Το χειρότερο πράγμα όταν είσαι μακριά είναι ο φόβος για αυτά που χάνεις.
Αυτά που δεν βλέπεις, δεν ακούς, δεν μυρίζεις, δεν νοιώθεις. Είναι ο φόβος ότι μια μέρα θα γυρίσεις και κανείς δεν θα σε θυμάται. Το σπίτι σου δεν θα θυμάται την μυρωδιά σου. Η μάνα σου δεν θα θυμάται πως πίνεις τον καφέ. Οι φίλοι σου συνηθισμένοι πια στην απουσία σου, δεν θυμούνται γιατί επιμένεις να μην χτενίζεις την φράντζα σου. Ο βασιλικός στον κήπο δεν θα ακούει πια με την ίδια λαχτάρα τα λόγια που του έλεγες. Η γειτόνισσα θα σε ρωτήσει πόσο θα κάτσεις στην Ελλάδα. Το σκυλί δεν σε γνωρίζει πια. Το ανίψι του Πάνου δεν ξέρει την μορφή σου. Μεγάλωσε πια. Ολόκληρος άντρας έγινε. Η πόλη που μεγάλωσες δεν θα σε φυλάει πια τις νύχτες. Καλώς ήλθες ξένη στον τόπο μου, θα ψιθυρίζει. Τρόμος.
Η πόλη που μεγάλωσες έγινε ένα τέρας. Τα οικεία μέρη μεταλλάχθηκαν. Οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι φίλε που άλλοτε υπεράσπιζες με το στήθος φουσκωμένο, ο αόριστος προσδιορισμός αυτών που συνιστούν μια πολιτεία, -ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ- που θέλουν να ορίζουν τις ζωές των δικών μου ανθρώπων; Ναι, δικοί μου άνθρωποι είναι και οι Πακιστανοί στα φανάρια, και οι Αλβανοί στην πολυκατοικία, οι Ινδοί στην Ευριπίδου, οι Αφρικανοί με τα όμορφα ταγάρια που παίζουν τύμπανα στην Πλάκα. Και οι Κινέζοι με τα τεράστια μαγαζιά τους και οι καταληψίες στην Βίλα και οι Άστεγοι στην Ομόνοια και οι Κωφοί και τα Παιδιά στο Ίδρυμα Μητέρα. Και τα φιλαράκια της φίλης μου στην ψυχιατρική κλινική του Θριασειου. Είναι η ανθρώπινη πραγματικότητα που άφησα πίσω. Το σύνολο της δικής μου ελληνικής αλήθειας. Με αυτό μεγάλωσα. Κι εσύ.
ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ που βγάζουν στιλέτο όταν βλέπουν χρώμα ανθρώπινο, Άλλο από το δικό τους; ΠΟΙΟΣ τους μεγάλωσε, ποιός ανέθρεψε τέτοια Τέρατα; ΠΟΙΟΣ βολεύεται όσο ο διχασμός μας μεγαλώνει; Με ποιό δικαίωμα καθορίζουν αν εγώ κι εσύ χωράμε στην γεωγραφία της Ελλάδας;
Δεν θα το συνηθίσουμε το Τέρας, Μάνο μη φοβάσαι. Γιατί να, κοίτα, υπάρχουν όλοι αυτοί που δακρύζουν και ελπίζουν με ένα τραγούδι. Και μετά βγαίνουν στον δρόμο μαζί με τους φίλους τους στα Πετράλωνα, στην Ομόνοια, στα Εξάρχεια :
(Φωτογραφία via Katerina Karakassi /Facebook από την χθεσινή συγκέντρωση στην Αθήνα)
Αυτά που δεν βλέπεις, δεν ακούς, δεν μυρίζεις, δεν νοιώθεις. Είναι ο φόβος ότι μια μέρα θα γυρίσεις και κανείς δεν θα σε θυμάται. Το σπίτι σου δεν θα θυμάται την μυρωδιά σου. Η μάνα σου δεν θα θυμάται πως πίνεις τον καφέ. Οι φίλοι σου συνηθισμένοι πια στην απουσία σου, δεν θυμούνται γιατί επιμένεις να μην χτενίζεις την φράντζα σου. Ο βασιλικός στον κήπο δεν θα ακούει πια με την ίδια λαχτάρα τα λόγια που του έλεγες. Η γειτόνισσα θα σε ρωτήσει πόσο θα κάτσεις στην Ελλάδα. Το σκυλί δεν σε γνωρίζει πια. Το ανίψι του Πάνου δεν ξέρει την μορφή σου. Μεγάλωσε πια. Ολόκληρος άντρας έγινε. Η πόλη που μεγάλωσες δεν θα σε φυλάει πια τις νύχτες. Καλώς ήλθες ξένη στον τόπο μου, θα ψιθυρίζει. Τρόμος.
Η πόλη που μεγάλωσες έγινε ένα τέρας. Τα οικεία μέρη μεταλλάχθηκαν. Οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι φίλε που άλλοτε υπεράσπιζες με το στήθος φουσκωμένο, ο αόριστος προσδιορισμός αυτών που συνιστούν μια πολιτεία, -ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ- που θέλουν να ορίζουν τις ζωές των δικών μου ανθρώπων; Ναι, δικοί μου άνθρωποι είναι και οι Πακιστανοί στα φανάρια, και οι Αλβανοί στην πολυκατοικία, οι Ινδοί στην Ευριπίδου, οι Αφρικανοί με τα όμορφα ταγάρια που παίζουν τύμπανα στην Πλάκα. Και οι Κινέζοι με τα τεράστια μαγαζιά τους και οι καταληψίες στην Βίλα και οι Άστεγοι στην Ομόνοια και οι Κωφοί και τα Παιδιά στο Ίδρυμα Μητέρα. Και τα φιλαράκια της φίλης μου στην ψυχιατρική κλινική του Θριασειου. Είναι η ανθρώπινη πραγματικότητα που άφησα πίσω. Το σύνολο της δικής μου ελληνικής αλήθειας. Με αυτό μεγάλωσα. Κι εσύ.
ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ που βγάζουν στιλέτο όταν βλέπουν χρώμα ανθρώπινο, Άλλο από το δικό τους; ΠΟΙΟΣ τους μεγάλωσε, ποιός ανέθρεψε τέτοια Τέρατα; ΠΟΙΟΣ βολεύεται όσο ο διχασμός μας μεγαλώνει; Με ποιό δικαίωμα καθορίζουν αν εγώ κι εσύ χωράμε στην γεωγραφία της Ελλάδας;
Δεν θα το συνηθίσουμε το Τέρας, Μάνο μη φοβάσαι. Γιατί να, κοίτα, υπάρχουν όλοι αυτοί που δακρύζουν και ελπίζουν με ένα τραγούδι. Και μετά βγαίνουν στον δρόμο μαζί με τους φίλους τους στα Πετράλωνα, στην Ομόνοια, στα Εξάρχεια :
"Μ’ αρέσει να σκέφτομαι ότι κάποιο τραγούδι που δεν καταλαβαίνω κι ίσως δεν θα ακούσω ποτέ, είναι αυτό που δίνει στον λαθραίο άνθρωπο τη δύναμη να μην πνιγεί κάπου στο Αιγαίο, αλλά με μια τελευταία ανάσα να σηκωθεί στον αφρό, να κολυμπήσει και να πατήσει στο κάθε Φαρμοκονήσι. Ίσως με αυτό το τραγούδι στο στόμα, να ελπίσει έστω για μερικά λεπτά ότι οι άνθρωποι εδώ, δεν θα τον πουν λαθραίο κι ότι δεν θα τον στοιβάξουν σε μια φυλακή κι ότι δεν θα τον κάνουν επιχείρηση σκούπα κι ότι δεν θα τον μαχαιρώσουν κάποιο ξημέρωμα την ώρα που κάνει ποδήλατο. Θα κάνει λάθος που θα ελπίσει." (http://tovytio.wordpress.com/2013/01/19/denxwranealloi/ 19.01.2013)
Για αυτούς που πνίγηκαν στα νερά του Αιγαίου, για αυτούς που μαχαιρώθηκαν στους δρόμους της Ελλάδας, για όλους αυτούς που περιθωριοποιήθηκαν άθελά μου κι άθελά σου, και που το μόνο που ήθελαν ήτανε να Ζήσουν την πουτάνα την ζωή όπως της αρμόζει, χρωστώ εγώ προσωπικά μια μεγάλη Συγνώμη.
Α γ ω ν ι ώ
(Εδώ, από μακριά το βλέπω πια καθαρά το Πέλαγο στη φωνή του Καζαντζίδη.)
Α γ ω ν ι ώ
(Εδώ, από μακριά το βλέπω πια καθαρά το Πέλαγο στη φωνή του Καζαντζίδη.)
Σχόλια