Η αυστηρή ησυχία του πρωινού
πριν τα σύννεφα πάρουν ένα σχήμα
ακους τα παράπονα των δέντρων;
το ξέμακρο βουνό
που στέκει επιτελικά
-τι κοιτάς;
-τι φωράς;
ζωή σαν σκάλα κυλιόμενη
διάνυση ζωής
φιλοδοξείς
να ένας πήχυς
να ένας στόχος μακρινός
να ένας κόσμος αταξίδευτος
χαστούκια τρυφερά
δεη ενφια ευδαπ
μισθός θεσούλα κι οικογένεια
πατρίδες σύνορα θρησκεία
μια σπιθαμή μακριά
μια γουλιά ακόμα
δυο μπουκιές να μεγαλώσεις
μεγάλωσα πολύ
άσε με
ανοίγω φτερά
κλείνω φτερά
το πέταγμα με κούρασε
ζήσε
σώπα
δούλεψε
αγάπησε
τόσες προστακτικές ούτε ο Θεος δεν τις αντέχει
να κι ο χαμένος χρόνος
σπλάχνο του φόβου που θριαύμβευσε
τον εκρίζωσα
ή έτσι θέλω να μου λέω
όπως με εκρίζωσες εσύ
πνίγηκα
βυθίστηκα
μην ανησυχείς
κάπου σε τόπο αθέατο
ανασαίνω πάλι
Σχόλια