ανεκπλήρωτα προς εκπλήρωση

Στένεψε ο χρόνος.
Δεν του χωράνε άλλες βάτες.
Δεν αργεί ο καιρός που θα τα αφήσεις όλα πίσω.
Δρόμους, ευχές, χαρές και λύπες, μαθητές, δασκάλους, ανθρώπους οικείους, φίλους, οικογένεια.
Δεν ξέρεις πως θα είναι.
Η αποκόλληση από τον πλακούντα θα σε τσούξει.
Έτσι το φαντάζεσαι.
Η ομορφιά του καινούργιου κι ο ενθουσιασμός του αγνώστου.
Κι από την άλλη η νοσταλγία για τα υπόλοιπα;
Έρχονται αργά ή γρήγορα οι στιγμές των μεγάλων αποφάσεων.
Που το ένα πόδι πρέπει να προχωρήσει ένα γαμημένο βήμα.
Μπροστά.
Εκεί που η θέληση παίρνει μια μεγάλη στροφή με το ρίσκο να βρεθεί στο γκρεμό με το γκάζι πατημένο.
Ίσως δεν είναι παρόρμηση ρε αγάπη.
Ίσως είναι ανάγκη.
Ενδότερη.
Κι ενδόμυχη.
Εκούσια ή και όχι.
Από αυτές που τα βράδια σε πνίγουν και συνομωτούν με τους εφιάλτες του ανεκπλήρωτου.
Από εκείνες που δεν θα σε αφήσουν σε χλωρό κλαρί ρε.