Αντίο Παλατιανή.

Παραμονή μετακόμισης.
Σκόνες παντού, στάχτες μιας πεθαμένης προσδοκίας. Κάμποσοι τοίχοι που αγαπήθηκαν πολύ, άκουσαν πολλά και ανέδειξαν τα έργα μιας αλλοτινής τέχνης. Οι ελπίδες καταχωνιασμένες στις πιο απόκρυφες γωνιές. Στο ντουλάπι και οι ανάγκες που δεν ειπώθηκαν. Τις ξεσκονίζαμε επιμελώς μια φορά τον χρόνο με την γενική καθαριότητα του σπιτιού.
Σήκωσα και τα χαλιά. Τους τάπητες που ζέσταιναν τα βράδια μας. Άλλοτε. Φωτιστικά που δεν τοποθετήθηκαν ποτέ.Κουρτίνες που δεν τύλιξαν κανένα ερωτευμένο κορμί. Σεντόνια άδεια γεμίζουν τις παραφουσκωμένες βαλίτσες. Αδειασμένα χρόνια πριν.
Η γνωστή τοις πάσοι ρήση πως η καθημερινότητα σκοτώνει την μαγεία του έρωτα φταίει για τα πάντα; Δεν ξέρω. Δεν με νοιάζει, την αποτυχία μου την έχω προ πολλού χρεωθεί.