Καμιά φορά οι άνθρωποι σου δίνουν την αίσθηση ότι είσαι
αόρατος. Δεν σε βλέπουν, δεν σου μιλούν, δεν σε ακούν. Κι ας έχεις τόσα να
πεις. Κι ας θες να μοιραστείς τον κόσμο μαζί τους.
Στο μετρό εκείνη καθόταν
σχεδόν ακίνητη παρατηρώντας τα παπούτσια των ανθρώπων που στέκονταν στο ίδιο
βαγόνι. Δεν θα γίνεις ποτέ σου Αμελί σκέφτηκε. Η χοντρή μεγαλοκοπέλα απέναντι ας
πούμε με το πράσινο μπουφάν και τον κολλημένο σελιδοδείκτη στο οπισθόφυλλο“I love Cambridge University”, σιγά μαρή,
μπορεί να μοιάζεις με αγκινάρα αλλά η καρδιά σου βάζω στοίχημα δεν αντιστοιχεί
στο σχεδόν αγαπημένο οπωρολαχανικό. Παπούτσι τύπου Σταράκι σε χρώμα σκατουλί,
φυσικά έτη φωτός μακριά από κάθε τι . Τι συμπέρασμα να βγάλω; Είσαι νοσοκόμα ή
γηροκόμος. Στο σπίτι σε περιμένει ο σύζυγος που θα σου έχει μαγειρέψει. Κάτι θα
βρεις να γκρινιάξεις όμως. Δεν σου πήρε λεμόνια για το γλυκό που ήθελες να φτιάξεις.
Εσύ το βρήκες το πέλαγο. Εμείς να δούμε σε ποιόν θα γκρινιάξουμε.
Έπειτα. Ο νεαρός δίπλα στην χοντρή κυρία με μειωμένο πλέον
χώρο στο τριθέσιο εμπριμέ κάθισμα μοιάζει βγαλμένος από παραμύθι φίλε μου.
Μεγάλα πράσινα μάτια με θλιμμένες κόγχες. Χείλη στο χρώμα του ρόδου. Κι ένα
σκουφί να κρύβει τα καστανά μαλλιά. Φοιτητής είσαι εσύ εξάπαντος. Ακούει
Νάσιοναλ. Ωραία παπούτσια. Χαμηλωμένο βλέμμα. Μειδίασμα αγνώστου αιτίας. Δεν
κοιτώ προς την μεριά του. Τον έχει συνεπάρει η μουσική. Έκλεισε τα μάτια κι
έγειρε τώρα στο πλάι. Σίγουρα
ονειρεύεται λίγη ξεκούραση. Το μεγάλο διπλό κρεβάτι του. Σε φάγανε οι μπύρες.
Κρατάς και υφασμάτινη τσάντα με σημειώσεις. Άραγε να μουτζουρώνεις δίπλα στα
σχόλια; Να ζωγραφίζεις τράιμπαλ παραμυθιάρικα όταν ταξιδεύεις;
Δεν θα μάθω ποτέ.
Στάση Stadtmitte.
Επίκεντρο γίναμε. Στο επίκεντρο να πάμε μουρμουράς κάπως άστοχα. Οι πόρτες
ανοίγουν και με ταράζουν. Μεταξύ άλλων ένας τυφλός κύριος συνοδευόμενος από την
κόρη του κάθεται δίπλα μου. Σηκώνομαι και της δίνω την θέση μου. Αγωνία στα
μάτια της. Του κρατάει το χέρι. Ο πατέρας έχει άσπρα, κάτασπρα μαλλιά και
υπέροχα γαλανά μάτια. Κάποτε ίσως με αυτά να θαύμαζε τον κόσμο. Να μοιραζόταν
τον ίδιο ενθουσιασμό με την Αλίκη όταν αντίκρυσε την μικρή Πορτούλα της χώρας
των θαυμάτων. Θα ήθελα να του σφίξω το χέρι. Και να του πω ότι εγώ τον θαυμάζω
περισσότερο. Στο σπίτι η σύζυγος θα του έχει άραγε έτοιμο το φαγητό; Να θυμάται
που και που ότι ένα χάδι μπορεί να δώσει δύναμη; Η πλάτη πάντα ίσια. Ευθυτενής. Αυτό που εγώ
ορίζω περηφάνεια. Γιατί έτσι θέλει.
Μπαίνει που λες η ηρωίδα σε ένα κατάστημα με κλωστές.
Χιλιάδες κουβάρια κρέμονται ατάραχα στα μικρά ραφάκια, λες κι ο κόσμος
περιμένει να ανακαλυφθούν εδώ σε αυτήν την τρύπα. Απόφαση που πήρε ανάμεσα σε
δυο στάσεις του μετρό: να φτιάξει βραχιολάκια για τον Μάρτη. Πολλά. Και θα τα μοιράσει
δεξιά κι αριστερά στον δρόμο.Σε περαστικούς. Σε αξιαγάπητα βλέμματα. Σε
ανθρώπους που το κέρδισαν. Ναι, έτσι με την κριτική της μιας ματιάς. Ακλόνητα
πιστεύει ότι όλη σου η ζωή ζωγραφίζεται σε ένα πρόσωπο. Σε ένα μόνο πρόσωπο. Εκεί
θα τα βρεις όλα. Αρκεί να ψάξεις καλά.
Σχόλια