Ένα ζευγάρι νοσεί. Ένας έρωτας βουλιάζει σαν παλιό μουχλιασμένο σκαρί που το έφαγε άρρυθμα η αρμύρα.
Οι δύο έχουν γίνει ένα, -μονάδα μια- για το τρίτο μάτι. Αυτό που παρατηρεί από μακριά με περιέργεια και οδύνη. Αυτό το μάτι που διατυμπανίζει την αντικειμενικότητά του μα υπονομεύεται τόσο ύπουλα από την δική του γνωστική πορεία στη ζωή.
Κι ωστόσο δεν είναι το μόνο. Εξωτερικοί παρατηρητές πολλοί. Η πληθώρα πάντα ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Ξετσίπωτα βλέμματα, αποδοκιμαστικά λόγια συσσωρεύονται πίσω από πλάτες κουρασμένες. Γνώμες ξεδιάντροπες μαζί με πρόθυμους διαμεσολαβητές προσφέρουν υπηρεσίες για την διάσωση. Καλοθελητές διασώστες της δεκάρας που πήραν θάρρος και ανέβηκαν στο νυφικό κρεβάτι, εμφανίζονται την καίρια στιγμή-όταν το πλοίο έχει πια βουλιάξει. Σκαλίζουν έναν ωκεανό που δεν σκαλίζεται. Τραβούν σχοινιά που έχουν κοπεί εδώ και χρόνια. Χωρίς ντροπή εισβάλλουν στις πριβέ καμπίνες και οι καπετάνιοι αιφνιδιασμένοι από τις πληγές που έχουν προκαλέσει στο καράβι, γίνονται αιχμάλωτοι κι ανήμποροι να κλειδώσουν τα αμπάρια. Όλα τα άπλυτα έρχονται αμήχανα στην φόρα. Τα αμπάρια έχουν ανοιχτεί και ότι φυλαγόταν με επιμέλεια μέχρι τώρα στα απόκρυφα ντουλάπια, έρχεται στο φως.
Εκεί κάτω είναι κλειδωμένα και τα λάθη. Και οι δυό κοπιάζουν να τ’αφήσουν εκεί να σαπίζουν μέχρι ο χρόνος να τα λιώσει. Σε διπλανά κελιά ήταν καταχωνιασμένος ο εγωισμός των «θέλω» τους που το ‘σκασε χωρίς πρότερη ειδοποίηση. Επάνω στην εξέγερση ράγισε την ίσαλο γραμμή.
Μέχρι τότε η διακυβέρνηση του πλοίου έμοιαζε απλή και ανάλαφρη. Με πέντε συγκεκριμένες δρασκελιές γνωρίζανε πώς να πλεύσουνε με ασφάλεια. Στόχος ήταν το νησί της ευτυχίας, εκεί που ο έρωτας διανθίζει και διαιωνίζεται. Δεν κατάφεραν να φτάσουν. Όχι ακόμα. Το ταξίδι τους φάνηκε μακρύ και ατελείωτο. Η υπομονή τους στέρευε και τα βάζανε ο ένας με τον άλλο. Έπειτα συναντήσαν στην πορεία τους και μασκαρεμένα πειρατικά καράβια που συχνά προσέφεραν μια δελεαστική θέση σ’έναν καπετάνιο. Υπήρξαν και διαστήματα που χωρίστηκε το όμορφο ζευγάρι και έπλεε παράλληλα σε άγνοια. Γρήγορα όμως επέστρεφε ο ένας απ’ τους δυο, μιας και το δικό τους το καράβι ήταν το πιο γερό και αξιόπιστο. Το είχαν στην καρδιά τους και το φύλαγαν κρυφά.
Και τώρα έρχονται οι ειδήμονες είτε για να αναλάβουν περίχαρα τον ρόλο λυτρωτών είτε για να αποτιμήσουν την ζημιά. Ποτέ όμως δεν θα μάθουν πως η Ζημιά παραμένει ανεκτίμητη. Χάθηκαν οι θησαυροί της ευτυχίας, όπως και οι μαργαριταρένιες νύχτες στο κατάστρωμα που αποθέωναν αγκαλιασμένοι το φεγγάρι. Ο χρόνος ίσως φανεί γενναιόδωρος κι επουλώσει τις πληγές που βαθύναν ξαφνικά απ’ το ναυάγιο. Ίσως τους βοηθήσει να μαζέψουν τα πολύτιμα και να φτιάξουν κάποτε ένα σκαρί καινούργιο.
Σχόλια