Συχνά μας κατηγορούν γι'αδιαφορία.
Για αδιαλλαξία. Γυρνάμε την πλάτη στα τεκταινόμενα και αψηφούμε για όσα συγκλονίζουν τον κόσμο ετούτο. Δεν πονάμε τον τόπο μας; Δεν πονάμε βλέποντας τις πληγές του;
Δεν κλαίμε; Κάποιοι ισχυρίζονται ότι είμαστε η "βολεμένη γενιά". Αυτή που τα βρήκε όλα έτοιμα. Οι μπαμπάδες μας αγοράσαν αυτοκίνητα και γέμισε η Αθήνα κάρα.Πέντε εκατομμύρια αμάξια κυκλοφορούν ανάμεσα μας, σε μια Αθήνα πιο κουραστική από ποτέ. Μήπως δεν μας έμαθαν να κανουμε ποδήλατο; Δεν μας έμαθαν να παίρνουμε το μετρό; Κι όμως η παιδεία μας φαίνεται λειψή. Οι ξένοι φρίττουν με την σημερινή εικόνα της Ελλάδας, μα το χειρότερο είναι πως εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε πια να την αντέξουμε!
Εμείς η γενιά των 700 ευρώ, η "ψηφιακή" γενιά, τα παιδιά αυτών που τώρα κυβερνούν μάλλον νιώθουμε αδικημένοι ακούγοντας τέτοια λόγια. Νιώθουμε περιθωριοποιημένοι. Το χάσμα ίσως είναι μεγαλύτερο από ποτέ.Εμείς που τώρα πατάμε τα 30 και μένουμε ακόμα στο πατρικό μας, μιας και όσα μας βαλανε να σπουδάσουμε δεν έχουν αντίκρυσμα στην αληθινή Ελλάδα! Δεν φτάνει ο μισθός για τα ενοίκια των 400 ευρώ. Δεν φτάνει για ν'ανοίξεις τα φτερά σου. Τα πολλά υποσχόμενα πτυχία χάνονται στα συρτάρια της μίζας και του εκβιασμού της διπλανής πόρτας. Μεγαλώσαμε μέσα σε αυτή τη βρώμα. Απάτες κλεψιές και αναξιοκρατία έχουν μπει χρόναι τώρα στην καθημερινότητα μας.
Πολλοί από μας την κάνανε για Αγγλίες και Γερμανίες με την ελπίδα μιας καλύτερης ποιότητας ζωής αλλα και ανθρώπινης αντιμετώπισης. Οι υπόλοιποι μείναμε εδώ να πληγωνόμαστε από την παράνοια αυτού του κράτους. Παραλυμένοι μπροστά στα όσα συμβαίνουν, στραφήκαμε στα έσω μας... Μας κατέκλυσε ο φόβος. Αυτός ο ίδιος ο φόβος του αύριο που στοιχειώνει συναισθήματα και σκέψεις. Καχύποπτοι και κακόβουλοι θα θέλανε να γίνουμε..
Φοβόμαστε όχι μόνο να πάρουμε το ρίσκο και την κατάσταση στα χέρια μας, αλλά.. πια φοβόμαστε και ν'αγαπήσουμε..Μαντρωθήκαμε πίσω από υπολογιστές, σε μια σφαίρα εξιδανικευμένη και ασφαλής. Βρήκαμε ένα βήμα να μιλάμε, επιτέλους. Ανεβήκαμε σε βάθρα, εγώ, εσύ και ο παραδίπλα και καταφέρνουμε καθημερινά να ταξιδεύουμε μαζί σ'εναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που μας δώθηκε. Τουλάχιστον προσπαθούμε να φυτέψουμε ελπίδα. Υπάρχει πιο σημαντικό από αυτό;
Έχουμε το σθένος να δούμε όλη την αλήθεια, πρέπει μόνο να βρούμε τρόπους να περάσουμε στην πράξη.Το 'χω ξαναπεί. Εμείς οφείλουμε να δώσουμε λύσεις, πριν η σήψη -όπως την ανέφερε η Surrealist- μας προλάβει..
Γιατί τα μυαλά είναι όπως τα αλεξίπτωτα, μόνο όταν είναι ανοιχτά δουλεύουν, όπως είπε και ο Dewar's.
Σχόλια