ρέινινγκ πλέζουρ

Καταγάλανος ο ουρανός μετά από τον χτεσινό κατακλυσμό. Σαν να λυτρώθηκε κάτι.

Στα μάυρα είχε ντυθεί η Αθήνα χτες. Με λίμνες να φουσκώνουν τους δρόμους και τα αυτοκίνητα να μοιάζουν με απελπισμένες βάρκες-άτσαλες στο πέρασμά τους. Μου 'χε λείψει αυτή η βροχή. Η καταρρακτώδης. Που δεν υπολογίζει τίποτα. Μένος και οργή των ουρανών. Διασχίζοντας την παραλιακή ένιωθα μια ανακούφιση που κάπου βρήκε κι η φύση να ξεσπάσει. Ίσως ανακούφιζε κι εμένα. Ξεσπάσματα συνεχόμενα. Άγρια η όψη του Σαρωνικού, με κύματα ψηλά και αφρισμένα νερά να ορμούν προς το μέρος των περαστικών και να σαρώνουν ότι έβρισκαν μπροστά τους. Θλίψη και βία μαζί. Ανάκατα τα συναισθήματα.
Το βράδυ θυμωμένες στάλες έπεφταν στην τζαμαρία του σαλονιού.Άφηναν ίχνη ιδιόμορφα σαν τα σαλιγκάρια. Ζωγραφιές παντού. Σιγανές πια οι ψιχάλες, κουραστήκαν.
Μουσκέψανε τα πάντα, πλύνανε ότι βρίσκανε στο δρόμο τους, το ξεπλύνανε από τις λάσπες και μετά ήσυχα ήσυχα λιγοστέψανε τον όγκο τους, αποχωρήσανε. Κι εμείς μουλιάσαμε.
όχι δεν μουχλιάσαμε ακόμα...