The Facebook phenomenon

Ώς αναφέρεται στο Βικιπαίδεια

"Facebook is a social networking website launched on February 4, 2004. The free-access website is privately owned and operated by Facebook, Inc. Users can join networks organized by city, workplace, school, and region to connect and interact with other people. People can also add friends and send them messages, and update their personal profile to notify friends about themselves. The website's name refers to the paper facebooks depicting members of a campus community that some American colleges and preparatory schools give to incoming students, faculty, and staff as a way to get to know other people on campus.

Mark Zuckerberg founded Facebook while still a student at Harvard University. Website membership was initially limited to Harvard students, but was expanded to other colleges in the Ivy League. It later expanded further to include any university student, then high school students, and, finally, to anyone aged 13 and over. Peter Thiel was the first person to fund the company, with an initial investment of US$500,000. Features include a Wall for posting messages and Photos for uploading digital photos. More than 70 million people worldwide visited the website in April 2008.^[4]

Due to its popularity, Facebook has met with some controversy. It has been blocked in several countries including Syria and Iran. Privacy has also been an issue, and it has been compromised several times."

Το φαινόμενο Facebook εισέβαλλε στη ζωή μου πριν από 1 χρόνο και κάτι μήνες. Ανήκω λοιπόν στους πρώτους Έλληνες χρήστες αυτού του διαδικτυακού "εργαλείου". Η καλή μου φίλη από την Αγγλία με παρότρυνε έντονα να φτιάξω λογαριασμό. Ήταν η εποχή που ανακάλυπτα τις δημιουργικές μου ικανότητες στο Myspace. Εκεί είχα ήδη 300 φίλους συμπεριλαμβανομένων συγκροτημάτων και θεατρικών ομάδων. Το "θέμα" στο Myspace είχε άλλο σκοπό και γενικά ήταν πολύ διαφορετικά οργανωμένο. Ήταν πολύ κουραστικό να δέχεσαι 10 αιτήσεις φίλων την ημέρα, οι οποίοι είχαν μόνο ως βασικό σκοπό να προωθήσουν την δουλειά τους και να γίνουν γνωστοί στο ευρέως κοινό. Γνώρισα όμως και πολύ αξιόλογα παιδιά, που μου έμαθαν πολλά χάρη στο ταλέντο τους. Το εν λόγω site ουδεμιά σχέση δεν έχει με το Facebook. Άρχισα λοιπόν δειλά δειλά να μπαίνω μόνο για την φίλη μου. Στέλναμε μηνύματα η μία στην άλλη και επικοινωνούσαμε καθόλη τη διάρκεια της ημέρας αφού εκείνη δούλευε στο γραφείο της στην Αγγλία κι εγώ στο δικό μου στην Αθήνα. Αυτά έχουν οι φιλίες εξ'αποστάσεως. Λίγο αργότερα, περίπου πέρυσι το καλοκαίρι παροτρύνουμε κι άλλη μια φίλη μου να γραφτεί για να μπορούμε να γελάμε και να σχολιάζουμε "τα δικά μας". Πέρυσι δεν ασχολήθηκα ούτε με Networking ούτε και με τις χιλιάδες εφαρμογές που υπήρχαν. Είχα περιορίσει την χρήσ στο να μιλάω με αγαπημένα άτομα. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι το Facebook θα έφτανε να γίνει θέμα συζητήσεων σε στάσεις λεωφορείων, πηγαδάκια, καφέ και άλλα τέτοια. Όλοι πια ή σχεδόν όλοι όσοι έχουν υπολογιστή στην Ελλάδα έχουν κι ένα προφίλ στο Facebook. Βρήκα ανθρώπους που έχω να τους δω 20 χρόνια! Άργησε λοιπόν αλλά τα κατάφερε να μπει και στα ελληνικά σπίτια, ειδικότερα των νέων ανθρώπων. με αφορμή λοιπόν μια εκπομπή χτες το βράδυ στον Άλφα, θέλω κι εγώ με τη σειρά μου να απαντήσω στους επικριτές του "φαινομένου". Είμαστε ούτως ή άλλως μια γενιά με πολλές ιδιαιτερότητες. Όσο περνάει ο καιρός οι "νόρμες" της κοινωνίας αλλάζουν και οι Έλληνες πλησιάζουμε περισσότερο το μοτίβο της Ευρώπης, όσον αφορά τουλάχιστον τις κοινωνικές Αξίες αν μπορούμε να τις ορίσουμε έτσι. Αναπόφευκτα λοιπόν αφού έχουμε ανέβει στο τρένο της εξέλιξης, της υπερκατανάλωσης, της τεχνολογίας και όλων των άλλων "δεινών" του 21ου αιώνα, αποκτούμε νέες διόδους επικοινωνίας. Αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από κανέναν αποκλειστικά κακό ή καλό. Όπως όλα τα πράγματα στη ζωή έτσι και το Ίντερνετ και τα σόσιαλ νετγουόρκινγκ σάιτς έχουν θετικά και αρνητικά. Σαφέστατα νιώθουμε ίσως μεγαλύτερη ασφάλεια πίσω από τις οθόνες ενός υπολογιστή , μιας και αυτός σε προφυλλάσσει από την κατά πρόσωπον αποτυχία. Τα φαινόμενα των ΜΠΛΟΓΚ ,του Facebook ή του Myspace είναι η φυσική ακολουθία της τάξης των πραγμάτων. Του Status quo. Είναι ένας νέος τρόπος έκφρασης. Μια νέα τάση θωράκισης του εγώ μας. Ναι μεν κοινωνικοποιούμαστε, αλλά εκ του ασφαλούς. Και αυτό επειδή μας έκαναν να φοβόμαστε να νιώσουμε. Μια ολόκληρη γενιά, φοβάται μην πληγωθεί, μην τσαλακώσει την εικόνα της, μην απατηθεί, μην αγαπήσει και πάθει τίποτα. Έτσι είναι αν δούμε τα πράγματα στην αληθινή τους διάσταση. Μόνο που εγώ προσωπικά έχω επιλέξει μιαν άλλη διάσταση. Μακριά από την πραγματικότητα. Αυτά είχα να προσθέσω για τα σημεία των καιρών μας :))