Οι ιστορίες με γιασεμιά κι άγρια νυχτολούλουδα, γεννιούνται κάτι τέτοιες αυγουστιάτικες νύχτες. Όταν το φεγγάρι κοντοστέκεται κάπου χαμηλά πάνω από μια μάυρη θάλασσα και λαμπερούς έναστρους ουρανούς, κι όλα τα παραμύθια αποφασίζουν να ενωθούν με την ομορφιά του σύμπαντος. Μέχρι και τα τραγούδια συνομωτούν για να ευνοηθούν τα αυγουστιάτικα ειδύλλια. Κι είναι δύσκολο να στο περιγράψω χωρίς ούτε μια τόση δα ιστορία. Αλλά ξέρεις καλά τι σου λέω. Μιλώ γι' αυτές που μια φορά γεννιούνται- μοναδική- κι όσο κρατούν, εσύ θαρρείς πως όλα είναι δυνατά στον κόσμο ετούτο. Κουρνιάζει ο φόβος, σωπαίνει ο αντίλογος. Ανασαίνει η χαρά και γεμίζει η καρδιά. Σε κάτι λιθόστρωτα, που τα ανεκπλήρωτα περνούν από ταβερνάκια μουσικά και προσπερνούν όλα τα απάνθρωπα. Οι νύχτες που ένα χέρι μπορεί να σε πάει στην άκρη της γης, χωρίς δεύτερη κίνηση. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι έπειτα οι μέρες. Οι στιγμές οι φωτεινές που τα χαμόγελα δεν απομακρύνονται από τα πρόσωπα. Τα χάχανα που σκορπάνε δεξιά κι αριστερά ανεπιτήδευτα. Οι αγκαλιές της ουσίας. Το κράτημα πάνω στα τεντωμένα σχοινιά του απροσδόκητου.
Βλέμματα που μέσα τους κρύβουν ζωές ολόκληρες. Φιλιά που σου χαρίζουν ταξίδια αλησμόνητα.
Νύχτες και μέρες που ίσως να μην διηγηθείς ποτέ σου. Ίσως και να ναι πολύ πολύτιμες για να εκτεθούν σε αυτιά ξένα. Ίσως και να σε πονέσουν τόσο που θ'αποφασίσεις να τις θάψεις. Δεν έχει σημασία. Εσύ μόνο κοίτα να τις ζεις. Όσο μπορείς. Γιατί εκεί κατοικεί ο ίδιος ο παράδεισος που περιέγραψαν τόσοι και τόσοι ποιητές. Εκεί πολιτογραφήθηκε το όνειρο.