Woven Hand Live [Athens & Thessaloniki]

27/11/09: AN Club, Εξάρχεια

28/11/09: Block 33, Θεσσαλονίκη

Ich bin ein Aachener ;)

Κάπου βορειοδυτικά της Γερμανίας, υπάρχει μια μικρή κωμόπολη που την λένε Aachen. Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή στους Έλληνες.

Βρίσκεται στα δυτικά του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (Nordrhein-Westfallen), στα σύνορα της Γερμανίας με το Βέλγιο και την Ολλανδία. Έχει 259.030 κατοίκους (Δεκέμβριος 2007).

Παρουσιάζει ιστορικό ενδιαφέρον, με το παλάτι του Καρλομάγνου (Carl der Grosse), καθώς και τον επιβλητικό καθεδρικό ναό (Aachener Dom). Το πολυτεχνείο του (RWTH) διακρίνεται στις πρώτες θέσεις των γερμανικών πανεπιστημίων, και το πανεπιστημιακό νοσοκομείο (Klinikum) που είναι ένα απο τα καλύτερα της Ευρώπης.

Χριστουγεννιάτικη Αγορά του Aachen, ιδιαίτερα αγαπητή.

εμπορικό κέντρο

Σοκκάκια και καλντερίμια, απομεινάρια της μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής.


Η πόλη από ψηλά.

Aachener Dom





Κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός (Hauptbahnhof Aachen)

Weinbar

RWTH Aachen το πανεπιστήμιο

Klinikum Hospital

Aachener Printen (σπεσιαλιτέ γλυκών)

Αγαπημένο στέκι, είναι το μπαρ Tomate Που ανήκει σε Έλληνα. Δεκάδες σουβλατζίδικα τιμούν την ελληνική παράδοση.

Επίσης αξίζει ποδηλατάδα στα τριγύρω δάση, καθώς και εξορμήσεις στην Ολλανδία η οποία απέχει μόλις 20 λεπτά με το αυτοκίνητο. Το Παρίσι είναι μόνο 3 ώρες.

der Aachener Wald (το δάσος) με τα απίστευτα μονοπάτια

Αναλυτικός χάρτης της πόλης εδώ καθώς και οδηγός με όλες τις χρήσιμες πληροφορίες.

Πεταλιά και συγχώριο

Σου λείπει μια καλή ποδηλατάδα. Αυτό είναι που σου λείπει, δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι

περαιτέρω. Ξυπνάς το πρωί και ο ήλιος λάμπει. Απροκάλυπτα και θρασύτατα. Αντί να ρυπαίνεις την γη με το 1400cc "λα βιε ε μπέλ" αυτοκινητάκι σου, γιατί δεν καβαλάς την ποδηλατάρα; Α, ναι. Ξέρεις γιατί. Είναι στο γκαράζ του εξοχικού. Σκουριάζει. Το άμοιρο. Το τρώνε οι σκόροι και τα κουνούπια. Και η υγρασία. Ένα καλό service θα το αναπτερώσει. Θα του δώσει άλλον αέρα. Ίσως να του έβαζες και καλαθάκι πίσω. Όχι, όχι, πολύ κοριτσίστικο θα έμοιαζε.

Βέβαια έιναι και το άλλο. Πώς να βγεις στην Εθνική για να πας στη δουλειά με το ποδήλατο; Μην ξεχνάς πως ζεις στην πόλη των τρελών οδηγών. Στην πόλη που ο κάθε πικραμένος ξεσπάει στο τιμόνι του. Ο κάθε ευσυνείδητος ταρίφας σταματάει χωρίς αλάρμ για να ξεφορτώσει πελάτες. Και να σου η τούμπα που τρως πάνω στην πόρτα γιατί δεν προλαβαίνεις να φρενάρεις.

Ωραία, έστω. Το ΣΚ με την λιακάδα να το πάρεις να πας στο πάρκο. Θα ιδρώσεις λίγο με τους λόφους, αλλά τι να κάνουμε δεν είμαστε το flat Αμστερνταμ.Θα χάσεις και θερμίδες. Μέχρι να διανύσεις τη λεωφόρο Καραμανλή, θα αντιμετωπίσεις και τα περίεργα βλέμματα των περαστικών. Οι θείτσες που γυρνάνε από τη λαϊκή και νιώθουν και λίγη ζήλια που κάθεσαι σε σέλα. Οι έφηβοι πιτσιρικάδες που αναρωτιούνται αν κάνεις και σούζες. Όχι παίδες, σούζες έκανα παλιά με το BMX. Τώρα δείχνω κόσμια διαγωγή στους δρόμους.

Θα φτάσεις στο πάρκο και θα νιώθεις το χαλικάκι στον χωματόδρομο σε κάθε πεταλιά. Θα φτάσεις στην διαδρομή του δάσους και θα κατέβεις με φόρα την απλωτή κατηφόρα που οδηγεί στην λίμνη. Τι ωραία! Να τρέχεις και να νιώθεις το οξυγόνο να εισέρχεται μέσα σου με ταχύτητα. Πρώτη;

Τώρα που το σκέφτεσαι, τόση διαδρομή που σκοπεύεις να κάνεις, ίσως θα 'ταν χρήσιμο να πάρεις και κανένα tupper μαζί με καμιά λιχουδιά. Από αυτές τις λαχταριστές της μαμάς. Ναι, θα χρειαστείς ενέργεια ντε. Και συγχώριο.

Top 20 Movies [2000-2009]

Με μεγάλη μου χαρά συμμετέχω απόψε στην διαδικτυακή ψηφοφορία που διοργανώνει το Seagazing.

1. Oldboy-Chan Wook Par [2003]
2. Jeux d'enfants- Yann Samuel [2003]
3. V for Vendetta-James McTeigue [2005]
4. Le fabuleux destin d'Amélie Poulain-Jean-Pierre Jeunet [2001]
5. High Fidelity-Stephen Frears [2000]
6. Das Leben der Anderen- Florian Henckel von Donnersmarck [2006]
7. Πολίτικη Κουζίνα- Τάσος Μπουλμέτης [2003]
8. The Fountain-Darren Arronofsky [2007]
9. Goodbye Lenin-Wolfgang Becker [2003]
10. Dogville-Lars von Trier [2003]
11. Diarios di motocicleta -Walter Salles [2004]
12. Matchpoint-Woody Allen [2005]
13. Requiem for a Dream- Darren Arronofsky [2000]
14. El laberinto del fauno-Guillermo del Toro [2006]
15. Slumdog Millionaire-Danny Boyle [2008]
16. Lord of the Rings: The fellowship of the Ring -Peter Jackson[2001]
17. Million Dollar Baby-Clint Eastwood [2004]
18. L'auberge espagnole-Cedric Klapisch [2002]
19. Into the Wild-SeanPenn [2007]
20. Babel -Alejandro Gonzalez Inarritu [2006]

Los Abrazos Rotos [2009], Pedro Almodóvar

A man writes, lives and loves in darkness. Fourteen years before, he was in a brutal car crash on the island of Lanzarote. In the accident, he not only lost his sight, he also lost Lena, the love of his life. This man uses two names: Harry Caine, a playful pseudonym with which he signs his literary works, stories and scripts, and Mateo Blanco, his real name, with which he lives and signs the film he directs. After the accident, Mateo Blanco reduces himself to his pseudonym, Harry Caine. If he can't direct films he can only survive with the idea that Mateo Blanco died on Lanzarote with his beloved Lena. In the present day, Harry Caine lives thanks to the scripts he writes and to the help he gets from his faithful former production manager, Judit Garcà a, and from Diego, her son, his secretary, typist and guide. Since he decided to live and tell stories, Harry is an active, attractive blind man who has developed all his other senses in order to enjoy life, on a basis of irony and self-induced amnesia. He has erased from his biography any trace of his first identity, Mateo Blanco. One night Diego has an accident and Harry takes care of him (his mother, Judit, is out of Madrid and they decide not to tell her anything so as not to alarm her). During the first nights of his convalescence, Diego asks him about the time when he answered to the name of Mateo Blanco, after a moment of astonishment Harry can't refuse and he tells Diego what happened fourteen years before with the idea of entertaining him, just as a father tells his little child a story so that he'll fall asleep. The story of Mateo, Lena, Judit and Ernesto Martel is a story of love, dominated by fatality, jealously, the abuse of power, treachery and a guilt complex. A moving and terrible story, the most expressive image of which is the photo of two lovers embracing, torn into a thousand pieces. [D-Man2010]

Φοιτητικές Εξεγέρσεις στην Γερμανία

ΒΕΡΟΛΙΝΟ, ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ «Φοιτητές όλων των χωρών,ενωθείτε! ». Το σύνθημα του ομιλητή δονεί την κεντρική αίθουσα Αuditorium Μaximum του Πανεπιστημίου Χούμπολντ στο Βερολίνο. Οι ακροατές, γύρω στους 450 φοιτητές, χειροκροτούν με θέρμη. Η προτροπή πάει «γάντι» στον στόχο τους για συντονισμό με τους άλλους εξεγερμένους φοιτητές στην Ομοσπονδιακή Γερμανία και αλλού εναντίον των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) οι οποίες συνοψίζονται στον όρο «διαδικασία της Μπολόνιας». Το γεγονός ότι η προτροπή αποτελεί παράφραση της πασίγνωστης ακροτελεύτιας φράσης του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» των Μαρξκαι Ενγκελς («Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!») δεν φαίνεται να τους ενοχλεί. Το αντίθετο μάλιστα. «Μα, οι συγγραφείς της ήταν συμφοιτητές μας » υπενθυμίζει ένας από αυτούς. «Σπούδασαν στο ίδιο πανεπιστήμιο» .

Τέτοιο «νοσταλγικό» πάθος συνηθίζεται πολύ τελευταία στα πανεπιστήμια της Γερμανίας. Οι φοιτητές δανείζονται «τσιτάτα» από το παρελθόν για να βγάλουν το «άχτι» τους εναντίον όλων των κακώς κειμένων: Πρώτον, των χρόνιων (λίγοι καθηγητές, ανεπαρκής τεχνικός εξοπλισμός, αυξανόμενα δίδακτρα) και, δεύτερον, των τρεχόντων κακώς κειμένων, τα οποία προκύπτουν από τη «διαδικασία της Μπολόνιας» (εντατικοποίηση των σπουδών μέσω του συστήματος «Βachelor», ήτοι συντόμευση του χρόνου εκπαίδευσης με παράλληλη μεγάλη αύξηση της εξεταστέας ύλης).

Το σύνθημα «Χούμπολντ αντί για Μπολόνια» που κυριάρχησε στις φοιτητικές διαδηλώσεις της περασμένης Τρίτης (200.000 διαδηλωτές σε 35 γερμανικές πόλεις) είναι λοιπόν μια άλλη έκφραση για το αίτημα «Ανθρωπιστική εκπαίδευση αντί για επιχειρήσεις», έτσι όπως το είχε διατυπώσει τον 19ο αιώνα ο Αλεξάντερ φον Χούμπολντ.«Μας θέλουν μηχανάκια,νέου είδους εκπαιδευτικά προϊόντα, που θα είναι πιο αποδοτικάαπό τα σημερινά» λέει εκπρόσωπος των φοιτητών. «Δεν θα τους κάνουμε το χατίρι!».

Η ριζοσπαστική φρασεολογία δεν μεταφράζεται βέβαια πάντα σε «ανατρεπτικά» αιτήματα. Πολλά περιορίζονται σε «τεχνικές» ρυθμίσεις, όπως περισσότερα λεφτά για την Παιδεία ή μεγαλύτερη συμμετοχή των φοιτητών στη διεύθυνση των ανώτατων σχολών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πλειονότητα των εξεγερμένων δεν επιδιώκει την κατάργηση του «Βachelor» αλλά την απλή βελτίωσή του.

«Πολύς θόρυβος για το τίποτε» συμπεραίνει η εφημερίδα «Sueddeutsche Ζeitung». Το περιεχόμενο των αιτημάτων, συνεχίζει, είναι τόσο ισχνό ώστε επιτρέπει στους πολιτικούς και στους μεγαλοεπιχειρηματίες να δείχνουν κατανόηση γι΄ αυτά. Ηδη η ομοσπονδιακή υπουργός Επιστημών Ανέτε Σαβάν ανακοίνωσε την αύξηση του ποσού για τις υποτροφίες από το 2011. Και ο τοπικός υπουργός Επιστημών της Κάτω Σαξονίας Λουτς Στράτμαν δήλωσε ότι κατόπιν συνεννόησης με τον Σύνδεσμο Επιχειρηματιών του κρατιδίου θα αναθεωρήσει το σύστημα «Βachelor» στη βάση των φοιτητικών προτάσεων.

Οι μικρές αυτές παραχωρήσεις δεν φθάνουν όμως για να «καλμάρουν» τους φοιτητές. Και αυτό προμηνύει συνέχιση των κινητοποιήσεων. Προς στιγμήν 50 πανεπιστημιακές σχολές τελούν υπό κατάληψη. Ο αριθμός τους αναμένεται να αυξηθεί εν όψει της νέας μεγάλης πανγερμανικής διαδήλωσης η οποία έχει προγραμματιστεί για τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου. «Το κύμα διαμαρτυρίας φουσκώνει συνεχώς» λένε εκπρόσωποι των φοιτητών.

Τ ο «φούσκωμα» δεν είναι μόνο γερμανικό φαινόμενο. Η αρχή έγινε, προ μηνός περίπου, στη Βιέννη, και επεκτάθηκε κατόπιν στην υπόλοιπη Αυστρία, καθώς και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Και αυτό λόγω της ταυτότητας των προβλημάτων: το «Βachelor» είναι «κοινή μοίρα»- ευρωπαϊκό προϊόν made in Βologne. Γι΄ αυτό και οι πολιτικοί αναλυτές προβλέπουν την επέκταση των αναταραχών σε όλη την Ευρώπη- και δη πολύ σύντομα. «Αυτό που άρχισε στην Αυστρία,μια χώρα στην οποία η απεργία και οι καταλήψεις είναι σχεδόν άγνωστες λέξεις,θα μπορούσε άνετα να συμβεί και οπουδήποτε αλλού» προσθέτει. Οι Βιεννέζοι είναι πρωτοποριακοί και στο θέμα της οργάνωσης: δημοκρατία της βάσης, γενικές συνελεύσεις, έλλειψη ιεραρχιών. «Οι νεολαίες των αριστερών κομμάτων συμμετέχουν στο κίνημα, δεν τις αφήνουμε όμως να κάνουν κουμάντο» λέει ο Γκρέγκορ Βανμπόντεν , φοιτητής της Φυσικής. «Οι περισσότεροι από μας είναι αριστερά από το Κέντρο, όχι αριστεροί» προσθέτει.

Ταυτόχρονα δίνουν τον τόνο και στις μορφές των κινητοποιήσεων: καταλήψεις, ανοιχτές συναυλίες, συζητήσεις στους δρόμους με περαστικούς. «Δείχνουν όλοι ενδιαφέρον» λέει. Και ο μόνος που αρνείται να συζητήσει μαζί τους στο κατειλημμένο πανεπιστήμιο είναι ο υπουργός Επιστημών Γιοχάνες Χάαν. «Δεν πειράζει» προσθέτει. «Εχει καιρό. Εμείς σκοπεύουμε να μείνουμε εκεί για πολλούς μήνες ακόμη».

Γυμνοί όπως και το... 1968
ΒΕΡΟΛΙΝΟ
Τ ο στριπτίζ δεν είναι μονοπώλιο των νυχτερινών κέντρων. Στη Γερμανία παρατηρείται και στις φοιτητικές διαδηλώσεις! Το τελευταίο παράδειγμα καταγράφηκε την περασμένη Τρίτη στο Μαρβούργο, όταν ένας φοιτητής βγήκε από τη διαδήλωση και πήδηξε, ολόγυμνος, σε παρακείμενο ποτάμι. «Δεν είμαι χειμερινός κολυμβητής» δήλωσε αργότερα. «Ηθελα να δείξω τη γύμνιαστην οποία μάς υποβάλλει το σημερινόπανεπιστημιακό σύστημα». Παρόμοιο φαινόμενο, αλλά πιο μαζικό, είχε καταγραφεί πριν από έξι χρόνια σε διαδήλωση στο Βερολίνο, όταν περίπου 30 φοιτητές άρχισαν ξαφνικά να τρέχουν «ολοτσίτσιδοι» ανάμεσα στο πλήθος. Η εξήγησή τους ήταν παρόμοια με την προηγούμενη- το «ξεγύμνωμα» από το κράτος.

Το ωραιότερο «στριπτίζ» του είδους συνέβη όμως τον Δεκέμβριο του «μυθικού» 1968, όταν εννέα φοιτήτριες- μία στο εδώλιο του κατηγορουμένου επειδή είχε χαρακτηρίσει τη Δικαιοσύνη «ταξική» και οκτώ στο ακροατήριο- έβγαλαν τις μπλούζες τους στο Εφετείο του Αμβούργου και άρχισαν να τραγουδούν το εξής σουξέ: «Αξιότιμοι κύριοι δικαστές/ Μας φέρεστε σαν να είμαστε ληστές/ Αυτά είναι ανήθικα ήθη/ Γι΄ αυτό και σας δείχνουμε τα στήθη».

Αν τα μάτια των δικαστών «θόλωσαν» μπροστά σε τέτοια κάλλη- «κορυφαία ποιότητα διεθνώς» είχε αποφανθεί τότε καθηγητής της Ανατομίας- είναι άγνωστο. Γνωστό είναι μόνο ότι αθώωσαν την κατηγορουμένη. Και αυτό έχει καταγραφεί ως μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του φοιτητικού κινήματος.

Με όπλο τις νέες τεχνολογίες
ΒΕΡΟΛΙΝΟ
Ενα από τα ακαταμάχητα όπλα των εξεγερμένων φοιτητών είναι τα μοντέρνα μέσα επικοινωνίας: Ιnternet, κινητό τηλέφωνο, κάμερες κάθε είδους. «Ηδη στο πρώτο εξάμηνο των σπουδών κάνουμε καλύτερη χρήση από τους καθηγητές μας» λέει ο φοιτητής της Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου Ραλφ Μπάουμαν. Το σύστημα-πλαίσιο για το Ιnternet είναι το «Web 2.0- Εφαρμογές» που στηρίζεται στη διάδραση. Οι κύριες μορφές της είναι το Facebook και το Τwitter, που επιτρέπουν την άμεση ανταλλαγή πληροφοριών και απόψεων μεταξύ όλων των ενδιαφερομένων.

Η πιο πρωτοποριακή πόλη και σε αυτόν τον τομέα είναι σήμερα η Βιέννη. «Εχουμε στήσει μια Wikipedia των κινητοποιήσεων» λέει ο Καρλ Βέμπερ , φοιτητής της Πληροφορικής, αναφερόμενος στο πρότυπο της διάσημης δωρεάν εγκυκλοπαίδειας. «Ετσι μπορούμε να διαχειριζόμαστε κεντρικά τις πληροφορίες μας». Η εσωτερική επικοινωνία συμπληρώνεται μέσω της ιστοσελίδας unsereuni.at, στην οποία «αναρτώνται» σε 24ωρη βάση όλες οι δράσεις και οι πλατφόρμες των διαφόρων οργανώσεων και πρωτοβουλιών. «Εχουμεσταθερό προβάδισμα έναντι των αντιπάλων μας στον τομέα της επικοινωνίας» προσθέτει.«Και αυτό μεταφράζεται σε αντίστοιχο πολιτικό πλεονέκτημα» .

αναδημοσίευση από το Βήμα

auf Deutsch Morgenpost

hope in your hands..

I don�t think that it�s
Gonna rain again today,
There's a devil at your side,
But an angel on the way

Someone hit the light,
Cause there's more here to be seen,
When you caught my eye,
I saw everywhere I'd been
And wanna go to...

You came on your own,
And that's how you'll leave,
With hope in your hands,
And air to breathe,

I won�t disappoint you,
As you fall apart,
Some things should be simple,
Even an end has a start,

Someone hit the light,
Cause there's more here to be seen,
When you caught my eye,
I saw everywhere I'd been
And wanna go to...

You came on your own,
And that's how you'll leave,
With hope in your hands,
And air to breathe,
You'll lose everything,
But in the end,
Still my broken limbs,
Will find time to mend

More and more people I
Know are getting ill
(Put something good on the,
Ashes now be still)

You came on your own,
That's how you'll leave,
With hope in your hands,
And air to breathe,
You'll lose everything,
But in the end,
Still my broken limbs,
Will find time to mend

You came on your own,
That's how you'll leave