ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΚΑΛΙ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Στιγμές

την Σεπτεμβρίου 05, 2007

Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές

photos

Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις

σφαγμένη εντός σου μια ερώτηση δε λέει να σωπάσει

Αφότου ξώκειλε το ζαφειρί αστέρι ξέρα ο νους η ουλή βυθός μόνο εσύ ω ποίηση έμεινε να φέγγεις μέσ' από βράχο διάφανο το μόνο πλοίο. Πιο κορυφαίο σπόνδυλο απ' τη σιωπή δεν έχεις χαράδρα η μνήμη, μάγμα απέραντο η οργή. Κι αν το νόημα είναι του βυθού; Η μελλούμενη πορεία αξία εσχάτη είναι ή το ελάχιστο μέτρο να σε ψάχνω όχι να σε βρω; Γιατί άλλο από το παραλήρημα δεν σου 'μεινε φυσίγγι δεν έχει άλλη εκβλάστηση από τη φλέβα σου που πλημμυράει την πολιτεία συρίζοντας ώς τον ενδότοιχο σφαγμένη εντός σου μια ερώτηση δε λέει να σωπάσει ανατέλλει δύει εντάφια πλησιφαής με φεγγάρια χαίνει με παλίρροιες όπως απλώνει στα ορυκτά το έκζεμα του πλανήτη κι από τη βολή του πρόγονου δε σβήνει η ηχώ για το αν υπάρχουν ανάμεσά μας σύνορα... (Έκτωρ Κακναβάτος, “Η κλίμακα του λίθου”, 1964)

Στον γκρεμό της υπομονής

Είναι η τρίτη βδομάδα μετά τις θεραπείες. Μετρώ τις εβδομάδες με αφετηρία τις θεραπείες. Σαράντα ακτινοβολίες στη βάση κρανίου και πέντε ατέλειωτες χημειοθεραπείες ολοκλήρωσε ο πατέρας μου. Μια φορά την εβδομάδα τον πήγαινα στο νοσοκομείο για χημειοθεραπεία. Μας μαγάρισαν και τις Παρασκευές. Από το πρωί στις 8 στον ορό, μεχρι τις 6 το απόγευμα. Δεν είναι αστείο που για να ζήσεις πρέπει να πεθάνουν τόσα κύτταρα που κρύβονται και πολλαπλασιάζονται κρυφά στο σώμα; Να πεθάνεις λίγο, μήπως και τελικά ζήσεις. Υπάρχει μια οδύνη στο να βλέπεις τα κύτταρα του ανθρώπου που σε έφερε στον κόσμο να διαλύονται και ο ίδιος να φθείρεται. " Μη μου πεις μόνο να κάνω υπομονή, δεν αντέχω άλλο να μου λενε νε κάνω υπομονή " Στο νοσοκομείο στις 7.30 το πρωί υπάρχει πάντα ένας μικρός εκνευρισμός. Ασθενείς που περπατούν ανυπόμονα πάνω κάτω τους διαδρόμους μαζί με τον τροχήλατο διάφανο ορό, νοσοκόμες ετοιμάζουν τα δωμάτια με αυστηρό ύφος, και μερικοί γιατροί που περιφέρονται νευρικά στου...

Pour Bernhard

θα' θελα μα πόσο θα' θελα ναι θα' θελα αμέσως τώρα τώρα θέλω να ξεμαλλιάσω λίγο τη σύνταξη για να σε τραγουδήσω όπως έμαθα στο Παρίσι εσένα σ' έχω Δεινόσαυρο από τους πιο εκπληκτικούς εσένα σ' έχω βότσαλο φρούτο απαλό που τ' ωρίμασε η θάλασσα σ' ερωτεύω σε ζηλεύω σε γιασεμί σε καλπασμό αλόγου μες στο δάσος το φθινόπωρο με φοράω νέγρικο προσωπείο για να μας θέλεις εσύ με κεντρίζεις μεταξένια άσπρο μου κουκούλι με κοιτάζεις πολύ προσεκτικά tu m' abysses tu m' oasis je te gougouch je me tombeau bientôt εσένα σ' έχω δέκα ανθρώπους του Giacometti σ' έχω κόνδορα καθώς απλώνεσαι πάνω από τις Άνδεις σ' έχω θάλασσα γύρω τριγύρω από τα νησιά του Πάσχα εσύ σπλάχνο μου πως με γεννάς σε μίσχος σε φόρμιγξ με φλοισβίζεις σε ζαργάνα α μ' αρέσει δυο κροταλίες όρθιοι στρίβουν και ξαναστρίβουν γλιστρώντας ο ένας γύρω απ' τον άλλο όταν σταματήσουν η περίπτυξή τους είναι το μονό- γραμμά σου tu m' es Mallarmé Rimbaud Apollinaire je te Welling...

Από το Blogger