Κάπου πάνω σε ένα βραχάκι του Λυκαβηττού, απολάμβανε το δροσερό αεράκι του Σεπτέμβρη.
Αντί να γυρίσει μηχανικά σπίτι μετά από τόσες ώρες δουλειάς, του ήρθε ξαφνικά πως μπορούσε να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του και να ερθει στο μέρος όπου πριν 12 χρόνια έπινε μπύρες τα βράδια παρακολουθώντας συναυλίες.
Η Λέττα του είχε υπενθυμίσει τα γενέθλια του το πρωί. Ένας υπέροχος καφές και μια κάρτα γενεθλίων τον περίμεναν στο τραπέζι της κουζίνας. Τα είχε ξεχάσει. Ένιωσε περίεργα που θυμήθηκε πως μεγάλωσε άλλον ένα χρόνο. Θα προτιμούσε δηλαδή να μην αναγκαστεί να θυμηθεί πως έκλεινε τα 30. Τριάντα χρονών; Μόνο η σκέψη του προκαλούσε πονοκέφαλο.
Τώρα, με πιάτο το άπειρο τσιμέντο της Αθήνας ένιωθε πιο ανάλαφρος. Μπορούσε να αφεθεί στις σκέψεις του. Κανείς δεν θα τον διέκοπτε από την αναπόληση που είχε ανάγκη.
Τα τελευταία δέκα χρόνια του είχαν φανεί σαν μήνας. Τι είναι ο χρόνος; Πόσο μικροί είμαστε μπροστά του; Μια κουκίδα στο άπειρο. Του φαινόταν αστείο.
Ανέκαθεν ο Φάνης άφηνε τα πράγματα να βρίσκουν μόνα τους τον δρόμο τους. Όλα του είχαν έρθει βολικά. Πολλοί θα ζήλευαν την θέση του. Ή μήπως όχι; Δεν κηνυγούσε την μεγάλη ζωή. Όχι συνειδητά τουλάχιστον.Η Λέττα πάλι φαινόταν να έχει μεγαλύτερες ανάγκες από τον ίδιο.Την Λέττα την παντρεύτηκε στα 24 του. Τότε δούλευε ακόμα σαν πωλητής στην εταιρεία.Με τον καιρό φτιαχτήκανε. Πήραν ένα στεγαστικό δάνειο, πήρε και ο Φάνης προαγωγή και τα φέρνανε βόλτα άνετα.Μετά από τις αποτυχημένες προσπάθειες να συλλάβουν παιδί, ο Φάνης έβλεπε τη Λέττα να απομακρύνεται με αργούς ρυθμούς από κοντά του. Δεν το παραδεχόταν όμως ποτέ, ούτε στον εαυτό του τον ίδιο.
Για πρώτη φορά μετά από καιρό αναρωτήθηκε αν τα 30 αυτά χρόνια
ζωής, ολοκληρώθηκαν όπως τα φαντάστηκε.Όπως τα ήθελε.
Είχε έρθει η ώρα ν'αναμετρηθεί με τον εαυτό του.Πράξη άγνωστη μέχρι τώρα για εκείνον.
Κάτι τον τριβέλιζε.Κάτι δεν του κόλλαγε. Πήγε στο περίπτερο, αγόρασε 3 μπύρες κι ανακάθησε στο πόστο του.
Μπροστά στα μάτια του με φόντο τις πολυκατοικίες της Αθήνας και τις ελάχιστες πράσινες κουκίδες, άρχισε να εκτυλίσσεται η ζωή του σε ασπρόμαυρα καρρέ. Η παράσταση είχε αρχίσει.
(συνεχίζεται)
Αντί να γυρίσει μηχανικά σπίτι μετά από τόσες ώρες δουλειάς, του ήρθε ξαφνικά πως μπορούσε να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του και να ερθει στο μέρος όπου πριν 12 χρόνια έπινε μπύρες τα βράδια παρακολουθώντας συναυλίες.
Η Λέττα του είχε υπενθυμίσει τα γενέθλια του το πρωί. Ένας υπέροχος καφές και μια κάρτα γενεθλίων τον περίμεναν στο τραπέζι της κουζίνας. Τα είχε ξεχάσει. Ένιωσε περίεργα που θυμήθηκε πως μεγάλωσε άλλον ένα χρόνο. Θα προτιμούσε δηλαδή να μην αναγκαστεί να θυμηθεί πως έκλεινε τα 30. Τριάντα χρονών; Μόνο η σκέψη του προκαλούσε πονοκέφαλο.
Τώρα, με πιάτο το άπειρο τσιμέντο της Αθήνας ένιωθε πιο ανάλαφρος. Μπορούσε να αφεθεί στις σκέψεις του. Κανείς δεν θα τον διέκοπτε από την αναπόληση που είχε ανάγκη.
Τα τελευταία δέκα χρόνια του είχαν φανεί σαν μήνας. Τι είναι ο χρόνος; Πόσο μικροί είμαστε μπροστά του; Μια κουκίδα στο άπειρο. Του φαινόταν αστείο.
Ανέκαθεν ο Φάνης άφηνε τα πράγματα να βρίσκουν μόνα τους τον δρόμο τους. Όλα του είχαν έρθει βολικά. Πολλοί θα ζήλευαν την θέση του. Ή μήπως όχι; Δεν κηνυγούσε την μεγάλη ζωή. Όχι συνειδητά τουλάχιστον.Η Λέττα πάλι φαινόταν να έχει μεγαλύτερες ανάγκες από τον ίδιο.Την Λέττα την παντρεύτηκε στα 24 του. Τότε δούλευε ακόμα σαν πωλητής στην εταιρεία.Με τον καιρό φτιαχτήκανε. Πήραν ένα στεγαστικό δάνειο, πήρε και ο Φάνης προαγωγή και τα φέρνανε βόλτα άνετα.Μετά από τις αποτυχημένες προσπάθειες να συλλάβουν παιδί, ο Φάνης έβλεπε τη Λέττα να απομακρύνεται με αργούς ρυθμούς από κοντά του. Δεν το παραδεχόταν όμως ποτέ, ούτε στον εαυτό του τον ίδιο.
Για πρώτη φορά μετά από καιρό αναρωτήθηκε αν τα 30 αυτά χρόνια
ζωής, ολοκληρώθηκαν όπως τα φαντάστηκε.Όπως τα ήθελε.
Είχε έρθει η ώρα ν'αναμετρηθεί με τον εαυτό του.Πράξη άγνωστη μέχρι τώρα για εκείνον.
Κάτι τον τριβέλιζε.Κάτι δεν του κόλλαγε. Πήγε στο περίπτερο, αγόρασε 3 μπύρες κι ανακάθησε στο πόστο του.
Μπροστά στα μάτια του με φόντο τις πολυκατοικίες της Αθήνας και τις ελάχιστες πράσινες κουκίδες, άρχισε να εκτυλίσσεται η ζωή του σε ασπρόμαυρα καρρέ. Η παράσταση είχε αρχίσει.
(συνεχίζεται)
Σχόλια