Tabula Rasa

Τόση ώρα στο κρεβάτι, κι ακόμα να σε πάρει ο ύπνος. Το ταβάνι δεν αποκάλυψε τίποτα καινούργιο απόψε. Όσα κι αν ήξερες φαίνεται τα ξέχασες με μιας. Κούραση παντού. Σε κάθε μέλος του σώματός σου. Θα σηκωθείς. Ναι, δεν πάει άλλο να στριφογυρίζεις κάτω από την patchwork κουβερτούλα. Κάνει και κρύο ρε γαμώτο. Αέρα χρειάζεσαι. Στο μπαλκόνι ο αέρας πνέει δυνατά, λες και θέλει κάτι να σου πει. Πόσα μυστικά έχει αυτός ν’ αποκαλύψει; Δεν μπορεί να προδώσει, ούτε να προδωθεί. Ωραίο συναίσθημα. Ασφαλές.

Τυλιγμένη με την αγαπημένη σου κουβέρτα αφήνεις τις σκέψεις να αλωνίσουν ανεμπόδιστες. Οι σκιές σε τρομάζουν τώρα. Μέσα από την μπαλκονόπορτα τα καινούργια φωτάκια στο σαλόνι λάμπουν χαρούμενα, λαμπυρίζουν μιαν άλλη ευτυχία, αλλοτινή. Χριστούγεννα στο σπίτι των γονιών θυμίζουν. Με την μάνα να αγχώνεται για την ενδεχόμενη αποτυχία στο μαγείρεμα της γαλοπούλας, τον μπαμπά να νιώθει άπραγος με τόσες κενές ώρες στο σπίτι κι εσένα να στολίζεις το δέντρο λες κι είσαι η Sandra Bullock σε αμερικάνικη χριστουγεννιάτικη ταινία. Λίγες σταγόνες ευτυχίας. Ευτυχίας;

Και τώρα; Διεκπεραιωτικές συμπεριφορές. Σκέψεις τροχονόμοι. Τεντωμένο σχοινί μοιάζει η ζωή ολόκληρη. Ποτέ δεν διάλεξες να γίνεις σχοινοβάτης. Σιχαίνεσαι τα ύψη. Και πάλι όλα αφ’ υψηλού ξεδιπλώνονται μπροστά σου. Δεν το ‘χες φανταστεί έτσι. Με σιγουριά όχι. Κάτι άλλο νόμιζες θα ήσουν τώρα. Λιγότερες περιπλοκές-επιπλοκές ίσως φανταζόσουν. Η ίδια θα σουν και πάλι. Με άλλο περιτύλιγμα. Όχι σαν αυτό της Fererro. Κάτι πιο λιτό μάλλον, αλλά τετραπέρατο. Από τα σοκολατάκια που τα θυμάσαι για πάντα. Πραλίνα του Λεωνίδα; Χμμ, δεν ξέρω.Πάντως όχι μια κοινή νουγκατίνα της ΙΟΝ γεμισμένη με φουντούκι, που απλά υπάρχει. Μάταια παραληρήματα. Τρεις και δέκα. Εκνευριστική ώρα.

Καζαντζάκης στο νου. «Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι λεύτερoς» Νευρικό γέλιο μέσα στην αβυσσαλέα νύχτα. Αντηχεί σίγουρα στους γείτονες. Για τρελή σε περνούν έτσι κι αλλιώς. Σσσστ, πρέπει να σωπάσεις τώρα. Η κάφτρα απ’το τσιγάρο ανάβει επίμονα με την κάθε ρουφηξιά. Απαίσια κι η γεύση. Κινεί γρανάζια όμως. Γρανάζια αναγκαία που πρέπει να κινήσουν κύτταρα φαιά.

Καμία των αισθήσεων δεν κάνει σωστά την δουλειά της. Όραση, Ακοή, Οσμή, Γεύση και Αφή. Έπαψε ο κόσμος να είναι ο ίδιος; Έπαψες να μπορείς να βλέπεις καθαρά; Ν’ακούσεις με προσοχή; Να μυρίσεις την φρεσκάδα του φθινοπώρου; Να γευτείς άγουρους καρπούς; Να ψηλαφίσεις τα δροσερά σεντόνια; Δεν έχεις απαντήσεις, το ξέρω.

Η νύχτα δεν λέει να κυλήσει. Σταματά ο χρόνος τις ώρες που εσύ ζητάς απεγνωσμένα να περάσει.. Δέκα Βήματα πίσω στο ενίοτε φωτεινό δωμάτιο. Ανακάθεσαι κενή. Tabula Rasa εύχεσαι να ήσουν. Τα μάτια εξακολουθούν να μιμούνται κάποια απελπισμένη γαρίδα. Παρηγορήσου, θα περάσει. Αύριο ούτε που θα θυμάσαι το μαρτύριο αυτό. Χρώματα γλυκά και παιχνίδια μαγικά θα έρθουν μαζί με τον Μορφέα να σε πάρουν από δω…Ένα προβατάκι πήδηξε τον φράχτη…Α! να και το δεύτερο, τρίτο, τέταρτο… πέμπτο πρόβατο, έκτη γαρίδα… «Δεν θα πιάσει ποτέ» σκέφτεσαι.