"Χάρισμα ή κατάρα; Την σκέψη σου να κλέβει και να σε αφαιρεί από τον κόσμο ετούτο;"
Υπάρχουν φορές στην ζωή μου που νομίζω ότι μια μούσα με έχει πάρει από το χέρι.
Με ταξιδεύει μακριά από κάθε ρεαλιστικό στοιχείο γύρω μου. Με αφυπνίζει και με κολακεύει. Με ταρακουνά και μου ανοίγει δρόμους.
Κάτι σαν φύλακας άγγελος.
Η μούσα όμως δεν με προστατεύει από το κακό.
Απλά μου δείχνει τον δρόμο.
Συχνά με σπρώχνει, με ωθεί σε μονοπάτια επικίνδυνα ψιθυρίζοντάς μου αγαπημένα λόγια.
Ως Πλανεύτρα και αγύρτισσα με παρασέρνει στα δικά της τα λημέρια.
Φωτίζει τις μαύρες μέρες μου που όλοι με αποφέυγουν. Όταν θέλει εκείνη με αφήνει να την δω.
Πρέπει να έχει κέφια.
Συχνά με νανουρίζει με τραγούδια που αγάπησα. Κι έπειτα παίρνει άπειρες μορφές.Μεταμορφώνεται ανάλογα με τη διάθεση μου.
Το χαμόγελο ενός περαστικού.
Η λάμψη στο πρόσωπο ενός μαθητή.
Ένας καφές.
Μια αποτυχια.
Μια γνώριμη αμμουδιά.
Ένα χρώμα.
Μια φωτογραφία.
Μια μικρή φλόγα του αναπτήρα.
Ένα αστέρι που δεν πέφτει.
Μια ρυτίδα.
Μια κουβέντα.
Μια ματιά.
Ένα πλωμάρι.
Ένα σκαλοπάτι.
Ένα απόσπασμα.
Ένα χάδι.
Μια καθηγήτρια.
Μια συναυλία.
Ένα σπίτι.
Ένα λουλούδι.
Μια γλυκιά μελωδία.
Η θάλασσα.
Το χαρτί.
Ένα λακκάκι.
Το Θιβέτ.
Μια μυρωδιά.
Η κανέλλα.
Η βροχή.
Τα σύννεφα.
Ο αέρας.
Η ταχύτητα.
Η στροφή.
Και άλλα τόσα
που ποτέ δεν θα προλάβω να αρθρώσω.
Σχόλια