλα. Οι έφηβοι πιτσιρικάδες που αναρωτιούνται αν κάνεις και σούζες. Όχι παίδες, σούζες έκανα παλιά με το BMX. Τώρα δείχνω κόσμια διαγωγή στους δρόμους.

Θα φτάσεις στο πάρκο και θα νιώθεις το χαλικάκι στον χωματόδρομο σε κάθε πεταλιά. Θα φτάσεις στην διαδρομή του δάσους και θα κατέβεις με φόρα την απλωτή κατηφόρα που οδηγεί στην λίμνη. Τι ωραία! Να τρέχεις και να νιώθεις το οξυγόνο να εισέρχεται μέσα σου με ταχύτητα. Πρώτη;

Τώρα που το σκέφτεσαι, τόση διαδρομή που σκοπεύεις να κάνεις, ίσως θα 'ταν χρήσιμο να πάρεις και κανένα tupper μαζί με καμιά λιχουδιά. Από αυτές τις λαχταριστές της μαμάς. Ναι, θα χρειαστείς ενέργεια ντε. Και συγχώριο.

Top 20 Movies [2000-2009]

2009-11-22T23:34:00.012+02:00

Με μεγάλη μου χαρά συμμετέχω απόψε στην διαδικτυακή ψηφοφορία που διοργανώνει το Seagazing.

1. Oldboy-Chan Wook Par [2003]
2. Jeux d'enfants- Yann Samuel [2003]
3. V for Vendetta-James McTeigue [2005]
4. Le fabuleux destin d'Amélie Poulain-Jean-Pierre Jeunet [2001]
5. High Fidelity-Stephen Frears [2000]
6. Das Leben der Anderen- Florian Henckel von Donnersmarck [2006]
7. Πολίτικη Κουζίνα- Τάσος Μπουλμέτης [2003]
8. The Fountain-Darren Arronofsky [2007]
9. Goodbye Lenin-Wolfgang Becker [2003]
10. Dogville-Lars von Trier [2003]
11. Diarios di motocicleta -Walter Salles [2004]
12. Matchpoint-Woody Allen [2005]
13. Requiem for a Dream- Darren Arronofsky [2000]
14. El laberinto del fauno-Guillermo del Toro [2006]
15. Slumdog Millionaire-Danny Boyle [2008]
16. Lord of the Rings: The fellowship of the Ring -Peter Jackson[2001]
17. Million Dollar Baby-Clint Eastwood [2004]
18. L'auberge espagnole-Cedric Klapisch [2002]
19. Into the Wild-SeanPenn [2007]
20. Babel -Alejandro Gonzalez Inarritu [2006]

Los Abrazos Rotos [2009], Pedro Almodóvar

2009-11-22T22:34:00.003+02:00

A man writes, lives and loves in darkness. Fourteen years before, he was in a brutal car crash on the island of Lanzarote. In the accident, he not only lost his sight, he also lost Lena, the love of his life. This man uses two names: Harry Caine, a playful pseudonym with which he signs his literary works, stories and scripts, and Mateo Blanco, his real name, with which he lives and signs the film he directs. After the accident, Mateo Blanco reduces himself to his pseudonym, Harry Caine. If he can't direct films he can only survive with the idea that Mateo Blanco died on Lanzarote with his beloved Lena. In the present day, Harry Caine lives thanks to the scripts he writes and to the help he gets from his faithful former production manager, Judit GarcÃ a, and from Diego, her son, his secretary, typist and guide. Since he decided to live and tell stories, Harry is an active, attractive blind man who has developed all his other senses in order to enjoy life, on a basis of irony and self-induced amnesia. He has erased from his biography any trace of his first identity, Mateo Blanco. One night Diego has an accident and Harry takes care of him (his mother, Judit, is out of Madrid and they decide not to tell her anything so as not to alarm her). During the first nights of his convalescence, Diego asks him about the time when he answered to the name of Mateo Blanco, after a moment of astonishment Harry can't refuse and he tells Diego what happened fourteen years before with the idea of entertaining him, just as a father tells his little child a story so that he'll fall asleep. The story of Mateo, Lena, Judit and Ernesto Martel is a story of love, dominated by fatality, jealously, the abuse of power, treachery and a guilt complex. A moving and terrible story, the most expressive image of which is the photo of two lovers embracing, torn into a thousand pieces. [D-Man2010]