Δεν θέλω να προσδοκώ σε Κάτι.
Πόσο μάλλον σε κάτι που δεν Είσαι.
Πατώ γερά στη γη και λέω:
Εσύ είσαι το ταξίδι.
Εκείνο το τρένο το Εξπρές που δεν τόλμησα να πάρω.
Εσύ είσαι η ηχώ που αγνοώ μέσα μου.
Σαν ξεχασμένος πόνος.
Σαν έμπνευση βαθιά που μ'αγκαλιάζει τις νύχτες.
Με τις αλήθειες σου τις μαύρες. Τις δύστυχες.
Αυτές που δεν αγαπήθηκαν.
Τις σκέψεις τις γοργές.
Γιατί τα πιο όμορφα σκοτάδια μου θα'ναι πάντα Εσύ.
Πόσο μάλλον σε κάτι που δεν Είσαι.
Πατώ γερά στη γη και λέω:
Εσύ είσαι το ταξίδι.
Εκείνο το τρένο το Εξπρές που δεν τόλμησα να πάρω.
Εσύ είσαι η ηχώ που αγνοώ μέσα μου.
Σαν ξεχασμένος πόνος.
Σαν έμπνευση βαθιά που μ'αγκαλιάζει τις νύχτες.
Με τις αλήθειες σου τις μαύρες. Τις δύστυχες.
Αυτές που δεν αγαπήθηκαν.
Τις σκέψεις τις γοργές.
Γιατί τα πιο όμορφα σκοτάδια μου θα'ναι πάντα Εσύ.
1 Voices:
at: 23/12/11 11:05 π.μ. είπε...
"τα πιο όμορφα σκοτάδια", οι πιο όμορφες σιωπές και οι πιο εκκωφαντικές.
αγάπη και χωρίς φως και μες στην σιωπή να ευχηθώ εγώ για τις γιορτές.
σου χαμογελώ Μ. μου.
λιζ
Δημοσίευση σχολίου