Φέγγει (;)

Να τη, να τη η σκασμένη. Πάλι σκάει απρόσκλητη μαλάκα μου. Αυτό δεν είναι έμπνευση ρε φίλε. Αυτό είναι αμαρτία. Κακόγουστο αστείο. Την ώρα που χαμός-πνίγεσαι-να προλάβεις-να τρέξεις-να αποδώσεις-να φανείς αντάξιος του πήχυ-να είσαι συνεπής-σαφής-να γεμίσεις το ποτήρι-να κολλήσεις το μπρίκι. Δεν υπάρχει χειρότερη τυραννία από την ενέργεια που δεν μπορείς να διοχετεύσεις. Από την δημιουργικότητα που σε πνίγει. Υπερβολικά πολλά αυτά που υπάρχουν να κάνεις και να πεις. Τόσοι διαφορετικοί τρόποι να φιλοτεχνήσεις με το ένστικτο. Πως να στο εξηγήσω. Είναι ένα σπρώξιμο συνεχές, σαν τις οδύνες τοκετού, που δεν σ'αφήνουν να ησυχάσεις αν δεν γεννήσεις.
Συνήθως κρύβεται έξυπνα μια ωραία αφορμή πίσω από αυτό. Άλλοτε μεγάλη κι αλλοτε πιο ασήμαντη. Ρε, δεν προσπαθώ να στήσω ένα μάνιουαλ έμπνευσης της καλλιτεχνικής δραστηριότητας εδώ. Ούτε καν συγκαταλέγομαι σε τέτοια ομάδα ανθρώπων που ενασχολούνται με την Τέχνη. Όχι. Και ο αυτοπροσδιορισμός μου περιορίζεται σε πέντε αράδες λέξεις εδώ, εκεί και λίγο παραπέρα, όσο μπορώ κάε φορά, όσο με εμπνέουν οι αφορμές, περισσότερο σαν ανάγκη. Σαν ανάγκη που είναι όμοια με αυτήν της επικοινωνίας. Φλυαρώ το ξέρω.
Οι λέξεις όπως λέει κι η Ου Μινγκ δεν είναι φίλες μου τελευταία. ίσως επειδή τις έχω πάρει από κοντά. Πολύ κοντά. Πάνω σε αυτές βασίζομαι. Πάνω σε αυτές ορίζομαι. Έξεις/Λέξεις/ Έφεξες και γλύστρησα.