Συνωστισμένα μαγαζιά γεμάτα κόσμο στριμωγμένο, που τρέφει μια ψευδαίσθηση
ανούσιας διασκέδασης. Παρασκευή βράδυ στο Μπουρνάζι. Δεν είναι τόσο ο κακός εξαερισμός που κάνει τα μάτια να δακρύζουν, που σε ενοχλεί, όσο τα διάφορα απρόσεκτα χέρια και πόδια που σε σκουντάνε ευκαιρίας δοθείσης. Γενέθλια φίλου είναι, δεν μπορούσες να μην πας. Κάτι τέτοιο θα ήταν προσβλητικό. Δεν μπορείς όμως και να μείνεις για πολύ, μιας και ο κόσμος που σε περιστοιχίζει -επίκίνδυνα πλέον- σε ενοχλεί. Λίγο ακόμα και θα μπορείς να ξεχωρίσεις τα αποσμητικά. Οι ανάσες αγνώστων έχουν στρογγυλοκαθίσει στο σβέρκο σου.
Σε ενοχλεί το στιλ, πρέπει ν ατο παραδεχτείς. Δεν έχει τίποτα να μοιράσεις και τίποτα να μοιραστείς. Τι χειρότερο από το να βρίσκεσαι σε ένα χώρο γεμάτο με ανθρώπους που σου είναι αδιάφοροι; Μου ήρθε να το βάλω στα πόδια τρέχοντας, και όχι με ελαφρά πηδηματάκια. Επιτηδευμένες βραδιές, που μαζεύονται οι άνθρωποι με στόχο να "περάσουν καλά". Οκέι, δεν λέω, έχω περάσει καλά σε τέτοιου είδους περιστάσεις, αλλά υπό προϋποθέσεις. Ναι, ναι καληνυχτάκιας θα γίνω και απόψε. Προτιμώ το κρεβάτι μου και το ζεστό μου πάπλωμα από το να προσπαθώ να συναγωνιστώ σαρδέλλες σε κονσέρβα. Παραξενεύω; Δεν αποκλείεται, έστω κι αν ποτέ δεν άντεχα την ιδέα να είμαι εγκλωβισμένη με ένα ποτό στο ένα χέρι και το τσιγάρο στο άλλο χωρίς να μπορώ καλά καλά να κουνηθώ. Ούτε καν στην εφηβεία μου. Έλεος. Νομίζω ότι είμαι πια αρκετά μεγάλη για να σπαταλάω τον πολύτιμο πια χρόνο μου σε τέτοιου είδους μέρη.
Μια ατέλειωτη μοναξιά ένιωσα ανάμεσα στο πλήθος.
Δεν είναι η πρώτη ούτε όμως και η τελευταία φορά...
ανούσιας διασκέδασης. Παρασκευή βράδυ στο Μπουρνάζι. Δεν είναι τόσο ο κακός εξαερισμός που κάνει τα μάτια να δακρύζουν, που σε ενοχλεί, όσο τα διάφορα απρόσεκτα χέρια και πόδια που σε σκουντάνε ευκαιρίας δοθείσης. Γενέθλια φίλου είναι, δεν μπορούσες να μην πας. Κάτι τέτοιο θα ήταν προσβλητικό. Δεν μπορείς όμως και να μείνεις για πολύ, μιας και ο κόσμος που σε περιστοιχίζει -επίκίνδυνα πλέον- σε ενοχλεί. Λίγο ακόμα και θα μπορείς να ξεχωρίσεις τα αποσμητικά. Οι ανάσες αγνώστων έχουν στρογγυλοκαθίσει στο σβέρκο σου.
Σε ενοχλεί το στιλ, πρέπει ν ατο παραδεχτείς. Δεν έχει τίποτα να μοιράσεις και τίποτα να μοιραστείς. Τι χειρότερο από το να βρίσκεσαι σε ένα χώρο γεμάτο με ανθρώπους που σου είναι αδιάφοροι; Μου ήρθε να το βάλω στα πόδια τρέχοντας, και όχι με ελαφρά πηδηματάκια. Επιτηδευμένες βραδιές, που μαζεύονται οι άνθρωποι με στόχο να "περάσουν καλά". Οκέι, δεν λέω, έχω περάσει καλά σε τέτοιου είδους περιστάσεις, αλλά υπό προϋποθέσεις. Ναι, ναι καληνυχτάκιας θα γίνω και απόψε. Προτιμώ το κρεβάτι μου και το ζεστό μου πάπλωμα από το να προσπαθώ να συναγωνιστώ σαρδέλλες σε κονσέρβα. Παραξενεύω; Δεν αποκλείεται, έστω κι αν ποτέ δεν άντεχα την ιδέα να είμαι εγκλωβισμένη με ένα ποτό στο ένα χέρι και το τσιγάρο στο άλλο χωρίς να μπορώ καλά καλά να κουνηθώ. Ούτε καν στην εφηβεία μου. Έλεος. Νομίζω ότι είμαι πια αρκετά μεγάλη για να σπαταλάω τον πολύτιμο πια χρόνο μου σε τέτοιου είδους μέρη.
Μια ατέλειωτη μοναξιά ένιωσα ανάμεσα στο πλήθος.
Δεν είναι η πρώτη ούτε όμως και η τελευταία φορά...
Σχόλια