Το ξυπνητήρι. Χτυπάει Μύριαμ. Σήκω να το κλείσεις. Σήκω. Βαριά τα μάτια. Βροχή ακούς. Βροχή; Τα μάτια ανοίγουν. Πού είναι το κινητό; Γαμώ τη μυωπία μου. 08.09. Μάλιστα. Ξαφνικά θυμάσαι όσα έχεις να προλάβεις. Γρήγορα στο μπάνιο. Τι να βάλεις; Έλεος. Μαύρα. Πένθιμη διάθεση. Ας σπάσω τη μαυρίλα με το μωβ ζακετάκι. Μπότες βάλε. Θα έχει λάσπη έξω. Η καφετιέρα αχνίζει. Μυρίζει Jacobs. Σκοτεινά σύννεφα σκεπάζουν την Αθήνα. Ωραία. Νερό με τη σέσσουλα.08.32. Τρίτη γουλιά καφέ και χτυπάει το σταθερό. Δεν είναι καλό αυτό. -Ναι;
Κλείνεις το τηλέφωνο. Κάθεσαι ένα λεπτό. Απώλεια. Έφυγε λοιπόν. Το περιμέναμε. Δηλαδή; Τι περιμέναμε; Θέλω απλά να κάτσω στο πάτωμα και να κλαίω. Ίσως θέλω να κάτσω σε ένα μάρμαρο και να κοιτάω την βροχή. Να νιώσω. Ξεχνώ να πάρω ένα μπουφάν. Κλείνω την πόρτα πίσω μου και περπατάω μετέωρη. Τι να γράψεις για έναν άνθρωπο που υπήρχε στην ζωή σου και τον χάνεις ξαφνικά; Πώς να μιλήσεις για όσα βαραίνουν την σκέψη σου και γεμίζουν τον χώρο και τον χρόνο;
Αποφασίζεις να μην μιλάς. Επιλέγεις την σιωπή. Βουβές ώρες. Επιστρέφεις κι απ'τη δουλειά. Όλα ανυπόφορα μοιάζουν. Με το βλέμμα αναζητάς. Ζητάς και αποζητάς. Οικογένεια. Αγαπημένοι όλοι. Δάκρυα πολλά. Λυγμοί. Κόμποι στον λαιμό.
Σαν ταινία η ζωή. Κι οι ουρανοί ανοίξαν. Πόσο αγαπάς το φθινόπωρο κανείς δεν θα το μάθει. Μας λείπεις ήδη. Δεν ξέρω τι είναι ο θάνατος. Δεν ξέρω που θα είσαι. Χώμα είδα. Το 'δα να σε σκεπάζει. Φορούσες το καλό σου το ταγέρ. Κι όλοι γύρω θεατές. Όλοι μάρτυρες στο δικό σου το φευγιό. Νιώθεις;
Σχόλια