Είναι αστεία αυτή η μεγαλούπολη.
Για την ακρίβεια θλιβερή. Πιο θλιβερή δεν ξέρω αν γίνεται.
Τις δυο εβδομάδες των απεργιών η εικόνα της Αθήνας στο ζενίθ της εξαθλίωσης.
Δικαίωμα στην απεργία. Δικαίωμα στην εξασφάλιση μιας άνετης ζωής.
Λυπάμαι τους κατοίκους αυτής της πόλης.
Λυπάμαι όλους όσους βρίσκονται καθημερινά εγκλωβισμένοι στα αυτοκίνητά τους, αγωνιώντας για την ώρα που θα φτάσουν στις δουλειές τους.
Λυπάμαι και τον εαυτό μου μαζί.
Θα μου πείτε, πάρε κάποιο μέσο συγκοινωνίας, πάρε το ποδήλατο, άλλαξε τον τρόπο που ζεις.
Κι εγώ αντιλέγω:
Θέλω να αποδεσμευτώ από τις αλυσίδες της πρωτεύουσας και να ζήσω σε μέρη ομορφότερα.Εκεί όπου το άγχος το αναζητείς στο λεξικό του Μπαμπινιώτη.Δεν σου χτυπά την πόρτα με το καλημέρα σας.Bλέπω ανθρώπους γύρω μου να τρέμουν από τα νεύρα.
Να χάνουν κάθε έλεγχο με την παραμικρή αφορμή. Το πρόσφατο περιστατικό του πυροβολισμού ενός οδηγού από μοτοσυκλετιστή, επιβεβαιώνει τα λεγόμενα μου.
Δεν υπάρχει πια καμία ψυχραιμία. Μόνο θυμός. Πυκνός θυμός συσσωρευμένος στην Αθήνα μας.
Την αγαπώ τόσο αυτήν την πόλη!Λατρεύω τα ανοιξιάτικα μεσημέρια στην Πλάκα. Τρελλαίνομαι να περπατώ στην Ηφαίστου, την Αγίου Μάρκου και την Ερμού νωρίς το πρωϊ.
Να χαζεύω την Ακρόπολη απο την Διονυσίου Αρεοπαγίτου...Να κάθομαι στα παγκάκια της πλατείας Συντάγματος τρώγοντας σουβλάκι.
Κι όμως.. όσο κι αν την αγαπώ δεν μπορώ παρά να την αφήσω.Κάποια μέρα θα απομακρυνθώ από τις πολύβουες λεωφόρους και τους πυκνοκατοικημένους δρόμους.Θα διαλέξω χωματόδρομους χωρίς όνομα, όπου γύρω η φύση θα μαρτυρά την εποχή της..Η γης θα αναδεύει μυρωδιές και τα χορτάρια θα μεγαλώνουν ανέμελα..
Δεν σκοπεύω να πάθω ούτε κατάθλιψη , ούτε και καμιά εξάρτηση από Αταράξ.Αυτή η πόλη σε συνθλίβει.Κρίμα.
Σχόλια