Θέλω να τρέξω να φωνάξω να σωθώ έλεγε ένας στίχος.
Κι έχεις ξυπνήσει με μια μουδιασμένη διάθεση.
Άγιε Νικόλα φύλαγε κι αγια θαλασσινή.
Αλέξανδρε περάσανε δυο χρόνια.
Και τότε νόμιζα ότι ο θάνατος σου θα ναι αφορμή. Για μια αλλαγή. Για ΤΗΝ Αλλαγή. Στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Στο τρόπο που αντιμετωπίζουμε
Την πραγματικότητα. Σαν λιοντάρι σε κλουβί, καθισμένη σε ένα γραφείο, θα αναγκαστώ να παρακολουθώ τα σημερινά γεγονότα από μακριά. Γιατί θα θελα να ‘μια εκεί
Να τιμήσω την μνήμη σου. Να περπατήσω στο κέντρο και να δω φάτσες εφηβικές. Να δω βλέμματα δικά σου. Την ελπίδα βασικά, να δω να περπατά, να παλεύει
και να χαμογελά. Στην μνήμη σου.
Και ο αντίλογος θα μπορούσε να πει, ότι κι άλλοι αθώοι πεθαίνουν καθημερινά μα δεν μας συνταράζει. Σωστά. Κι όμως μας ταράζει, ίσως δεν μας ταρακουνά όσο θα ‘πρεπε. Ο Αλέξανδρος ήταν 15 χρονών κι έπεσε από σφαίρες αστυνομικού επειδή έτυχε να βρίσκεται σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Αναίτια δηλαδή. Ο Αλέξανδρος δεν κατάλαβε γιατί έχασε την ζωή του. Την άλλη μέρα είχε ραντεβού με το κορίτσι του.
Ακολούθησαν οι πιο μαζικές Διαδηλώσεις στην ιστορία της τελευταίας πενταετίας. Ταυτόχρονα συλλαλητήρια σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Δεν έλειψαν οι συγκλονιστικοί τότε Βανδαλισμοί, βιαιοπραγίες, αλλά και οι συμβολικές κινήσεις μαθητών στην ΓΑΔΑ και αλλού.
Κακά τα ψέματα, τα σημερινά παιδιά βγήκαν στον δρόμο να εκτονώσουν την απογοήτευση τους. Νιώθουν πως δεν μπορούν να έχουν όνειρα. Ότι τα θρυμματίζει το ελληνικό σύστημα. Η ίδια η γενιά του Πολυτεχνείου διέψευσε τις αξίες της. Ακολούθησε το Ελληνικό όνειρο της Mercedes, της βίλας στην Εκάλη και του εξοχικού στην Μύκονο. Η ίδια γενιά μας παρότρυνε να σπουδάσουμε. Έπρεπε όλοι να γίνουμε γιατροί και δικηγόροι. Να ξεφύγουμε από τη μιζέρια. Σαν απάντηση σε δικά τους όνειρα και δικές τους φιλοδοξίες. Γίναμε η προβολή των γονιών μας. Και αίφνης, όλα έχουν ισοπεδωθεί σε μια Ελλάδα υπό πτώχευση κι ένα σύστημα σάπιο από την κούνια του. Το ελληνικό όνειρο απομακρύνθηκε κι εξαφανίστηκε. Τι έμεινε;
Όσον αφορά στις κοινωνικές αντιδράσεις μην ξεχνάμε ότι,
την 5η Μαϊου του 2010 τρεις αθώοι άνθρωποι χάνουν επίσης την ζωή τους από βόμβα αναρχικών στην τράπεζα MARFIN. Παγώσαμε όλοι. Αλλά μείναμε παγωμένοι
Να αναρωτιόμαστε, ποιοι υποκινούν αυτές τις απερίγραπτες και φρικαλέες πράξεις. Δεν διαδήλωσε κανείς. Δεν βγήκαμε στον δρόμο. Η Αθήνα έπεσε σε σιωπηρό πένθος. Η τόλμη πήγε περίπατο. Ίσως επειδή νιώσαμε φόβο. Ή δεν αντέχαμε άλλους άδικους θανάτους.
Και τον Δεκέμβρη του 2010 πολλοί τον έχουν πιάσει στο στόμα τους. Πολλοί αναμένουν τα χειρότερα. Αντί να αποτρέψουν και να αποδοκιμάσουν κάθε βίαιη πράξη, απλά μένουν σε κατηγορίες και καταστροφολογίες ή στο ψευτοκανάκεμα της νέας γενιάς. Ο Σταύρος Θεοδωράκης συμπεραίνει :
«Δυο χρόνια από τότε δημοσιογράφοι, πολιτικοί, καθηγητές συνεχίζουν να κολακεύουν την «γενιά του Αλέξη» λέγοντας ψεύτικες ιστορίες και πουλώντας προστασία. Ένας καθηγητής δήλωσε ότι η νεολαία εξεγέρθηκε το 2008 γιατί διαισθάνθηκε την κρίση του 2010! Ένας πολιτικός φώναξε ότι είναι έτοιμος να μπει ο ίδιος φυλακή (sic) για τους αγώνες της νεολαίας! Ένας δημοσιογράφος έγραψε ότι η χούντα του ΔΝΤ θα σκοντάψει σε ένα Δεκέμβρη που θα θυμίζει έναν Νοέμβρη! Άρες μάρες κουκουνάρες δηλαδή που δεν θα είχαν καμία τύχη αν οι υπόλοιποι μπορούσαμε να συνομιλήσουμε οι ίδιοι με τη νέα γενιά. Δεν μπορούμε όμως. Οι περισσότεροι άλλωστε σε αυτή την κοινωνία – από τους πολιτικούς ηγέτες μέχρι τους γραφιάδες και από τους συνδικαλιστές μέχρι τους διανοούμενους –είναι ή μάλλον είμαστε αφοσιωμένοι στην προσπάθεια να σώσουμε το τομάρι μας. Και αφήνουμε τους γεροντοέφηβους να απλώνουν χέρι»
Μα δεν συνομιλούμε με τα νέα παιδιά; Σαφώς και μπορούμε κύριε Θεωδωράκη. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν θέλουμε ν’ακούσουμε; Ή τι κάνουμε για να τα ακούσουμε;
Μόνη της η περιγραφή των γεγονότων δεν βοηθάει παραπέρα. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Σημασία έχει να ερμηνεύσουμε όπως πολύ σωστά είπε ένας φίλος δάσκαλος. Η ουσία είναι στην ερμηνεία. Γιατί μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη Λερναία Ύδρα που έχει θρονιάσει σε έναν κατά τ΄άλλα ευλογημένο τόπο. Πολυδιάστατο το πρόβλημα. Απτόητο το Τέρας επί δεκαετίες ολόκληρες.
Τέρμα οι ενοχές της ανοχής. Έχουμε φτάσει θαρρώ στην πιο κρίσιμη καμπή.
Είναι ευκαιρία να καταλάβουμε ότι η ρίζα του προβλήματος έγκειται στην παιδεία μας. Και ναι γνωρίζω καλά ότι ακούγεται κλισέ και τετριμμένο, ωστόσο τι μπορεί ο καθένας από μας να κάνει για να κερδίσουμε το δικαίωμα να ελπίζουμε σε μια διαφορετική Ελλάδα; Μια Ελλάδα ελεύθερη από την δυσωδία και το βόλεμα;
Όλες οι απαντήσεις ευπρόσδεκτες :)
Κι έχεις ξυπνήσει με μια μουδιασμένη διάθεση.
Άγιε Νικόλα φύλαγε κι αγια θαλασσινή.
Αλέξανδρε περάσανε δυο χρόνια.
Και τότε νόμιζα ότι ο θάνατος σου θα ναι αφορμή. Για μια αλλαγή. Για ΤΗΝ Αλλαγή. Στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Στο τρόπο που αντιμετωπίζουμε
Την πραγματικότητα. Σαν λιοντάρι σε κλουβί, καθισμένη σε ένα γραφείο, θα αναγκαστώ να παρακολουθώ τα σημερινά γεγονότα από μακριά. Γιατί θα θελα να ‘μια εκεί
Να τιμήσω την μνήμη σου. Να περπατήσω στο κέντρο και να δω φάτσες εφηβικές. Να δω βλέμματα δικά σου. Την ελπίδα βασικά, να δω να περπατά, να παλεύει
και να χαμογελά. Στην μνήμη σου.
Και ο αντίλογος θα μπορούσε να πει, ότι κι άλλοι αθώοι πεθαίνουν καθημερινά μα δεν μας συνταράζει. Σωστά. Κι όμως μας ταράζει, ίσως δεν μας ταρακουνά όσο θα ‘πρεπε. Ο Αλέξανδρος ήταν 15 χρονών κι έπεσε από σφαίρες αστυνομικού επειδή έτυχε να βρίσκεται σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Αναίτια δηλαδή. Ο Αλέξανδρος δεν κατάλαβε γιατί έχασε την ζωή του. Την άλλη μέρα είχε ραντεβού με το κορίτσι του.
Ακολούθησαν οι πιο μαζικές Διαδηλώσεις στην ιστορία της τελευταίας πενταετίας. Ταυτόχρονα συλλαλητήρια σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Δεν έλειψαν οι συγκλονιστικοί τότε Βανδαλισμοί, βιαιοπραγίες, αλλά και οι συμβολικές κινήσεις μαθητών στην ΓΑΔΑ και αλλού.
Κακά τα ψέματα, τα σημερινά παιδιά βγήκαν στον δρόμο να εκτονώσουν την απογοήτευση τους. Νιώθουν πως δεν μπορούν να έχουν όνειρα. Ότι τα θρυμματίζει το ελληνικό σύστημα. Η ίδια η γενιά του Πολυτεχνείου διέψευσε τις αξίες της. Ακολούθησε το Ελληνικό όνειρο της Mercedes, της βίλας στην Εκάλη και του εξοχικού στην Μύκονο. Η ίδια γενιά μας παρότρυνε να σπουδάσουμε. Έπρεπε όλοι να γίνουμε γιατροί και δικηγόροι. Να ξεφύγουμε από τη μιζέρια. Σαν απάντηση σε δικά τους όνειρα και δικές τους φιλοδοξίες. Γίναμε η προβολή των γονιών μας. Και αίφνης, όλα έχουν ισοπεδωθεί σε μια Ελλάδα υπό πτώχευση κι ένα σύστημα σάπιο από την κούνια του. Το ελληνικό όνειρο απομακρύνθηκε κι εξαφανίστηκε. Τι έμεινε;
Όσον αφορά στις κοινωνικές αντιδράσεις μην ξεχνάμε ότι,
την 5η Μαϊου του 2010 τρεις αθώοι άνθρωποι χάνουν επίσης την ζωή τους από βόμβα αναρχικών στην τράπεζα MARFIN. Παγώσαμε όλοι. Αλλά μείναμε παγωμένοι
Να αναρωτιόμαστε, ποιοι υποκινούν αυτές τις απερίγραπτες και φρικαλέες πράξεις. Δεν διαδήλωσε κανείς. Δεν βγήκαμε στον δρόμο. Η Αθήνα έπεσε σε σιωπηρό πένθος. Η τόλμη πήγε περίπατο. Ίσως επειδή νιώσαμε φόβο. Ή δεν αντέχαμε άλλους άδικους θανάτους.
Και τον Δεκέμβρη του 2010 πολλοί τον έχουν πιάσει στο στόμα τους. Πολλοί αναμένουν τα χειρότερα. Αντί να αποτρέψουν και να αποδοκιμάσουν κάθε βίαιη πράξη, απλά μένουν σε κατηγορίες και καταστροφολογίες ή στο ψευτοκανάκεμα της νέας γενιάς. Ο Σταύρος Θεοδωράκης συμπεραίνει :
«Δυο χρόνια από τότε δημοσιογράφοι, πολιτικοί, καθηγητές συνεχίζουν να κολακεύουν την «γενιά του Αλέξη» λέγοντας ψεύτικες ιστορίες και πουλώντας προστασία. Ένας καθηγητής δήλωσε ότι η νεολαία εξεγέρθηκε το 2008 γιατί διαισθάνθηκε την κρίση του 2010! Ένας πολιτικός φώναξε ότι είναι έτοιμος να μπει ο ίδιος φυλακή (sic) για τους αγώνες της νεολαίας! Ένας δημοσιογράφος έγραψε ότι η χούντα του ΔΝΤ θα σκοντάψει σε ένα Δεκέμβρη που θα θυμίζει έναν Νοέμβρη! Άρες μάρες κουκουνάρες δηλαδή που δεν θα είχαν καμία τύχη αν οι υπόλοιποι μπορούσαμε να συνομιλήσουμε οι ίδιοι με τη νέα γενιά. Δεν μπορούμε όμως. Οι περισσότεροι άλλωστε σε αυτή την κοινωνία – από τους πολιτικούς ηγέτες μέχρι τους γραφιάδες και από τους συνδικαλιστές μέχρι τους διανοούμενους –είναι ή μάλλον είμαστε αφοσιωμένοι στην προσπάθεια να σώσουμε το τομάρι μας. Και αφήνουμε τους γεροντοέφηβους να απλώνουν χέρι»
Μα δεν συνομιλούμε με τα νέα παιδιά; Σαφώς και μπορούμε κύριε Θεωδωράκη. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν θέλουμε ν’ακούσουμε; Ή τι κάνουμε για να τα ακούσουμε;
Μόνη της η περιγραφή των γεγονότων δεν βοηθάει παραπέρα. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Σημασία έχει να ερμηνεύσουμε όπως πολύ σωστά είπε ένας φίλος δάσκαλος. Η ουσία είναι στην ερμηνεία. Γιατί μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη Λερναία Ύδρα που έχει θρονιάσει σε έναν κατά τ΄άλλα ευλογημένο τόπο. Πολυδιάστατο το πρόβλημα. Απτόητο το Τέρας επί δεκαετίες ολόκληρες.
Τέρμα οι ενοχές της ανοχής. Έχουμε φτάσει θαρρώ στην πιο κρίσιμη καμπή.
Είναι ευκαιρία να καταλάβουμε ότι η ρίζα του προβλήματος έγκειται στην παιδεία μας. Και ναι γνωρίζω καλά ότι ακούγεται κλισέ και τετριμμένο, ωστόσο τι μπορεί ο καθένας από μας να κάνει για να κερδίσουμε το δικαίωμα να ελπίζουμε σε μια διαφορετική Ελλάδα; Μια Ελλάδα ελεύθερη από την δυσωδία και το βόλεμα;
Όλες οι απαντήσεις ευπρόσδεκτες :)
Photo Source: http://farm4.static.flickr.com/3226/3119191213_4c88f87cbd.jpg
Σχόλια