Σιωπηλή Κυριακή. Μόνο κάτι σπανίως διερχόμενα αμάξια μολύνουν την ησυχία. Ανέκαθεν αυτη ή η μέρα της εβδομάδας σου προξενούσε δυσφορία. Κάποιες Κυριακές δε, το πράγμα επιδεινώνεται και δεν μιλιέσαι. Ούτε σε τηλεφωνήματα απαντάς. Ούτε να αντικρύσεις τον κόσμο αντέχεις. Θεραπεία δεν βρέθηκε ακόμη, ωστόσο οι ελπίδες παραμένουν. Πάει λίγος καιρός που σκέφτεσαι τις ειλημμένες αποφάσεις να τις κάνεις κορνίζες. Τύπου: "Τις Κυριακές πάντα θα πηγαίνω βόλτα". "Αποφασίζω να αισιοδοξώ". "Θα κάνω αυτό που θέλω και μόνο". "Δεν αναλώνομαι πια". "Αφιερώνομαι εκεί που νιώθω καλά". Κι αν τις κάνεις τοιχογραφία οπως τόσο πρακτικά λες, θα τις τηρήσεις;
Είναι κάποιος καιρός που το μυαλό σου ταξιδεύει νοητά σε μέρη μακρινά. Όχι μόνο εξ'αφορμής, αλλά και εξαιτίας νέων περιστάσεων και σκέψεων για το μέλλον. Το μέλλον που κάποτε ήθελες για σένα. Την ζωή και το ρίσκο που δεν πήρες. Το βήμα που δεν τόλμησες. Ακόμη διστάζεις ρε. Ακόμη κοιτάς πίσω, προφανώς γιατί τα φαντάσματα δεν λένε ν'αφήσουν την σκιά σου. Η αύρα σου κοπελιά. Είναι κρίμα να χαραμίζεται. Μπορεί να είναι τόσο εύθυμη. Έχει "δυνατότητες". Κάνει τους ανθρώπους να γελούν. Κάνει τους ανθρώπους πιο χαρούμενους. Ενίοτε βέβαια μπορεί να είναι και οικτρή, αλλά αυτά συμβαίνουν στον καθένα εικάζω. Στο ζητούμενο λοιπόν. Να ανέβεις ένα μικρό σκαλί. Ένα βήμα πιο πέρα. Γιατί αυτό θα σε κάνει πιο χαρούμενη. Γιατί αυτό ονειρευόσουν. Γιατί έτσι θα ανοίξεις έναν διάβα ακόμη. Και τι νόημα έχει να βολεύεσαι στα σίγουρα; Είσαι εδώ για να παλεύεις, αν δεν το κατάλαβες ακόμα! Θέλω. Άρα, τώρα περνάς στην πράξη και τα γυρνάς όλα τούμπα. Τι ωραία!
photo credits
Σχόλια