Οι εξομολογήσεις μεταξύ φίλων λειτουργούν σαν λιακάδα στην ζωή μας. Μας υπενθυμίζουν ότι έχουμε λόγο να ελπίζουμε και να αισιοδοξούμε…
Χτες το βράδυ βγήκα με την κολλητή μου. Μετά από αρκετό καιρό πήραμε τον χρόνο να βγούμε οι δυό μας για ποτό. Η έξοδος μπορεί να προέκυψε τυχαία αλλά έκρυβε πολλά. Μετ’ εμποδίων και καταρρακτωδών βροχών καταφθάσαμε στο στέκι μας, έτοιμες να πούμε όσα δεν φανταζόμασταν. Εξομολογήσεις μικρές ή και μεγάλες, αναμνήσεις και νοσταλγίες ήρθαν και στρογγυλοκάθισαν στο τραπέζι μας. Αφυπνιστήκαμε. Νιώσαμε πιο ζωντανές. Αληθινές. Γελάσαμε από καρδιάς. Ανοίξαμε το κουτί των εσωτερικών αποκαλύψεων και των κρυφών μας προσδοκιών. ‘Ήπιαμε και ομορφύναμε τις ψυχές μας. Αγαπηθήκαμε από την αρχή.. Φύγαμε από το μαγαζί με περισσότερο σθένος να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα. Φύγαμε με τις καρδιές μας γεμάτες από νότες Φιλίας.
Τους φίλους μας τους επιλέγουμε.. Τους επιλέγουμε με βάση τα προσωπικά μας κριτήρια και τις ανάγκες μας. Τους βλέπουμε σαν προέκταση του εγώ μας, καθώς αναζητούμε σε μικρή ηλικία ακόμα, να μοιραστούμε βιώματα και ενδιαφέροντα μαζί τους. Μέσα από αυτούς ο κόσμος φαντάζει καλύτερος. Ο εγωισμός ωστόσο καμιά φορά δεν μας αφήνει να δούμε τα αυτονόητα. Επιπλέουμε στην επιφάνεια και χάνουμε την ουσία που βρίσκεται στο βάθος. Αφηνόμαστε στους ρυθμούς της εβδομάδας και ξεχνάμε να υπενθυμίσουμε στον άλλον πόσο πολύ τον αγαπάμε. Αφηνόμαστε στις εγωιστικές μας ροπές και ξεχνάμε να είμαστε δίπλα στους φίλους μας. Κλεινόμαστε στο καβούκι της ρουτίνας μας και αδιαφορούμε.
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάμε μόνοι μας. Αξίζει να μοιραζόμαστε τα κομμάτια του εαυτού μας με ανθρώπους που μας δένει κατι σημαντικότερο από τον χρόνο. Μας δένει η ίδια η ζωή. Σήμερα είμαστε εδώ και κλαίμε και μετά από καιρό τα θυμόμαστε και γελάμε. Είναι όμορφο να προσφέρουμε στον φίλο μας. Όχι από υποχρέωση αλλά από αγάπη. Επειδή επιλέξαμε να τον αγαπάμε και να τον νοιαζόμαστε. Κι αν καμιά φορά τα πράγματα στραβώνουν, οφείλουμε να βάζουμε την επιεική μας φαντασία να δουλέψει. Μεγαλώσαμε πια. Δεν έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας. Ας τον ζούμε επαρκώς σε όλο το μεγαλείο της στιγμής…
Πρόσφατα συνειδητοποιήσαμε ότι βγαίνοντας έξω εμείς η παρέα των 5 κοριτσιών δεν διασκεδάζουμε. Βγαίνουμε για να εξωτερικεύσουμε αυτά που πουθενά αλλού δεν βγάζουμε. Για να βοηθηθούμε και να λύσουμε προβλήματα. Πόσο συχνό να είναι αυτό? Τολμώ να πω ότι είμαι υπερήφανη που έχω αυτές τις φίλες. Γιατί όλες αγωνιστήκαμε, προσπαθήσαμε και παλέψαμε με τον χρόνο και τους απρόσωπους ρυθμούς για να κρατήσουμε αυτό που έχουμε όρθιο και καθαρό. Κι αν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι ?
Σχόλια