Περάσαν 4 χρόνια από την πρώτη φορά που σου έβαλα τις φωνές. Τώρα η εικόνα στο τραπέζι πιο περιποιημένη από ποτέ. Με αγάπη το στόλισες. Για μας. Κάθε πιρούνι είχε την δική του περίοπτη θέση. Τα κεριά στο φόντο για να θερμαίνουν την ατμόσφαιρα. Το καινούργιο τραπεζομάντηλο με τα πολύχρωμα μπαρόκ σχέδια φανερώνει την πρόθεση.Πάντα το αγαπούσα το σπίτι. Πάντα το κράταγα πιο ψηλά από τ'άλλα. Κάθε που έμπαινε κάποιος εισέπραττε. Αυτό αγάπησα σε σένα. Είχες τον τρόπο σου να ομορφαίνεις τον κόσμο μας. Χωρίς λεφτά. Με πολλή μεγάλη καρδιά.
Σου μοιάζω πολύ. Απέξω. Πάντα ήθελα να σου μοιάζω. Η ομορφιά σου κρεμόταν στους τοίχους του δωματίου μου. Πήρα τις εκφράσεις σου. Καμαρώνω.
Στο τραπέζι τραυλίζεις. Το βλέμμα κάπως θυμίζει ένα μεγάλο κενό. Θυμώνω. Ξανά. Για χιλιοστή φορά μέσα μου βράζω. Συνεχίζω να τρώω και να σχολιάζω την επιτυχία του μεσημεριανού. Τα δάχτυλά μου σφίγγονται πάνω στο πιρούνι καθώς επαναλαμβάνεις ότι παράπεσε το αλάτι. Τρεις φορές. Δεν πειράζει λέω. Επιστρατεύω κάθε ψυχογνωστικό μου τέχνασμα για να μην αρχίσω να ουρλιάζω.
Κρατάς και το κεφάλι. Ο λόγος σου με στόμφο τη μία κι από την άλλη δίνεις δίκιο. Έχω χάσει πια τη μπάλα. Σε πάει στο κρεβάτι να ξαπλώσεις. Με κοιτάς με μεγάλα τρομαγμένα μάτια. Καθρεφτίζομαι. Δεν ξέρω τι μ'ενοχλεί περισσότερο. Που κάνεις κακό σε εσένα ή ότι δεν μπορώ να σηκώσω το βάρος της ευθύνης μου; Εθιστικά και τα δυο.
Αξίζεις πολλά. Όχι αυτό. Ούτε τον δικό μου θυμό. Μαζί θα τ'ανέβουμε κι αυτό το βουνό. Γιατί σ' άγαπώ.
Σχόλια
να το ξέρεις.