Πικρός αυτός ο καφές. Μα καλά δεν έβαλες ζάχαρη; Λίγο, ίσα ίσα να γλυκάνεις τα πράγματα; Στα χείλη αφημένη μια γεύση αλλόκοτη. Ξεθωριασμένη. Ριψοκίνδυνα παιχνίδια αυτόν τον παράλογο καιρό. Ξυπνάς και κοιμάσαι με καλοθρεμμένες εμμονές. Παχιές αγελάδες κι αυτές.
Όταν κλείνει ένας κύκλος, αναγκαστικά ανοίγει ένας νέος. Προς τι λοιπόν η μεγάλη αντίσταση; Προς τι η αναίτια επανάσταση να αποδεχθούμε την αλλαγή;
Τα δεσμά είναι η απάντηση. Αλυσίδες βαριές μιας ελπίδας φυγόπονης και κουρνιασμένης στα πιο ιδεαλιστικά κουτάκια του μυαλού μας. Ξέρεις… εκείνα που τα έχεις με επιμέλεια φυλάξει στην αισιόδοξη γωνιά.
Κι έρχεται μιαν ώρα που αναγκάζεσαι να βγάλεις ένα σπίρτο από την τσέπη και να πας να τα κάψεις. Στάχτη γίνονται. Συχνά δεν είναι δική σου άμεσα η επιλογή. Εσύ όμως επέλεξες να τα φυτέψεις στον δικό σου κήπο. Φτάσανε όμως να σου τρώνε τα σωθικά. Σιγά σιγά είχαν αρχίσει και φυτρώνανε παντού. Σε λίγο κατασπαράζουν και τους γύρω. Τα όνειρα παρασύρθηκαν από χίμμαιρα αναγκών που τρέφει το ΕΓΩ. Επιμονή και ανυπομονησία. Εγωϊσμός και κτητικότητα. Ψέμματα και αλήθειες. Γίνονται όλα ένας κακομαγειρεμένος αχταρμάς.
Μπορείς να θρηνήσεις για τον κύκλο που έκλεισε. Για το κουτάκι ελπίδας που έκαψες. Ναι, αλήθεια. Μπορείς απλά να κάτσεις εδώ και να κλαις για όσα ονειρεύτηκες και στα γκρέμισε η λογική. Η εκλογικευμένη εκδοχή της ζωής σου. Όλα εκείνα τα «Πρέπει» και «Θελω» που γίνανε δήμιοι της ελπίδας αυτής. Μπορείς να γράφεις λέξεις, προτάσεις, βιβλία ολόκληρα για την απώλεια της ελπιδοφόρας και ρομαντικής εκδοχής. You ‘ve burnt the chance to see the other side. Δεν ωφελεί. Οι συναισθηματισμοί και ο παρορμητισμός σου αποτελούσαν πάντα κακή αφετηρία.
Ή μπορείς να τους γυρίσεις την πλάτη και ν’αντισταθείς στην βολή σου. Να αντισταθείς στην άνεση που σου αποφέρει η «Λογική εκδοχή». Και να βρεθείς μετέωρη και απροστάτευτη. Ίσως και ευτυχισμένη για λίγο. Τουλάχιστον δεν θα έχεις μετριάσει την ευτυχία.
Take it or leave it my dear!Στην τελική μια απόφαση είναι..Πώς κάνεις έτσι;
Σχόλια