Σαν ψέμμα μοιάζουν όλα. Σαν κακόγουστο αστείο που με τον καιρό χειροτερεύει. Μη χάνεις το χιούμορ σου θα μου πεις. Ρε, την αγαπάω την Ελλάδα. Αγαπώ τον τόπο αυτό που κάποιος κάπου μοιάζει να τον καταράστηκε. Ίσως κι όλοι μας. Ο καθένας με τον τρόπο του. Από τα πολλά σειχτιρίσματα. Τον πονάς τον τόπο σου λες; Μα δεν έκανες τίποτα. -Μα δεν μπορούσα θα πεις. Με παρέσυρε το "σύστημα". Ψήφισες ξανά τα ίδια λαμόγια. Δεν διαφοροποιήθηκες. Δεν πήγες με τους Ατενίστας να καθαρίσεις ζαρτινιέρες. Χλεύαζες. Μετά μιλούσες για κατάντια του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Μετά τα βαλες και με τους μετανάστες. Όλους αυτούς τους άμοιρους και δυστυχείς που ήρθαν εδώ για ένα κομμάτι ψωμί στον ήλιο. Με εξαιρέσεις, εντάξει. Με υπόκοσμο, φυσικά. Αλλά και με γυναικόπαιδα που τα κόκαλα τους πετάγονται από την ασιτία. Φτώχεια ρε.
Φτώχυνες κι εσύ μέσα σου μαλάκα. Πλουτίζοντας. Με διακοπές στη Μύκονο, κουστούμι Αρμάνι και χλιδάτα Cayenne. Κλέφτες τους ανέβαζες κλέφτες τους κατέβαζες. Κι εσύ το ίδιο ζουμί έβραζες όμως. Ξέχασες την μετάθεση του γιού σου; Ξέχασες τον διορισμό της αμόρφωτης κόρης σου στο υπουργείο; Ξέχασες το διχίλιαρο που έδινες στο γιατρό να προσέξει τη μάνα σου; Ξέχασες τον υπαλληλάκο στην πολεοδομία που του κόλλαγες το γρηγορόσημο στο χέρι; Ξέχασες τα μαύρα ενοίκια που έμειναν αδήλωτα; Τα μαύρα ιδιαίτερα που έκανες στα παιδιά σου; Λογαριασμοί που μόνο εδώ πληρώνονται μάγκα μου.
Και τίποτα δεν σε τάραζε. Μόνο αν δεν έβρισκες να κλείσεις πρώτο τραπέζι πίστα. Τίποτα δεν σε σήκωνε από τον καναπέ. Κανένας θόρυβος. Εσύ να σαι καλά. Και βολεμένος. Καμιά συναίσθηση συλλογικού καλού. Ακόμη και στο παιδί σου τώρα τα ίδια θα περάσεις. Με ότι μέσα έχεις.
Τώρα; τώρα στέλνεις τα λεφτά σου στην Ελβετία κι αγοράζεις ακίνητα στο Λονδίνο; Να περισώσεις ότι έχεις;
Η ουσία όμως δεν περισώζεται. Και δεν θα καταλάβεις. Γιατί δεν σε καίει η Ελλάδα. Δεν σε πονάει που μια ολόκληρη γεννιά θα ξεσπιτωθεί. Δεν σε τσούζει που δεν θα μείνουν και πολλοί να παλέψουν για κάτι καλύτερο. Δεν φοβάσαι που οι μισοί έχουν χάσει κάθε πίστη κι αξίωση.
Κι από πάνω αγανακτείς. Αγανακτείς που στήριξες αυτή μας την κατάντια. Κάτσε στον ωραίο καναπέ σου και συλλογίσου. Ποτέ δεν είναι αργά.
Αγανακτισμένοι, απλήρωτοι, απογοητέυμένοι, ξεχασμένοι, οργισμένοι, ότι κι αν είμαστε ξέρουμε καλά πως μας αξίζει κάτι καλύτερο. ΚΑιρός να σκεφτούμε για το πώς θα το επιτύχουμε. 20.000 φωνές δεν φτάνουν μόνες τους. Την λύτρωση θα την βρεις στην πράξη. Πώς θ'αλλάξει αυτός ο τόπος; Πώς θα ξεριζώσεις την σαπίλα; Πες μου πώς.
Φτώχυνες κι εσύ μέσα σου μαλάκα. Πλουτίζοντας. Με διακοπές στη Μύκονο, κουστούμι Αρμάνι και χλιδάτα Cayenne. Κλέφτες τους ανέβαζες κλέφτες τους κατέβαζες. Κι εσύ το ίδιο ζουμί έβραζες όμως. Ξέχασες την μετάθεση του γιού σου; Ξέχασες τον διορισμό της αμόρφωτης κόρης σου στο υπουργείο; Ξέχασες το διχίλιαρο που έδινες στο γιατρό να προσέξει τη μάνα σου; Ξέχασες τον υπαλληλάκο στην πολεοδομία που του κόλλαγες το γρηγορόσημο στο χέρι; Ξέχασες τα μαύρα ενοίκια που έμειναν αδήλωτα; Τα μαύρα ιδιαίτερα που έκανες στα παιδιά σου; Λογαριασμοί που μόνο εδώ πληρώνονται μάγκα μου.
Και τίποτα δεν σε τάραζε. Μόνο αν δεν έβρισκες να κλείσεις πρώτο τραπέζι πίστα. Τίποτα δεν σε σήκωνε από τον καναπέ. Κανένας θόρυβος. Εσύ να σαι καλά. Και βολεμένος. Καμιά συναίσθηση συλλογικού καλού. Ακόμη και στο παιδί σου τώρα τα ίδια θα περάσεις. Με ότι μέσα έχεις.
Τώρα; τώρα στέλνεις τα λεφτά σου στην Ελβετία κι αγοράζεις ακίνητα στο Λονδίνο; Να περισώσεις ότι έχεις;
Η ουσία όμως δεν περισώζεται. Και δεν θα καταλάβεις. Γιατί δεν σε καίει η Ελλάδα. Δεν σε πονάει που μια ολόκληρη γεννιά θα ξεσπιτωθεί. Δεν σε τσούζει που δεν θα μείνουν και πολλοί να παλέψουν για κάτι καλύτερο. Δεν φοβάσαι που οι μισοί έχουν χάσει κάθε πίστη κι αξίωση.
Κι από πάνω αγανακτείς. Αγανακτείς που στήριξες αυτή μας την κατάντια. Κάτσε στον ωραίο καναπέ σου και συλλογίσου. Ποτέ δεν είναι αργά.
Αγανακτισμένοι, απλήρωτοι, απογοητέυμένοι, ξεχασμένοι, οργισμένοι, ότι κι αν είμαστε ξέρουμε καλά πως μας αξίζει κάτι καλύτερο. ΚΑιρός να σκεφτούμε για το πώς θα το επιτύχουμε. 20.000 φωνές δεν φτάνουν μόνες τους. Την λύτρωση θα την βρεις στην πράξη. Πώς θ'αλλάξει αυτός ο τόπος; Πώς θα ξεριζώσεις την σαπίλα; Πες μου πώς.
Σχόλια