Από το Σάββατο το βράδυ τα κανάλια την έχουν καταβρεί.
Οι μεγαλοδημοσιογράφοι νίπτουν τας χείρας τους μπροστά στα τελευταία γεγονότα που συγκλονίζουν κάθε Έλληνα πολίτη, ονειρευόμενοι νέα μεγάλα νούμερα τηλεθέασης...
Οι πολιτικοί απόντες, άπραγοι και υποκριτικότατοι για ΆΛΛΗ μια φορά απλά τονώνουν το συναίσθημα του θυμού που νιώθουμε όλοι μας.
Η απουσία του κράτους την χθεσινή ημέρα αλλά κυρίως νύχτα ηταν τόσο σκόπιμη όσο και προκλητική.
Ο κόσμος έντρομος μπροστά στα γεγονότα βλέπει μετά από μια δολοφονία ενός παιδιού την πόλη να φλέγεται.
Οι μαθητές οργισμένοι και διαμαρτυρόμενοι στους δρόμους πενθούν για τον χαμό του Αλέξη.
Δεν θυμώνω με κανέναν άγνωστο αντιεξουσιαστή που τον έχει πιάσει αμόκ και βρήκε την αφορμή να τα σπάσει όλα.. Θυμώνω όμως με όλα αυτά που τον έκαναν έτσι. Γιατί το πλήθος των μασκοφόρων που ξαφνικά χτύπησαν συντονισμένα σε πολλές πόλεις της Ελλάδας κάτι πρέπει να μας πει. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά. ΑΥτό το ξέσπασμα της ανείπωτης βίας, η οργή και το μίσος που έχει καταβάλλει αυτούς τους ανθρώπους, θα πρέπει να κρούσει έναν κώδωνα μέσα μας.
Η ελληνική κοινωνία είναι πραγματικά απελπισμένη και πολύ θυμωμένη με όσα της συμβαίνουν. Εκτός της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που ακόμη δεν την έχουμε νιώσει στο πετσί μας, η γεννιά των 700 ευρώ, οι συνταξιούχοι, η ανεπάρκεια του κράτους, η διαδεδομένη ανασφάλεια για το μέλλον μας έχουν οδηγήσει σε ένα σημείο μηδέν. Φαντάζομαι ότι δεν βρισκόμαστε στον απόλυτο πάτο, αν και όσον αφορά στην διαφθορά, την σαπίλα και την λαμογιά έχουμε υπερβεί κάθε όριο. Χρησιμοποιώ α' πληθυντικό, ναι. Όλοι μας συμβάλλουμε στην διαιώνιση της μούχλας και της βρωμιάς. Δεν είναι καθόλου τυχαία η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα. Ευθυνόμαστε όλοι για τον θυμό των εφήβων. Για την απελπισία των μεσοαστών που έχασαν την περιουσία τους. Για την βαναυσότητα των μπάτσων. Όλα είναι αλληλένδετα.
Όταν από την ρίζα το δέντρο σαπίζει, δεν υπάρχει ούτε ένα κλαδί υγειές.
Δεν ελπίζω σε καμιά καλύτερη Ελλάδα. Ελπίζω όμως σε μια κινητοποίηση δραστική, ειρηνική και κυρίως αποτελεσματική. Δεν ξέρω τι μέρες έρχονται, δεν θέλω να ξέρω. Οφείλει όμως επιτέλους να αλλάξει η νοοτρόπία μας. Οφείλουμε να αλλάξουμε τρόπο σκέψης εμείς οι ίδιοι πρώτα και έπειτα όλοι οι άλλοι. Εννοώ φυσικά τα ρουσφέτια, τις μίζες, τα φακελλάκια, το μέσον και όλα τα τόσο γνώριμα στον Έλληνα πολίτη καταναγκαστικά μέσα επιβίωσης.
Ντρέπομαι για όσα έχουμε γίνει εμείς,
ντρέπομαι που αυτή η χώρα όση ομορφιά παρέχει απλόχερα, αλλη τόση δυσωδία αναδύει..
ντρέπομαι που χαντακώνει τα πιο λαμπρά μυαλά της
ντρέπομαι που δεν έχουμε παιδεία
ντρέπομαι που δεν έχουμε τίποτα απ'όλα όσα έχουν τα πολιτισμένα κράτη
μα πιο πολύ ντρέπομαι για την υποκρισία που επικρατεί, που κανείς δεν βλέπει το πρόλημα στην ρίζα του.
Όλα αυτά δεν ξερω ποτέ αν θα μπορέσω να τα συγχωρήσω, ούτε στον εαυτό μου αλλά ούτε και σε κανέναν άλλο.
Οι μεγαλοδημοσιογράφοι νίπτουν τας χείρας τους μπροστά στα τελευταία γεγονότα που συγκλονίζουν κάθε Έλληνα πολίτη, ονειρευόμενοι νέα μεγάλα νούμερα τηλεθέασης...
Οι πολιτικοί απόντες, άπραγοι και υποκριτικότατοι για ΆΛΛΗ μια φορά απλά τονώνουν το συναίσθημα του θυμού που νιώθουμε όλοι μας.
Η απουσία του κράτους την χθεσινή ημέρα αλλά κυρίως νύχτα ηταν τόσο σκόπιμη όσο και προκλητική.
Ο κόσμος έντρομος μπροστά στα γεγονότα βλέπει μετά από μια δολοφονία ενός παιδιού την πόλη να φλέγεται.
Οι μαθητές οργισμένοι και διαμαρτυρόμενοι στους δρόμους πενθούν για τον χαμό του Αλέξη.
Δεν θυμώνω με κανέναν άγνωστο αντιεξουσιαστή που τον έχει πιάσει αμόκ και βρήκε την αφορμή να τα σπάσει όλα.. Θυμώνω όμως με όλα αυτά που τον έκαναν έτσι. Γιατί το πλήθος των μασκοφόρων που ξαφνικά χτύπησαν συντονισμένα σε πολλές πόλεις της Ελλάδας κάτι πρέπει να μας πει. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά. ΑΥτό το ξέσπασμα της ανείπωτης βίας, η οργή και το μίσος που έχει καταβάλλει αυτούς τους ανθρώπους, θα πρέπει να κρούσει έναν κώδωνα μέσα μας.
Η ελληνική κοινωνία είναι πραγματικά απελπισμένη και πολύ θυμωμένη με όσα της συμβαίνουν. Εκτός της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που ακόμη δεν την έχουμε νιώσει στο πετσί μας, η γεννιά των 700 ευρώ, οι συνταξιούχοι, η ανεπάρκεια του κράτους, η διαδεδομένη ανασφάλεια για το μέλλον μας έχουν οδηγήσει σε ένα σημείο μηδέν. Φαντάζομαι ότι δεν βρισκόμαστε στον απόλυτο πάτο, αν και όσον αφορά στην διαφθορά, την σαπίλα και την λαμογιά έχουμε υπερβεί κάθε όριο. Χρησιμοποιώ α' πληθυντικό, ναι. Όλοι μας συμβάλλουμε στην διαιώνιση της μούχλας και της βρωμιάς. Δεν είναι καθόλου τυχαία η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα. Ευθυνόμαστε όλοι για τον θυμό των εφήβων. Για την απελπισία των μεσοαστών που έχασαν την περιουσία τους. Για την βαναυσότητα των μπάτσων. Όλα είναι αλληλένδετα.
Όταν από την ρίζα το δέντρο σαπίζει, δεν υπάρχει ούτε ένα κλαδί υγειές.
Δεν ελπίζω σε καμιά καλύτερη Ελλάδα. Ελπίζω όμως σε μια κινητοποίηση δραστική, ειρηνική και κυρίως αποτελεσματική. Δεν ξέρω τι μέρες έρχονται, δεν θέλω να ξέρω. Οφείλει όμως επιτέλους να αλλάξει η νοοτρόπία μας. Οφείλουμε να αλλάξουμε τρόπο σκέψης εμείς οι ίδιοι πρώτα και έπειτα όλοι οι άλλοι. Εννοώ φυσικά τα ρουσφέτια, τις μίζες, τα φακελλάκια, το μέσον και όλα τα τόσο γνώριμα στον Έλληνα πολίτη καταναγκαστικά μέσα επιβίωσης.
Ντρέπομαι για όσα έχουμε γίνει εμείς,
ντρέπομαι που αυτή η χώρα όση ομορφιά παρέχει απλόχερα, αλλη τόση δυσωδία αναδύει..
ντρέπομαι που χαντακώνει τα πιο λαμπρά μυαλά της
ντρέπομαι που δεν έχουμε παιδεία
ντρέπομαι που δεν έχουμε τίποτα απ'όλα όσα έχουν τα πολιτισμένα κράτη
μα πιο πολύ ντρέπομαι για την υποκρισία που επικρατεί, που κανείς δεν βλέπει το πρόλημα στην ρίζα του.
Όλα αυτά δεν ξερω ποτέ αν θα μπορέσω να τα συγχωρήσω, ούτε στον εαυτό μου αλλά ούτε και σε κανέναν άλλο.
Σχόλια
:)