[Ένα ποστ αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους ακούνε την μουσική στην δ ι α π α σ ω ν εντός τους]
Κι έτσι καταφθάνει μια στιγμή που όλα ανακηρύσσονται σε Μουσική. Ζητάς να ταυτιστείς με ένα στίχο, να αφεθείς στο κύμα ενός αγαπημένου σωρού τόνων που συντέθηκαν με τρόπο μαγικό σαν να μιλούν για σένα. Μόνο.
Μουσική βάλσαμο. Μουσική φίλος. Μουσική απελπισία. Μουσική Έρωτας.Μουσική Θάνατος. Ήχοι που συνοδεύουν στιγμές, μνήμες, μυρωδιές, πρόσωπα, εαυτούς, κορμιά, τόπους, χαμόγελα και δεν έχει τελειωμό αυτή η λίστα. Ένα τραγούδι κι ένας άνθρωπος. Μια μελωδία και μιαν άλλη νοσταλγία. Ήχοι γώριμοι, ήχοι άγνωστοι, όλοι συνειφασμένοι με εσένα. Ως άλλη ταυτότητα.
Ναι, η μουσική θεραπεύει. Η μουσική ξεσηκώνει. Ζωντανεύει αυτά που εσύ κλώτσησες. Θαύει αυτά που εσύ εγκωμίασες. Σε συντροφεύει στις πιο δημιουργικές στιγμές. Σε παρηγορεί τις χειρότερές σου νύχτες. Σε ακούει όταν κλαις. Σε χορεύει όταν αγαπάς. Πάντα πλάι σου. Ψέμματα όχι πλάι σου, Πάντα Μέσα Σου. Κλεισμένη εκεί σαν θησαυροφύλακας όλων όσων είμαστε. Κι είμαστε τόσα πολλά. Γίναμε τόσα πολλά. Σε πολλαπλές διαστάσεις. Σε σκέψεις, σε ιδέες, σε πτυχές, σε συναίσθημα, σε χαρακτήρες.
Κι ακόμα. Διαμορφωνόμαστε. Κάπως πιο δυσπλαστοι, μα αναζητούμε ακούραστα τους ήχους που θα κλείσουμε εκ νέου μέσα μας, για να κλειδώσουμε στιγμές "συμπαγούς ευτυχίας". Κι αυτή η τελευταία, θα διεκδικείται πάντα στ' ανεκπλήρωτα. Στα γιασεμιά που ξέμειναν στο κατώφλι. Οι Νότες θα έρθουν και θα μεταφραστούν σε νέα γλώσσα, ανεξερεύνητη ακόμα.
Χορεύουμε;
Κι έτσι καταφθάνει μια στιγμή που όλα ανακηρύσσονται σε Μουσική. Ζητάς να ταυτιστείς με ένα στίχο, να αφεθείς στο κύμα ενός αγαπημένου σωρού τόνων που συντέθηκαν με τρόπο μαγικό σαν να μιλούν για σένα. Μόνο.
Μουσική βάλσαμο. Μουσική φίλος. Μουσική απελπισία. Μουσική Έρωτας.Μουσική Θάνατος. Ήχοι που συνοδεύουν στιγμές, μνήμες, μυρωδιές, πρόσωπα, εαυτούς, κορμιά, τόπους, χαμόγελα και δεν έχει τελειωμό αυτή η λίστα. Ένα τραγούδι κι ένας άνθρωπος. Μια μελωδία και μιαν άλλη νοσταλγία. Ήχοι γώριμοι, ήχοι άγνωστοι, όλοι συνειφασμένοι με εσένα. Ως άλλη ταυτότητα.
Ναι, η μουσική θεραπεύει. Η μουσική ξεσηκώνει. Ζωντανεύει αυτά που εσύ κλώτσησες. Θαύει αυτά που εσύ εγκωμίασες. Σε συντροφεύει στις πιο δημιουργικές στιγμές. Σε παρηγορεί τις χειρότερές σου νύχτες. Σε ακούει όταν κλαις. Σε χορεύει όταν αγαπάς. Πάντα πλάι σου. Ψέμματα όχι πλάι σου, Πάντα Μέσα Σου. Κλεισμένη εκεί σαν θησαυροφύλακας όλων όσων είμαστε. Κι είμαστε τόσα πολλά. Γίναμε τόσα πολλά. Σε πολλαπλές διαστάσεις. Σε σκέψεις, σε ιδέες, σε πτυχές, σε συναίσθημα, σε χαρακτήρες.
Κι ακόμα. Διαμορφωνόμαστε. Κάπως πιο δυσπλαστοι, μα αναζητούμε ακούραστα τους ήχους που θα κλείσουμε εκ νέου μέσα μας, για να κλειδώσουμε στιγμές "συμπαγούς ευτυχίας". Κι αυτή η τελευταία, θα διεκδικείται πάντα στ' ανεκπλήρωτα. Στα γιασεμιά που ξέμειναν στο κατώφλι. Οι Νότες θα έρθουν και θα μεταφραστούν σε νέα γλώσσα, ανεξερεύνητη ακόμα.
Χορεύουμε;
Σχόλια