Ζητείται όνομα

Μετά από μια γεμάτη μέρα κάτι σπαρταράει μέσα σου.
Κάποιο περίεργο συναίσθημα σε κινεί
και σε μετακινεί. Ξαφνικά όλος ο κόσμος σου μοιάζει με κίνητρο. Μια από αυτές τις μέρες ήταν και η χθεσινή.
Με το διαθεσόμετρο σου να φτάνει τα ύψη, πήρες την απόφαση να πας στο ποδηλατάδικο
της γειτονιάς σου. Αυτό, που είχες σταμπάρει καιρό τώρα αλλά ντρεπόσουν να σταθείς μπρος στην βιτρίνα να χαζέψεις.
Με το κορμί στηλωμένο γεμάτη αυτοπεποίθηση, μπήκες ν'αντικρύσεις τον παράδεισο του ποδηλάτη.
Μικρά,μεγάλα, ΒΜΧ, Moyntain, σπαστά, παιδικά, με καλαθάκι, με δισκόφρενο, με αναρτήσεις με, με, με..
Δεν μπορούσες να πάρεις τα μάτια σου από ένα όμως, όπως γίνεται πάντα στο πρώτο αντίκρυσμα του αντικειμένου του πόθου. Το είχε τοποθετήσει ψηλά ο κύριος ποδηλατάς.Όχι τυχαία. Από μακριά κραύγαζε η ομορφιά του. "Διακόσια τριάντα ευρώ δεσποινίς μου. Ε, ντάξει για εσάς ίσως και να κάνω κατι καλύτερο, μιας και είμαστε και γείτονες" (Αλοίμονο). Σε δίλημμα βρέθηκες όταν είδες εκείνο το μικρό σπαστό ποδηλατάκι σε πράσινο. Οι ρόδες βέβαια πολύ μικρές. Αστεία θα ήσουν πάνω του. Και δεν παίρνεις καλύτερα πατίνι?
Ανυπομονησία να το καβαλήσεις! Άντε καλοτάξιδο ας είναι..Φωτό προσεχώς