Ένας αθέλητος Αύγουστος που δεν τελείωσε ακόμα.
Απρογραμμάτιστο ταξίδι.
Αιφνίδιες επισκέψεις.
Αναπάντεχες συναντήσεις στα γνώριμα καλοκαιρινά τοπία.
Ανάρπαστες μπύρες.
Ανήκουστα μεθύσια.
Ημέρες πολύχρωμες, στιγματισμένες από μικρές χαλαρωτικές απολαύσεις μαζί με παρεϊστικες ενδοοικογενειακές εντάσεις. Και τι σε νοιάζει;
---
Πρόωρη διακοπή των διακοπών. Εσπευσμένη μεταφορά οικείου προσώπου στο εφημερεύον νοσοκομείο. Εφτά αδικοχαμένες ωρες αναμονής στα επείγοντα περιστατικά. Επείγοντα; Κάτι λαϊκές φιγούρες που έσπευσαν να πάρουν άδεια για τη δουλειά εξαιτίας μικρών εξανθημάτων και πόνου στην μέση είναι τα έκτακτα περιστατικά που χρήζουν άμεσης ιατρικής περίθαλψης;
Και η μάνα να λιποθυμά στο πλάι σου. Επάνω σου. Κουράγιο μάνα, σε λίγο θα μας πάρουνε. Κάνε κουράγιο μάνα, σε λίγο θα μπούμε κι εμείς. Κλέβεις κάποιο ξεχασμένο καροτσάκι. Τώρα μας βλέπουν πια με άλλο μάτι. Πού είναι ο κύριος που μου είπε να πάρω νούμερο; Να του πω πόσο μεγάλο νούμερο είναι; Δεν υπάρχει χώρος για θυμό και λογομαχίες. Έχει γίνει αιφνίδια κατάληψη χώρου από τα κυμάτα αγωνίας και συμπόνοιας. Νερό μαμά. Πιές νερό. Κι άλλο. Η υπομονή λιγοστεύει. Οι ώρες περνούν και το πρόσωπό της ασπρίζει. Το κινητό χτυπάει επίμονα και ο κύβος ερρίφθη.
Σπρώχνω το καροτσάκι στην πόρτα που αναγράφει "χειρουργικό-ουρολογικό" και μπουκάρω σε ένα δωμάτιο με 5 κρεβάτια, 2 γιατρούς και μια νοσοκόμα. Ο ένας εκ των δυο γιατρων μου απευθύνει το λόγο με εμφανή τα σημάδια του ανθρώπινου ενδιαφέροντος.
Η μαμά πρέπει να τους πει γύρω στις 5 φορές το ιστορικό. Ορό στο χέρι και στο καλό για εξετάσεις. Ευτυχως μας παραλαμβάνει ένας νοσοκόμος που μας οδηγεί μέχρι την αίθουσα του υπέρηχου. Υπέρηχος κάτω κοιλίας, ακτονογραφία, εξετάσεις αίματος και ούρων, συνολικά 3 ώρες. Στο αιματολογικό δε ρεκόρ αναμονής!
Εντερίτιδα η διάγνωση. Εισαγωγή στο νοσοκομείο τελικά στις 01.00 τα ξημερώματα.
Της δίνουν ένεση για να κοιμηθεί.
Και η περιπέτεια αρχίζει..
Ειλεός, μεταφορά στο Λαϊκό νοσοκομείο, Φόβος για ύπουλα αίτια, χειρουργική επέμβαση.
Νηστική η μάνα εδώ και 15 μέρες. Διασωληνομένη με το ηθικό της τελικά ακμαίο.
Είναι λέων. Δεν φοβάται.
Ίσως κάποτε της μοιάσω.
Απρογραμμάτιστο ταξίδι.
Αιφνίδιες επισκέψεις.
Αναπάντεχες συναντήσεις στα γνώριμα καλοκαιρινά τοπία.
Ανάρπαστες μπύρες.
Ανήκουστα μεθύσια.
Ημέρες πολύχρωμες, στιγματισμένες από μικρές χαλαρωτικές απολαύσεις μαζί με παρεϊστικες ενδοοικογενειακές εντάσεις. Και τι σε νοιάζει;
---
Πρόωρη διακοπή των διακοπών. Εσπευσμένη μεταφορά οικείου προσώπου στο εφημερεύον νοσοκομείο. Εφτά αδικοχαμένες ωρες αναμονής στα επείγοντα περιστατικά. Επείγοντα; Κάτι λαϊκές φιγούρες που έσπευσαν να πάρουν άδεια για τη δουλειά εξαιτίας μικρών εξανθημάτων και πόνου στην μέση είναι τα έκτακτα περιστατικά που χρήζουν άμεσης ιατρικής περίθαλψης;
Και η μάνα να λιποθυμά στο πλάι σου. Επάνω σου. Κουράγιο μάνα, σε λίγο θα μας πάρουνε. Κάνε κουράγιο μάνα, σε λίγο θα μπούμε κι εμείς. Κλέβεις κάποιο ξεχασμένο καροτσάκι. Τώρα μας βλέπουν πια με άλλο μάτι. Πού είναι ο κύριος που μου είπε να πάρω νούμερο; Να του πω πόσο μεγάλο νούμερο είναι; Δεν υπάρχει χώρος για θυμό και λογομαχίες. Έχει γίνει αιφνίδια κατάληψη χώρου από τα κυμάτα αγωνίας και συμπόνοιας. Νερό μαμά. Πιές νερό. Κι άλλο. Η υπομονή λιγοστεύει. Οι ώρες περνούν και το πρόσωπό της ασπρίζει. Το κινητό χτυπάει επίμονα και ο κύβος ερρίφθη.
Σπρώχνω το καροτσάκι στην πόρτα που αναγράφει "χειρουργικό-ουρολογικό" και μπουκάρω σε ένα δωμάτιο με 5 κρεβάτια, 2 γιατρούς και μια νοσοκόμα. Ο ένας εκ των δυο γιατρων μου απευθύνει το λόγο με εμφανή τα σημάδια του ανθρώπινου ενδιαφέροντος.
Η μαμά πρέπει να τους πει γύρω στις 5 φορές το ιστορικό. Ορό στο χέρι και στο καλό για εξετάσεις. Ευτυχως μας παραλαμβάνει ένας νοσοκόμος που μας οδηγεί μέχρι την αίθουσα του υπέρηχου. Υπέρηχος κάτω κοιλίας, ακτονογραφία, εξετάσεις αίματος και ούρων, συνολικά 3 ώρες. Στο αιματολογικό δε ρεκόρ αναμονής!
Εντερίτιδα η διάγνωση. Εισαγωγή στο νοσοκομείο τελικά στις 01.00 τα ξημερώματα.
Της δίνουν ένεση για να κοιμηθεί.
Και η περιπέτεια αρχίζει..
Ειλεός, μεταφορά στο Λαϊκό νοσοκομείο, Φόβος για ύπουλα αίτια, χειρουργική επέμβαση.
Νηστική η μάνα εδώ και 15 μέρες. Διασωληνομένη με το ηθικό της τελικά ακμαίο.
Είναι λέων. Δεν φοβάται.
Ίσως κάποτε της μοιάσω.
Σχόλια