Υπάρχουν άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο τον μικρόν τον μέγα, που δεν περνούν απαρατήρητοι. Από την κορυφή μέχρι τα νύχια σου φωνάζουν από μέτρα μακριά το ξεχωριστό και μακρινά οικείο. Ετούτο δεν έχει να κάνει με τον τρόπο που ντύνονται ή κινούνται σε ένα χώρο, μα πιο πολύ με το κύμα που φέρνουν μαζί τους όπου πάνε. Είναι οι άνθρωποι κλειδιά σε κάθε ομάδα, κλίκα, συνεστίαση, συγκέντρωση που έχουν έναν τρόπο να μαγνητίζουν κουβέντες, ματιές και θαυμασμό. Και αυτό γιατί τους βγαίνει ανεπιτήδευτα το επικοινωνιακό ταλέντο. Τους συνδέει μια αόρατη κλωστή- ένα αγαπημένο νήμα- με κάθε είδους κοινωνικό όν. Συχνά είναι πιο χαρισματικοί απ’όσο αφήνουν να διαφαίνεται στον κόσμο και επιμελώς διαφυλάττουν εαυτόν. Όλα όσα τους πονούν και όλα όσα τους βασανίζουν έρχονται σπάνια στην φόρα, μιας και είναι άνθρωποι-κοχύλια στην ουσία. Το όστρακο παραμένει ερμητικά κλειστό κι ανοίγει πολύ σπάνια όσον αφορά στον εαυτό τους.
Λίγοι φυσικά είναι κι αυτοί που μπορούν να δουν πίσω από αυτά τα φαινόμενα. Που αναγνωρίζουν χάρες κι αρετές με μια μόνο φράση. Είναι βασανιστικό να μην σε καταλαβαίνουν οι «άλλοι». Να θέλουν να δουν μόνο όσα τους συμφέρουν κι όσα τους βολεύουν
Χωρίς να θέλω να πλατιάσω, θέλω μόνο να πω ότι νιώθω τυχερή που έχω γνωρίσει «ξεχωριστούς» ανθρώπους. Που με τα χρόνια μπόρεσα να αποκωδικοποιήσω οστρακοειδείς συμπεριφορές και άλγη. Που έχω την δυνατότητα να αναγνωρίζω όλες τους τις χάρες με αφοπλιστική πια άνεση καθώς ανήκω στην αντίπερα όχθη, αυτήν του –Low Profile- όπως κατά κόσμον αναφέρεται. Νιώθω ειλικρινά ευγνώμων που η ίδια τους η φύση σε προσελκύει να γεύεσαι την ομορφιά ψυχής. Γιατί σαφώς πρόκειται για ανθρώπους που πάνω απ’όλα έχουν να σου πουν. Όχι τα της επιφάνειας, μα τα πιο βαθιά, αυτά που συχνά μας τσουρουφλίζουν. Μπορούν να διαλύσουν την αλήθεια σου σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα συχνά όχι ηθελημένα μα επειδή οι ευφυείς τους νευρώνες (ας μου συγχωρεθεί ο όρος) δεν αφήνουν άλλη επιλογή.
Όταν η κυκλοθυμία τους το επιτρέπει είναι σε θέση να σε κάνουν αληθινά ευτυχισμένο. Όταν πάλι κινούνται στα πιο σκοτεινά μονοπάτια που μπορεί ποτέ να φτάσει ο εαυτός τους, κλείνουν το όστρακο τους και σε αφήνουν να κοιτάς μετέωρος, συχνά προσβεβλημένος από το βάρος των λέξεων που χρησιμοποιούν για να σε αποφύγουν.
Δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς την άγρια ομορφιά τους. Οι αντιφάσεις, η έντονη συναισθηματική φόρτιση, η μαγεία της διανόησης σίγουρα μαγνητίζουν ανθρώπους σαν εμένα που αρέσκονται να αγαπούν το ιδεατό, μοναχικό κι αινιγματικό. Θαυμάζω, υπομένω, γεύομαι, απολαμβάνω, αναμένω και κοιτώ…
Σχόλια