Είναι κατι ημέρες που ξημερώνουν και θαρρείς πως ο κόσμος έχει φορέσει τα γιορτινά του. Ο ήλιος υπέρτατος πάντα, λάμπει πάνω από όλα, και οι ρυθμοί της πόλης ηχούν σαν νότες από κάποια ξεχασμένη μελωδία. Άνθρωποι που χαμογελούν, λουλούδια στο πέρασμα σου και πολλές μικρές γλυκιές αφορμές προσφέρονται για να νιώσεις Εσύ. Να συν-κινηθείς. Να σκιρτήσουν τα μέσα σου. Να ζωγραφιστεί ένα χαμόγελο στα χείλη. Να μονολογήσεις και να κανακέψεις λίγο την χάρη σου. Να σκορπάς θετική ενέργεια. Και η αύρα σου να ξεφωνίζει από μέτρα μακριά την λάμψη της.
Και τα άσχημα, οι γκρίνιες και οι μαυρίλες σφηνωμένες στην ρουτίνα ακούγονται αστείες, την στιγμή που έχεις οχυρωθεί με τόση ομορφιά. Κι όλη αυτή η ενδεχόμενα υπέρμετρη αισιοδοξία που σίγουρα πηγάζει από κάπου, και αντλείται από μια δεδομένη αιτία ίσως να φαίνεται χαζοχαρούμενη ή γελοία, καταφέρνει όμως να πλημμυρίζει το Είναι σου. Όλα τα κενά που νόμιζες πως είχες, ξεχειλίζουν. Κι ο χρόνος, ο χρόνος αγάπη μου αυτή τη φορά θα είναι μαζί μας.
Σχόλια