Κατά γενική ομολογία είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Οκέϊ ίσως έχω αρκετές "μάυρες μέρες, μιας και διακατέχομαι από την αρρώστεια της κυκλοθυμίας και γουστάρω να κατεβάζω παντζούρια, και οι φίλες βρίσκουν ευφυολογήματα του τύπου: "Τι έγινε Μύριαμ; Αποφάσισες να βγεις από το σπίτι;" αλλά εν γένει αντιμετωπίζω την ζωή με χαμόγελο. Χρειάζονται ωστόσο πολύ γερά νεύρα για να χωνέψει αυτά που εκτυλίσσονται γύρω του.Με μιας όλη η πολύχρωμη διάθεση που έχω ξεθωριάζει. Εξανεμίζονται οι όμορφες σκέψεις και σε λίγα λεπτά όμορφα καίγονται.Κάψιμο. Ίσως έχω μπουχτίσει κι από την μιζέρια που κολυμπάει τριγύρω μας σε διάφορες διαστάσεις. Ωραίο ήταν αυτό που είπε ο Λάκης: "η δουλειά μου είναι Σκατομεταποιητής" Μετατρέπω τα σκατά σε γέλιο. Αυτό κι αν είναι λειτούργημα. Η δυσωδία πάντα υπήρχε. Ίσως δεν ήταν γνωστή και έμενε στα κρυφά μαζί με τις υπόλοιπες λαμογιές που τελούνται κάτω από υπουργικά γραφεία και δημοσιογραφικά λαυράκια. Τι τα θες; Ζούμε ούτως ή άλλως στη χώρα του - "ε δεν βαριέσαι μωρέ, εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;". Συμπεράσματα δεν χρειάζονται, παρά μόνο πράξεις. Πράξεις αληθινές και χειροπιαστές, ζεστές και ζωντανές. Λαχταριστές και ζεματιστές πράξεις. Γιατί αυτό είναι που καθορίζει την διαφορά. Ναι, την ειδοποιός διαφορά.Από φλυαρίες και θεωρίες κλείσαμε. Μπουχτίσαμε, πώς το λένε;
Σχόλια