Έβλεπε σ'εκείνον όλα όσα ήθελε να έχει.Έβλεπε μπροστά της μια ευτυχία ανείπωτη κι ωστόσο σαν έκανε να την αγγίξει, κάποιος της χτυπούσε τα δάχτυλα με μένος.
Δεν ήταν απλός πόθος. ΚΑι πώς να περιγράψει κανείς τον έρωτα όταν αυτός εισβάλλει ακάλεστος και θερίζει ότι βρει μπροστά του; Ισοπεδώνει χάσματα, βουλώνει τρύπες, γεμίζει αβυσσαλέα κενά, γειώνει τα πιστεύω σου καταπατά αρχές και ηθικούς φραγμούς..Η μαριλού είχε κουρνιάσει στην πολυθρόνα της και δεν μπορούσε να συμμαζέψει τις αδηφάγες σκέψεις της. Πάνω που θύμωνε που είχε πέσει με τέτοια αφέλεια στα δίχτυα ενός έρωτα αδυσώπητου, εμφανιζόταν μπρος στα μάτια της η λάμψη των ματιών του, και με μιας εκείνη βυθιζόταν ξανά στην μελαγχολία της ονειροπόλησης της. Ήταν και Ιδεαλίστρια.Μια ζωή ονειροπολούσε.Της άρεσε να πιστεύει σε έναν κόσμο καλύτερο, στα αγνά αισθήματα των ανθρώπων και κυριως στην αγάπη.
Της έλειπαν οι λέξεις για να περιγράψει αυτό που την τυραννούσε. Γιατί κάθε πρωί που άνοιγε τα μάτια της, ήταν σαν να έχανε ξανά το έδαφος κάτω από τα πόδια της κι ύστερα δεν την χωρούσε ο τόπος. Δεν ήξερε τι να το κάνει το σώμα της που τόσο αδιάντροπα ζητούσε τ'άγγιγμά του.Κάθε της κύτταρο τον αναζητούσε. Κάθε της σκέψη περιερχόταν περίτρανα σ'εκείνον.Ένιωθε μισή μακριά του.
Δεκαπέντε μέρες πέρασαν κι εκείνος έμενε στην ανελέητη σιωπή.Σ'αυτήν που σε τσακίζει σαν την νιώσεις μια φορά εντός σου.Αυτή η σιωπή που κάνει τον χρόνο να παγώνει και τα λεπτά που περνούν να μοιάζουν με αιώνες.Δεν την άντεχε την αναμονή η Μαριλού. Και ποιά αναμονή δηλαδή; Δεν γνώριζε στ'αλήθεια αν είχε να περιμένει κάτι.Μόνο να διαφύγει της εμμονής που την κυνηγούσε σαν δαίμονας.Σαν σκιά της είχε γίνει. Της μιλούσε κάθε που τολμούσε να κάνει κάτι άλλο.
Εκείνος πάλι είχε διαλέξει το φευγιό του. Είχε επιλέξει να ακολουθήσει τ' όνειρό του.Τι πιο όμορφο από αυτήν τη νεανική τόλμη; θεό τον είχε κάνει. Σε όλα τον δικαιολογούσε, και τα λάθη του τα ανήγαγε εν τέλει σε πρωτερήματα του..
(Συνεχίζεται..)
Σχόλια