Καθισμένη στο μεγάλο πλατύσκαλο την ώρα που ο ήλιος δύει κι αναδύει τα πιο γλυκά
ανοιξιάτικα χρώματα.
Ζωή σαν ταινία ή μήπως η ταινία μιας ζωής;
Μετράς τα έτη.
Τους μήνες που έζησες.Τις στιγμές που χάρηκες. Τους καιρούς που έκλαιγες.Δεν αναπολείς. Απλά μετράς. Μπορείς να την αναγάγεις σε εξίσωση; Μπορεί η ζωή να φέρει την μορφή μιας αριθμητικής πράξης; Η διπολική σου σχέση με τα μαθηματικά Μύριαμ! Κάποτε είχες 20άρια στο γυμνάσιο και αργότερα απλώς απαξιούσες. Τα σιχάθηκες. Μια σύγκρουση με τον πατέρα φταίει. Εκείνος με τους μεγάλους αριθμούς. Την ευκολία των στατιστικών αναλύσεων, χαμένος συχνά στων κόσμο των υπολογισμών και της αριθμημένης συνέπειας. Η αντιδραστικότητα της εφηβείας με απομάκρυνε.
Γύρισες την πλάτη στους αριθμούς. Γύρισες την πλάτη συχνά στην Λογική. Υπερτίμησες το Συναίσθημα. Υποτίμησες την μαθηματική ακρίβεια. Δέκα ολόκληρα χρόνια μετά καλείς τον εαυτό σου σε απολογισμούς. Να λογοδοτήσεις.
Να εκτιμήσει τ'ανεκτίμητα.Τις ευκαιρίες που έχασε, τα χαμόγελα που χάρισε, την αγάπη που σκόρπισε. Αναρίθμητα μοιάζουν. Και η μνήμη κοπάζει. Κουράζεται.
Δύσκολα του βάζεις. Θυμάσαι την κουβέντα της φίλης. Δεν υπάρχουν "Στεγανά" στη ζωή. Δεν στεγανοποιείται η ζωή με δικλείδες ασφαλείας. Πόσο δίκιο έχει! Δεν προγραμματίζεται τίποτα απ'όσα έχουν αληθινή σημασια.
Πάντα οι αναθεματισμένες επιλογές. Σταυροδρόμια που αναγκάζεσαι να διασχίσεις, αφήνοντας πίσω κάποιον δρόμο που ποτέ δεν θα μάθεις τι θα φέρει. Αν ήταν ανηφορικός ή κατηφορικός..
Εξιδανικεύεις και εξιδανικεύεσαι. Αρνέισαι να εκλογικεύσεις.
One way or another you always have to pay the price.
Γι'αυτό χαλάρωσε, λάμψε ξανά κι αφέσου στα χέρια της δικής σου ζωής.
ανοιξιάτικα χρώματα.
Ζωή σαν ταινία ή μήπως η ταινία μιας ζωής;
Μετράς τα έτη.
Τους μήνες που έζησες.Τις στιγμές που χάρηκες. Τους καιρούς που έκλαιγες.Δεν αναπολείς. Απλά μετράς. Μπορείς να την αναγάγεις σε εξίσωση; Μπορεί η ζωή να φέρει την μορφή μιας αριθμητικής πράξης; Η διπολική σου σχέση με τα μαθηματικά Μύριαμ! Κάποτε είχες 20άρια στο γυμνάσιο και αργότερα απλώς απαξιούσες. Τα σιχάθηκες. Μια σύγκρουση με τον πατέρα φταίει. Εκείνος με τους μεγάλους αριθμούς. Την ευκολία των στατιστικών αναλύσεων, χαμένος συχνά στων κόσμο των υπολογισμών και της αριθμημένης συνέπειας. Η αντιδραστικότητα της εφηβείας με απομάκρυνε.
Γύρισες την πλάτη στους αριθμούς. Γύρισες την πλάτη συχνά στην Λογική. Υπερτίμησες το Συναίσθημα. Υποτίμησες την μαθηματική ακρίβεια. Δέκα ολόκληρα χρόνια μετά καλείς τον εαυτό σου σε απολογισμούς. Να λογοδοτήσεις.
Να εκτιμήσει τ'ανεκτίμητα.Τις ευκαιρίες που έχασε, τα χαμόγελα που χάρισε, την αγάπη που σκόρπισε. Αναρίθμητα μοιάζουν. Και η μνήμη κοπάζει. Κουράζεται.
Δύσκολα του βάζεις. Θυμάσαι την κουβέντα της φίλης. Δεν υπάρχουν "Στεγανά" στη ζωή. Δεν στεγανοποιείται η ζωή με δικλείδες ασφαλείας. Πόσο δίκιο έχει! Δεν προγραμματίζεται τίποτα απ'όσα έχουν αληθινή σημασια.
Πάντα οι αναθεματισμένες επιλογές. Σταυροδρόμια που αναγκάζεσαι να διασχίσεις, αφήνοντας πίσω κάποιον δρόμο που ποτέ δεν θα μάθεις τι θα φέρει. Αν ήταν ανηφορικός ή κατηφορικός..
Εξιδανικεύεις και εξιδανικεύεσαι. Αρνέισαι να εκλογικεύσεις.
One way or another you always have to pay the price.
Γι'αυτό χαλάρωσε, λάμψε ξανά κι αφέσου στα χέρια της δικής σου ζωής.
Σχόλια