Ζαλίζομαι.
Συγκινούμαι από τα λόγια της Νένας, που είναι μόνο 23 και μου γράφει με αγωνία: "κάθε μέρα γίνεται και κάτι που δεν περίμενες να γίνει ποτέ, κάθε μέρα η δημοκρατία καταπατάται και με άλλον τρόπο."
Από οθόνη σε οθόνη, από την μαυρισμένη οθόνη μέχρι τα ποστ των φίλων, από τα άρθρα στο ίντερνετ μέχρι κάθε νέο τουητ, πιάνω το χέρι μου να τρέμει. Να τρέμει σαν να ναι σε άρνηση, σε πένθος. με τους παλμούς που βαράνε ξέφρενα και μετά να κάνουν εκείνες τις μεγάλες παύσεις. Το κορμί μου αντιδρά. Το μυαλό μου αντιδρά. Κάθε μέρα η πληγή βαθαίνει. Πιάνει κόκκαλο.
Μην με ρωτάς πως βιώνω τα όσα γίνονται. Θέλω -πολύ γραφική να γίνω- και να στηθώ έξω από την πύλη του Βραδεμβούργου και να πιάνω έναν έναν από τον γιακά και του ουρλιάζω με όλη τη δύναμη που έχω. Βλέπω ανέμελα νερόβραστα πρόσωπα, βλέπω έναν κόσμο που δε νοιώθει, δε μπορεί να συμμεριστεί, δεν τον νοιάζει, και σκέφτομαι το στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Κόρινθο. Σκέφτομαι την γιαγιά που ψάχνει στα απομεινάρια της λαϊκής, σκέφτομαι τα μικρά παιδιά που είδαν τους μπάτσους στις Σκουριές να εισβάλλουν μες στο σπίτι τους, σκέφτομαι την κοπέλα που έπαιζε βιολί κλαίγοντας, σκέφτομαι τους φίλους μου που τους αφαίρεσαν το δικαίωμα εργασίας, σκέφτομαι ότι αυτή η αδικία δεν έχει τέλος. Πνίγομαι.
Αέρα.
Δυο μέρες πριν, ακούω τον πατέρα μου να μου λέει πως αυτός ο τόπος δεν έχει σωτηρία. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που ψήφισε αυτήν την ακροδεξιά κυβέρνηση θα την ξαναψηφίσει, λέει. Ακούω τους φίλους μου να μου λένε για τα ποσοστά της χρυσής αυγής κι ανακατεύομαι. Παρακολουθώ ανθρώπους να ενστερνίζονται την τακτική της κυβέρνησης. Βλέπω την παράνοια να εδραιώνεται.
Βλέπω τις συζητήσεις στο φόρουμ των Ελλήνων του Βερολίνου και από την έκπληξη ξεχνάω ποιά είμαι. Βλέπω συνανθρώπους μου να χτυπιούνται σε σχόλια τύπου "Καλά να πάθουνε οι εργάζόμενοι της ΕΡΤ που τους πληρώνουμε τόσα χρόνια κι έχουν γίνει καθεστώς". Καμιά συναίσθηση. Για άλλη μια φορά απελπίζομαι, και θαρρώ πως οι περισσότεροι βλέποντας το δέντρο χάνουν την εικόνα.
Κάθε μέρα συμβαίνει κάτι καινούργιο, που δεν είχαμε προβλέψει. Προχθες η ΕΡΤ, αύριο το Σωτηρία, μεθαύριο το λύκειο Κωφών, αντιμεθαύριο η εθνική βιβλιοθήκη. Στο απόλυτο στόχαστρο είναι τα δημόσια αγαθά και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ζούμε έναν πόλεμο που τον κινούν μισάνθρωποι.
Μας έχουν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο στεγνά. Εξ'επαφής πυροβολούν. Χωρίς δεύτερη σκέψη μας αφαιρούν τα αυτονόητα, το δικαίωμα στην προσωπική μας υγεία, στο ίδιο το αναφαίρετο δικαίωμα στη ζωή. Με την αγωνία να μου έχει στρογγυλοκαθίσει στο στομάχι παρακολουθώ από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά τη χώρα να διαλύεται κομμάτι κομμάτι, την κοινωνία να γίνεται ανήμπορη και το σκοτάδι να πυκνώνει.
Δεν είναι η ώρα για θρήνους.
Βλέπω τον κόσμο στην ΕΡΤ να συσσωρεύεται έξω στο προαύλιο του ραδιομεγάρου. Η ελπίδα βρίσκει άγκιστρο, διψασμένη για λίγο νερό τρεχούμενο, να πιει ένα σημάδι ότι -δεν θα περάσει το κακό.
Η παρηγοριά έρχεται από τους φίλους μου που αντιστέκονται. Που ήταν στο Σύνταγμα, που πάνε στο προαύλιο της ΕΡΤ, που κατεβαίνουν στις πορείες, που μιλάνε, που φωνάζουν, που γράφουν, που παλεύουν όπως μπορούν. Η ανάγκη για επανεκκίνηση δεν παραβλέπεται, όπως και τότε στο Σύνταγμα:
"Το δίλλημα είναι το ίδιο που ήταν και πρίν 3 χρόνια. Η κάνεις ενα γερό μπαμ για να γίνει επανεκκίνηση, η σου κάνουν συνεχόμενα μικρά σοκ που σε παραλύουν αφήνοντας σε ανήμπορο να αντιδράσεις. Αλλιώς, τα κεφάλια μέσα (ή κάτω)." (ypopto mousi)
Ψηλά/ψηλά τα κεφάλια αδέρφια.
Συγκινούμαι από τα λόγια της Νένας, που είναι μόνο 23 και μου γράφει με αγωνία: "κάθε μέρα γίνεται και κάτι που δεν περίμενες να γίνει ποτέ, κάθε μέρα η δημοκρατία καταπατάται και με άλλον τρόπο."
Μην με ρωτάς πως βιώνω τα όσα γίνονται. Θέλω -πολύ γραφική να γίνω- και να στηθώ έξω από την πύλη του Βραδεμβούργου και να πιάνω έναν έναν από τον γιακά και του ουρλιάζω με όλη τη δύναμη που έχω. Βλέπω ανέμελα νερόβραστα πρόσωπα, βλέπω έναν κόσμο που δε νοιώθει, δε μπορεί να συμμεριστεί, δεν τον νοιάζει, και σκέφτομαι το στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Κόρινθο. Σκέφτομαι την γιαγιά που ψάχνει στα απομεινάρια της λαϊκής, σκέφτομαι τα μικρά παιδιά που είδαν τους μπάτσους στις Σκουριές να εισβάλλουν μες στο σπίτι τους, σκέφτομαι την κοπέλα που έπαιζε βιολί κλαίγοντας, σκέφτομαι τους φίλους μου που τους αφαίρεσαν το δικαίωμα εργασίας, σκέφτομαι ότι αυτή η αδικία δεν έχει τέλος. Πνίγομαι.
Αέρα.
Δυο μέρες πριν, ακούω τον πατέρα μου να μου λέει πως αυτός ο τόπος δεν έχει σωτηρία. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που ψήφισε αυτήν την ακροδεξιά κυβέρνηση θα την ξαναψηφίσει, λέει. Ακούω τους φίλους μου να μου λένε για τα ποσοστά της χρυσής αυγής κι ανακατεύομαι. Παρακολουθώ ανθρώπους να ενστερνίζονται την τακτική της κυβέρνησης. Βλέπω την παράνοια να εδραιώνεται.
Βλέπω τις συζητήσεις στο φόρουμ των Ελλήνων του Βερολίνου και από την έκπληξη ξεχνάω ποιά είμαι. Βλέπω συνανθρώπους μου να χτυπιούνται σε σχόλια τύπου "Καλά να πάθουνε οι εργάζόμενοι της ΕΡΤ που τους πληρώνουμε τόσα χρόνια κι έχουν γίνει καθεστώς". Καμιά συναίσθηση. Για άλλη μια φορά απελπίζομαι, και θαρρώ πως οι περισσότεροι βλέποντας το δέντρο χάνουν την εικόνα.
Κάθε μέρα συμβαίνει κάτι καινούργιο, που δεν είχαμε προβλέψει. Προχθες η ΕΡΤ, αύριο το Σωτηρία, μεθαύριο το λύκειο Κωφών, αντιμεθαύριο η εθνική βιβλιοθήκη. Στο απόλυτο στόχαστρο είναι τα δημόσια αγαθά και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ζούμε έναν πόλεμο που τον κινούν μισάνθρωποι.
Μας έχουν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο στεγνά. Εξ'επαφής πυροβολούν. Χωρίς δεύτερη σκέψη μας αφαιρούν τα αυτονόητα, το δικαίωμα στην προσωπική μας υγεία, στο ίδιο το αναφαίρετο δικαίωμα στη ζωή. Με την αγωνία να μου έχει στρογγυλοκαθίσει στο στομάχι παρακολουθώ από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά τη χώρα να διαλύεται κομμάτι κομμάτι, την κοινωνία να γίνεται ανήμπορη και το σκοτάδι να πυκνώνει.
Δεν είναι η ώρα για θρήνους.
Βλέπω τον κόσμο στην ΕΡΤ να συσσωρεύεται έξω στο προαύλιο του ραδιομεγάρου. Η ελπίδα βρίσκει άγκιστρο, διψασμένη για λίγο νερό τρεχούμενο, να πιει ένα σημάδι ότι -δεν θα περάσει το κακό.
Η παρηγοριά έρχεται από τους φίλους μου που αντιστέκονται. Που ήταν στο Σύνταγμα, που πάνε στο προαύλιο της ΕΡΤ, που κατεβαίνουν στις πορείες, που μιλάνε, που φωνάζουν, που γράφουν, που παλεύουν όπως μπορούν. Η ανάγκη για επανεκκίνηση δεν παραβλέπεται, όπως και τότε στο Σύνταγμα:
"Το δίλλημα είναι το ίδιο που ήταν και πρίν 3 χρόνια. Η κάνεις ενα γερό μπαμ για να γίνει επανεκκίνηση, η σου κάνουν συνεχόμενα μικρά σοκ που σε παραλύουν αφήνοντας σε ανήμπορο να αντιδράσεις. Αλλιώς, τα κεφάλια μέσα (ή κάτω)." (ypopto mousi)
Ψηλά/ψηλά τα κεφάλια αδέρφια.
Σχόλια