Πάει καιρός που δεν γράφω.
Πάει καιρός που συσσωρεύω μια νέα τάξη συναισθημάτων μέσα μου. Όπου τάξη, βάλε αταξία. Εκείνη την υπέροχη αταξία, που την έκανα πανό. Ήρθε η ώρα να παρελάσουν οι λέξεις. "Προδίδουν οι λέξεις" μου έλεγε ο Γιώργος. Το ξερα.
Είμαι 2 χρόνια μακριά. Το αγαπώ το Βερολίνο. Αγαπώ όλα αυτά που μπορώ και κάνω. Υπάρχει μια αίσθηση ελευθερίας σ'αυτήν εδώ την πόλη. Ιδίως το καλοκαίρι. Γνώρισα ανθρώπους όμορφους, αξιόλογους, συγκηνιτικούς. Ολοκληρώνω ένα όνειρο παλιό. Πήρα εκείνον εκεί τον δρόμο που νόμιζα ότι δεν τολμώ. Τ'άφησα όλα σύξυλα στην Αθήνα και ξεκίνησα κάπως αργά να αλλάξω τη ζωή μου. Να επαναστατήσω με τον τρόπο μου. Έφτυσα το αφεντικό μου και το σκοτεινό μπουντρούμι κι είπα: θα γίνω επιστήμονας. Καμιά διανόηση. Να διαβάσω λίγο ακόμα, λίγο ακόμα ρε μπαμπά και βλέπουμε. Κι η φιλοδοξία, η φιλοδοξία ναι, κρυφουπήρχε αλλά δεν μπορεί ποτέ της να δαμάσει το Συναίσθημα.
[Να κάτι που κατάλαβα μακριά από όλους μου τους αγαπημένους ανθρώπους. Νοιώθω πολύ. Νοιώθω κάπως υπερβολικά. Προσπαθώ να πατώ στην γη, μα πάντα έρχεται κάποιο μεγάλο κύμα συγκίνησης και με πετάει στα συναισθηματικά μου βράχια.]
Δυο χρόνια μετά.
Γεμάτη από καινούργια γνώση, κάπως χαμένη μέσα στον ακαδημαϊκό κυκεώνα, φτάνω στο μεγάλο σταυροδρόμι. Ξέρεις, από εκείνα εκεί τα μεγάλα, που σου ουρλιάζουν να πάρεις μια απόφαση. Μέχρι εδώ σε παρέσυρε το ρέμα κοριτσάκι. Θα πας κόντρα στο ποτάμι; ή θα υποκύψεις στη ρώτα;
Σήμερα το πρωί περπατούσα στον δρόμο και είδα έναν παππού να μιλάει στο εγγόνι του. Εκείνο γελούσε. Εδώ στα ξένα το αυτί είναι προπονημένο να ακούει ελληνικά φωνήματα και να ξεσηκώνει την καρδιά σου. Κοιτάω τον παππού και του χαμογελάω. Μου γελάει και δίχως να μιλήσω με ρωτάει με μάτια λαμπερά: "Τι κάνετε, καλά;"Τρεις Έλληνες αμήχανοι και συγκινημένοι μπρος το αντάμωμα στο Charlottenburg.
Την Μεγάλη Πέμπτη το απόγευμα χάσαμε την Αθηνά. Δεν πρόλαβα ούτε Αντίο να της πω, κι ας ήταν 5 μήνες στο Λαϊκό. Σήμερα την κηδεύουν στο χωριό. Η Αθηνά, μια οικογένεια ολόκληρη από μόνη της. Πληθωρική σε όλα της, μου στάθηκε σαν μάνα. Δέκα χρόνια ολόκληρα πάλεψε με τον καρκίνο. Τα δέκα αυτά χρόνια έδινε περισσότερη αγάπη, ζούσε περισσότερη ζωή, μοίραζε γενναιόδωρα ευχές. Την αγαπώ πολύ όχι μόνο γιατί ήταν στο στενό μου οικογενειακό κύκλο. Την αγαπώ για όλα αυτά που ήταν και θα συνεχίζει να είναι στις μνήμες μας. Είχε τον τρόπο της να θυσιάζεται για σένα και για μένα. Μα πάνω απ όλα ήταν ένα μικρό κοριτσάκι στην ψυχή της. Αγνό και τρυφερό. Θα μου λείψεις Αθηνά, κι ήρθε η ώρα να κατανοήσω την "ορφάνια" που μου έλεγες.
Τα χω όλα κάπως μπερδεμένα στο μυαλό μου. Το φετινό διπλό πένθος, το Πάσχα στο Βερολίνο με φίλους, μια Ελλάδα που μεταμορφώνεται σε τέρας, οι μεγάλες ευκαιρίες στην ξενιτιά, το Ακατόρθωτο, η Οικογένειά μου, ο Άνθρωπός μου, οι Φίλοι μου εκεί, οι Φίλοι μου εδώ, οι τύψεις για την μάχη που δεν δίνω, τα Αντίο που δεν είπα, τα γράμματα που δεν έστειλα, η αγκαλιά που δεν έδωσα, τα φαγητά που δεν σου μαγείρεψα, τα χαμόγελα που στέρησα, τα δακρυγόνα που δεν εισέπνευσα.
Κανένα βόλεμα ποτέ και πουθενά. Η καρδιά μου είναι εκεί. Μαζί σας. Τα σκαλιά κάποτε τελειώνουν. Όπως όλα άλλωστε. Πρέπει να μάθουμε να τα κατεβαίνουμε με άνεση.
Πάει καιρός που συσσωρεύω μια νέα τάξη συναισθημάτων μέσα μου. Όπου τάξη, βάλε αταξία. Εκείνη την υπέροχη αταξία, που την έκανα πανό. Ήρθε η ώρα να παρελάσουν οι λέξεις. "Προδίδουν οι λέξεις" μου έλεγε ο Γιώργος. Το ξερα.
Είμαι 2 χρόνια μακριά. Το αγαπώ το Βερολίνο. Αγαπώ όλα αυτά που μπορώ και κάνω. Υπάρχει μια αίσθηση ελευθερίας σ'αυτήν εδώ την πόλη. Ιδίως το καλοκαίρι. Γνώρισα ανθρώπους όμορφους, αξιόλογους, συγκηνιτικούς. Ολοκληρώνω ένα όνειρο παλιό. Πήρα εκείνον εκεί τον δρόμο που νόμιζα ότι δεν τολμώ. Τ'άφησα όλα σύξυλα στην Αθήνα και ξεκίνησα κάπως αργά να αλλάξω τη ζωή μου. Να επαναστατήσω με τον τρόπο μου. Έφτυσα το αφεντικό μου και το σκοτεινό μπουντρούμι κι είπα: θα γίνω επιστήμονας. Καμιά διανόηση. Να διαβάσω λίγο ακόμα, λίγο ακόμα ρε μπαμπά και βλέπουμε. Κι η φιλοδοξία, η φιλοδοξία ναι, κρυφουπήρχε αλλά δεν μπορεί ποτέ της να δαμάσει το Συναίσθημα.
[Να κάτι που κατάλαβα μακριά από όλους μου τους αγαπημένους ανθρώπους. Νοιώθω πολύ. Νοιώθω κάπως υπερβολικά. Προσπαθώ να πατώ στην γη, μα πάντα έρχεται κάποιο μεγάλο κύμα συγκίνησης και με πετάει στα συναισθηματικά μου βράχια.]
Δυο χρόνια μετά.
Γεμάτη από καινούργια γνώση, κάπως χαμένη μέσα στον ακαδημαϊκό κυκεώνα, φτάνω στο μεγάλο σταυροδρόμι. Ξέρεις, από εκείνα εκεί τα μεγάλα, που σου ουρλιάζουν να πάρεις μια απόφαση. Μέχρι εδώ σε παρέσυρε το ρέμα κοριτσάκι. Θα πας κόντρα στο ποτάμι; ή θα υποκύψεις στη ρώτα;
Σήμερα το πρωί περπατούσα στον δρόμο και είδα έναν παππού να μιλάει στο εγγόνι του. Εκείνο γελούσε. Εδώ στα ξένα το αυτί είναι προπονημένο να ακούει ελληνικά φωνήματα και να ξεσηκώνει την καρδιά σου. Κοιτάω τον παππού και του χαμογελάω. Μου γελάει και δίχως να μιλήσω με ρωτάει με μάτια λαμπερά: "Τι κάνετε, καλά;"Τρεις Έλληνες αμήχανοι και συγκινημένοι μπρος το αντάμωμα στο Charlottenburg.
Την Μεγάλη Πέμπτη το απόγευμα χάσαμε την Αθηνά. Δεν πρόλαβα ούτε Αντίο να της πω, κι ας ήταν 5 μήνες στο Λαϊκό. Σήμερα την κηδεύουν στο χωριό. Η Αθηνά, μια οικογένεια ολόκληρη από μόνη της. Πληθωρική σε όλα της, μου στάθηκε σαν μάνα. Δέκα χρόνια ολόκληρα πάλεψε με τον καρκίνο. Τα δέκα αυτά χρόνια έδινε περισσότερη αγάπη, ζούσε περισσότερη ζωή, μοίραζε γενναιόδωρα ευχές. Την αγαπώ πολύ όχι μόνο γιατί ήταν στο στενό μου οικογενειακό κύκλο. Την αγαπώ για όλα αυτά που ήταν και θα συνεχίζει να είναι στις μνήμες μας. Είχε τον τρόπο της να θυσιάζεται για σένα και για μένα. Μα πάνω απ όλα ήταν ένα μικρό κοριτσάκι στην ψυχή της. Αγνό και τρυφερό. Θα μου λείψεις Αθηνά, κι ήρθε η ώρα να κατανοήσω την "ορφάνια" που μου έλεγες.
Τα χω όλα κάπως μπερδεμένα στο μυαλό μου. Το φετινό διπλό πένθος, το Πάσχα στο Βερολίνο με φίλους, μια Ελλάδα που μεταμορφώνεται σε τέρας, οι μεγάλες ευκαιρίες στην ξενιτιά, το Ακατόρθωτο, η Οικογένειά μου, ο Άνθρωπός μου, οι Φίλοι μου εκεί, οι Φίλοι μου εδώ, οι τύψεις για την μάχη που δεν δίνω, τα Αντίο που δεν είπα, τα γράμματα που δεν έστειλα, η αγκαλιά που δεν έδωσα, τα φαγητά που δεν σου μαγείρεψα, τα χαμόγελα που στέρησα, τα δακρυγόνα που δεν εισέπνευσα.
Κανένα βόλεμα ποτέ και πουθενά. Η καρδιά μου είναι εκεί. Μαζί σας. Τα σκαλιά κάποτε τελειώνουν. Όπως όλα άλλωστε. Πρέπει να μάθουμε να τα κατεβαίνουμε με άνεση.
Σχόλια