Πεταλιά και συγχώριο

Σου λείπει μια καλή ποδηλατάδα. Αυτό είναι που σου λείπει, δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι

περαιτέρω. Ξυπνάς το πρωί και ο ήλιος λάμπει. Απροκάλυπτα και θρασύτατα. Αντί να ρυπαίνεις την γη με το 1400cc "λα βιε ε μπέλ" αυτοκινητάκι σου, γιατί δεν καβαλάς την ποδηλατάρα; Α, ναι. Ξέρεις γιατί. Είναι στο γκαράζ του εξοχικού. Σκουριάζει. Το άμοιρο. Το τρώνε οι σκόροι και τα κουνούπια. Και η υγρασία. Ένα καλό service θα το αναπτερώσει. Θα του δώσει άλλον αέρα. Ίσως να του έβαζες και καλαθάκι πίσω. Όχι, όχι, πολύ κοριτσίστικο θα έμοιαζε.

Βέβαια έιναι και το άλλο. Πώς να βγεις στην Εθνική για να πας στη δουλειά με το ποδήλατο; Μην ξεχνάς πως ζεις στην πόλη των τρελών οδηγών. Στην πόλη που ο κάθε πικραμένος ξεσπάει στο τιμόνι του. Ο κάθε ευσυνείδητος ταρίφας σταματάει χωρίς αλάρμ για να ξεφορτώσει πελάτες. Και να σου η τούμπα που τρως πάνω στην πόρτα γιατί δεν προλαβαίνεις να φρενάρεις.

Ωραία, έστω. Το ΣΚ με την λιακάδα να το πάρεις να πας στο πάρκο. Θα ιδρώσεις λίγο με τους λόφους, αλλά τι να κάνουμε δεν είμαστε το flat Αμστερνταμ.Θα χάσεις και θερμίδες. Μέχρι να διανύσεις τη λεωφόρο Καραμανλή, θα αντιμετωπίσεις και τα περίεργα βλέμματα των περαστικών. Οι θείτσες που γυρνάνε από τη λαϊκή και νιώθουν και λίγη ζήλια που κάθεσαι σε σέλα. Οι έφηβοι πιτσιρικάδες που αναρωτιούνται αν κάνεις και σούζες. Όχι παίδες, σούζες έκανα παλιά με το BMX. Τώρα δείχνω κόσμια διαγωγή στους δρόμους.

Θα φτάσεις στο πάρκο και θα νιώθεις το χαλικάκι στον χωματόδρομο σε κάθε πεταλιά. Θα φτάσεις στην διαδρομή του δάσους και θα κατέβεις με φόρα την απλωτή κατηφόρα που οδηγεί στην λίμνη. Τι ωραία! Να τρέχεις και να νιώθεις το οξυγόνο να εισέρχεται μέσα σου με ταχύτητα. Πρώτη;

Τώρα που το σκέφτεσαι, τόση διαδρομή που σκοπεύεις να κάνεις, ίσως θα 'ταν χρήσιμο να πάρεις και κανένα tupper μαζί με καμιά λιχουδιά. Από αυτές τις λαχταριστές της μαμάς. Ναι, θα χρειαστείς ενέργεια ντε. Και συγχώριο.