[Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην σελίδα http://www.zeit.de/2011/06
Πώς η επανάσταση στην ανατολή καταρρίπτει την κοσμοθεωρία
Πόσα τείχη πρέπει ακόμη να πέσουν για να σταματήσουμε να φοβόμαστε τα υπό κατάρρευση τείχη;
Οι εικόνες της Αιγύπτου συγκινούν το ίδιο, όπως αυτές της τρυφερής επανάστασης του 1989: οικογένειες με παιδιά, οι προσευχούμενοι, η σύμπνοια των στρατιωτικών δυνάμεων. Το Κάιρο θα έπρεπε να ισχύει ως σύμβολο Ελπίδας της Ανθρωπότητας, για το οποίο αγωνιά σύσσωμη η παγκόσμια κοινή γνώμη. Όλα τα κατασταλτικά καθεστώτα τρέμουν από φόβο-Κίνα, Συρία και οι Χαμάς στην Γάζα διακατέχονται από βαθιά ανησυχία.Ωστόσο η χαρά της Δύσης παρεμποδίζεται, όχι μόνο εξαιτίας των κινδύνων που συνεπάγεται κάθε επανάσταση.
Τα γεγονότα μας βρίσκουν ντροπιασμένους και έκπληκτους.
Όσοι πανηγύριζαν προ δύο εβδομάδων για την λευτεριά της Τυνησίας, εν αγνοία αν η σπίθα θα μεταδιδόταν και σε άλλα κράτη- μένουν τώρα έκπληκτοι μπροστά στο αιγυπτιακό δράμα. Ένα όμως είναι προφανές: Ο νέος αραβικός κόσμος δεν αποτελεί πια τον βολικό λίθο στην γεωπολιτική σκακιέρα, αλλά μεταβάλλεται σε μια τρισδιάστατη περιοχή με αληθινούς ανθρώπους, που μας συναντούν ως ίσος προς ίσο και των οποίων τα αιτήματα πια κοινοποιούνται. Η δύση ίσως νιώθει παγιδευμένη τρόπον τινά εξαιτίας της λανθάνουσας αποικιοκρατικής της τάσης και του ρατσισμού της έναντι «των υπολειπομένων».
Πίσω από τα φρένα του πανηγυρισμού κρύβεται καταρχάς το φετίχ της Σταθερότητας. Ο μη γένοιτο, μια απρόβλεπτη μεταβολή στην επικίνδυνη Μέση Ανατολή, θα μπορούσε να οδηγήσει σε Καταστροφή. Το ότι το Status Quo αποτελεί από μόνο του καταστροφή, κατέστη σαφές από τις μαζικές διαμαρτυρίες. Η σταθερότητα όπως του Mubarak ήταν στην πραγματικότητα εύθραυστη, η «ρεαλιστική πολιτική» που εξαρτάται από δέσποτες δεν συναντά πουθενά την πραγματικότητα. Όχι πως ο φόβος μπροστά στο χάος θα ήταν παράλογος. Ο προκάτοχος της θέσης του Mubarak , Sadat, δολοφονήθηκε το 1981 από ισλαμιστές, γεγονός που δικαιολογεί κάθε απελπισμένη αναγκαιότητα για έλεγχο και ασφάλεια. Με τον καιρό όμως μετετράπη σε ιδεολογία.
Η θεοποίηση της σταθερότητας είναι μια χρόνια ασθένεια.
Υπήρχε και μια βασική μεταβλητή της σταθεροποίησης: Δικτατορίες στην λατινική Αμερική και την Ασία ίσχυαν κατά τον Ψυχρό πόλεμο ως προπύργια του Κουμουνισμού. Υπήρχε και το σοσιαλοδημοκρατικό παιχνίδι: Οι Πολωνοί, Τσέχοι και Ρώσοι διαφωνούντες που σήκωναν ανάστημα στο Σοβιετικό σύστημα, εκλήφθηκαν ως ταραχοποιοί που εμπόδιζαν την ειρήνη και έθεταν σε κίνδυνο την σταθεροποιητική πολιτική. Η διαίρεση της Ευρώπης και του Κόσμου, η καταπίεση στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο μπορεί να μην ήταν ευχάριστη (παρά μόνο για αυτούς πίσω από την Σιδηρά Αυλαία), ωστόσο ήταν σταθερή. Όμως για πόσο;
Τι σκεπτόταν κανείς στα χρόνια εκείνα, για πόσες δεκαετίες πόσες εκατομμύρια ζωές επετράπη να σπαταληθούν στην σοβιετική αυτοκρατορία και στα πολεμικά παρασκήνια του τρίτου κόσμου στο όνομα της σταθερότητας; Με πόσες ανελεύθερες και ταπεινωμένες ζωές υπολόγιζαν για ακόμα περισσότερες δεκαετίες μέχρι πρόσφατα τις αραβικές χώρες;
(Υγ. Η απόπειρα μετάφρασης ανήκει στην υποφαινόμενη μπλόγκερ)
Σχόλια