Κι ας είστε ξεπατικωτούρα από κάποια ταινία που δεν έπαιξε ποτέ στο βίντεο.
Κι ας είστε εδώ να τρέχετε από πάνω μας, λαμπερά και απροκάλυπτα με θράσος.
Χωρίς τσίπα φυσικά.
Για όλα εκείνα τα κυριακάτικα πρωινά που με ξυπνήσατε με την αίσθηση του "πάντα" μαζί με το "ποτέ", σηκώνω το κεφάλι και σας αφορίζω.
Για όλα εκείνα τα πληγωμένα απογεύματα με καφέ και τσιγάρο, που επιταχύνατε τον έρμο τον χρόνο, και στολίζατε τις πιο εγκάρδιες κουβέντες με τέμπο ανήσυχο και ένοχο, σας καθιστώ υπεύθυνες να ξέρετε.
Για τις βόλτες που μου φυτεύατε στον κόρφο, και δεν μπόρεσα να κερδίσω, δεν σας κακίζω πια.
Για τα αγγλικά κυριακάτικα πρωϊνά στο κρεβάτι που κανείς δεν βρέθηκε να μοιραστεί, μπορώ και γελάω. Γελάω γιατί αυτά που θα έρθουν θα 'ναι ακόμη καλύτερα. Χωρίς εσάς από πάνω μας. Θα ναι μέρες ανέμελες και ξένοιαστες.
Για τις Δευτέρες που με τόση επιμέλεια επιμένετε να μας προετοιμάζετε με μικρά τσιμπήματα στην πλάτη, μην σκιάζεστε. Η άφιξη τους είναι δεδομένη. Σαν του πεπρωμένου η φυγή τους.
Για όλα τα χρόνια που χτίσατε επάνω μου ρυτίδες, ένα έχω να πω. Ευχαριστώ που μ'αφήσατε να μελαγχολώ. Έτσι τα λακκάκια ομορφαίνουν.
Σχόλια